Ο Αιμίλιος Δημοσθένους χειροτονήθηκε διάκονος λίγους μήνες μετά τον γάμο του, ανήμερα της εορτής του Αγίου Ελευθερίου (15 Δεκεμβρίου 1963), τον οποίο συχνά παρακαλούσε να τον ελευθερώση από ό,τι γήινο τον δέσμευε. Ο Μητροπολίτης Κιτίου κ. Άνθιμος του έδωσε το όνομα Αιμιλιανός. Έτσι γιόρταζε στην μνήμη του Αγίου Αιμιλιανού Επισκόπου Κυζίκου του Ομολογητού, στις 8 Αυγούστου. Αρχή του 1964 τον χειροτόνησε ιερέα και την ημέρα του Αγίου Πνεύματος τον έκανε Πνευματικό, όπως ήταν η επιθυμία του, στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος στην Λεμεσό. Ο πατήρ Αιμιλιανός προσευχήθηκε να έχη τον φωτισμό του Παρακλήτου για να υπηρετήση την Εκκλησία του Θεού. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, δεν κάνομε τίποτα!». Και, όταν τον ρωτούσαν κατά πόσον έχομε μαζί μας το Άγιο Πνεύμα, έλεγε ανθρωπομορφικά: «Το Άγιο Πνεύμα είναι σαν ένα πουλάκι, το οποίο φοβάται την αμαρτία. Μόλις κάνομε αμαρτία, φεύγει μακριά μας. Άντε να το ξαναφέρωμε πίσω. Όσο χρόνο αμαρτάνομε, διπλάσιο χρόνο χρειαζόμαστε μετά για να απαλλαγούμε από τον πειρασμό και την κακή συνήθεια».
Το μικρό χωριό δεν στάθηκε εμπόδιο στην ποιμαντική του διακονία. Λίγα χρόνια αργότερα, πήγαιναν δεκάδες άνθρωποι από μακριά ακόμη και από άλλες χώρες για να τον επισκεφθούν και να τον συμβουλευθούν. Η ταπείνωσή του προσείλκυε τον κόσμο. Όταν πήγαιναν μορφωμένοι να τον συμβουλευθούν, τους έλεγε χαρακτηριστικά: «Σ’ εμένα τον αμόρφωτο ήρθατε να ρωτήσετε;». Έτσι αισθανόταν, διότι είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό σχολείο!
Θυμάται την πρώτη θεία Λειτουργία: «Η πρώτη Λειτουργία, που έκανα, ήταν στο χωριό Κλωνάρι. Πήγαμε από το Σάββατο με την παπαδιά με το γαϊδούρι στον Εσπερινό και την Κυριακή λειτούργησα με 25 άτομα στην Εκκλησία».
Ο Ναός του χωριού του στο Κελλάκι τιμάται στον Άγιο Γεώργιο. Έλεγε ο π. Αιμιλιανός για την σχέση του με τον Άγιο: «Ο άγιος Γεώργιος είναι ο “μάστρος μου” (προϊστάμενός μου). Με θέλει άγιο. Τον αισθάνομαι πάρα πολύ. Μιλάμε μαζί. Ο σύνδεσμός μας είναι πολύ δυνατός. Παντρεύτηκα, έκανα παιδί και, όμως, η σχέση μου, η αγάπη μου με τον άγιο Γεώργιο είναι μοναδική, το κάτι άλλο. Κάθε βράδυ τον ασπάζομαι, του βάζω μετάνοια και του λέω “την ευχή σου, άγιέ μου Γεώργιε”. Δεν τα καταφέρνω, δεν αντέχω να πάω ταξίδια (προσκυνήματα). Πριν φύγω πηγαίνω εκεί στην εικόνα του και γονατίζω και κλαίω και με δυσκολία τα καταφέρνω να φύγω και περιμένω πότε να επιστρέψω πίσω». Όταν κάποτε προσκύνησε τον τάφο του Αγίου Γεωργίου στην Λύδα έψαλε με τόση κατάνυξη το απολυτίκιό του και πνευματικά αλλοιωμένος και φανερά συγκινημένος είπε προς όλους τους προσκυνητές: «Ζητείστε όλοι σας ό,τι θέλετε από τον άγιο Γεώργιο». Έζησε, όπως φαίνεται, έντονα την παρουσία του Αγίου.
Στον μεγάλο σεισμό, που έγινε στις 9 Οκτωβρίου του 1996, η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Κελλάκι έπαθε μεγάλη ζημιά. Όταν γινόταν η επιδιόρθωση της Εκκλησίας, ο πατήρ είχε την όλη εποπτεία και ήταν συνεχώς στην Εκκλησία. Εξομολογούσε πάνω στον γυναικωνίτη, όπως πάντοτε, και είχε ανεβάσει επάνω όλες τις εικόνες, που υπήρχαν μέσα στον ναό, και επέβλεπε και τους μαστόρους, τους κερνούσε και τους περιποιόταν. Ο Γέροντας έδωσε το μισό χωράφι (οικόπεδο) για να ανοίξη τον δρόμο να έρχωνται αυτοκίνητα μέχρι τον ναό· παλιά μόνο γαϊδούρια ανέβαιναν (είναι λοφίσκος). Το αγόρασε και το άνοιξε με εκσκαφέα για να κάνη φαρδύ δρόμο γύρω από την Εκκλησία. Γι’ αυτό δεν έχουν μεγάλη αυλή στο σπίτι τους. Διηγείτο: «Για την επιδιόρθωση της Εκκλησίας πολλά λεφτά χρειάσθηκαν, πέρα από αυτά, που μας έδωσε το Τμήμα Αρχαιοτήτων, και δεν βγήκαμε να ζητήσωμε τίποτα. Τα κανόνισε ο Άγιος. Ο κόσμος προσέφερε, που έβλεπε ότι επιδιορθώνομε την Εκκλησία. Σε μία ημέρα έδωσαν, άλλος 100, 200, 300 λίρες».
Από το βιβλίο: Ο πατήρ Αιμιλιανός Δημοσθένους. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2024, σελ. 33.
