Ο μακαριστός γέροντάς μου Ιάκωβος Τσαλίκης – διηγείται η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη – αν και ήταν Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυΐδ, ήταν όμως τόσο απλός! Είχε μία πολύ μεγάλη καρδιά που το ένα κομμάτι ήταν δοσμένο εθελούσια στον Θεό και […]
Ο Αρσένιος – μετέπειτα Γέροντας Παΐσιος – μια μέρα πήγε στην Μητρόπολη Ιωαννίνων και ρώτησε τον Πρωτοσύγκελλο, αν μπορούσε σε εκείνη την ηλικία να γίνη μοναχός. Εκείνος του απάντησε: «Τώρα δεν μπορείς· αργότερα, να μεγαλώσης». Ήταν τότε δεκαπέντε ετών. Είχε υψηλή ιδέα για τον μοναχισμό και προετοιμαζόταν όσο το δυνατόν καλύτερα. Ζούσε και αγωνιζόταν σαν μοναχός. Σε όσους του πρότειναν συνοικέσια, τα ξέκοβε μια και καλή· «εγώ θα γίνω καλόγηρος», απαντούσε. Σ' ένα γάμο ο πατέρας του του ευχήθηκε «και στην χαρά σου». Από τότε δεν του ξαναφίλησε το χέρι, όχι από έλλειψη σεβασμού, αλλά ως σιωπηρή διαφωνία, δείχνοντας ότι δεν επιθυμούσε... Διαβάστε τη συνέχεια

