Ο γέροντας Ιερώνυμος, (άγιος Ιερώνυμος ο Σιμωνοπετρίτης, που πρόσφατα ενετάχθη επισήμως στην χορεία των Αγίων) είναι μία από τις συγχρονες μορφές, που έχοντας εφαρμόσει το ευαγγέλιο στην ζωή τους λειτουργούν σαν φωτεινό σημάδι στην πορεία των πιστών προς τον ουρανό.
Βλαστός ευλογημένος, της Μικράς Ασίας, γεννήθηκε το 1871 στο Ρεΐζ-Δερέ της επαρχίας Κρήνης, με συγγενείς ιερείς και μοναχούς και πνευματικές σχέσεις με το Άγιον Όρος. Έμαθε παιδιόθεν από τους πτωχούς αλλά ευλαβείς γονείς του, και δη την μητέρα του, να προσεύχεται, να νηστεύει, να αφήνεται στον Θεό και τους Αγίους του, των οποίων βίωσε την προστασία και ευεργεσία, ιδιαιτέρως του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Αργότερα ως μοναχός, υπήρξε πολλάκις αυτόπτης μάρτυς θαυμάτων της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής και του Αγίου Μοδέστου, των οποίων τα άγια λείψανα συνόδευε στην Χαλκιδική και την Θεσσαλονίκη.
Στην Σιμωνόπετρα έρχεται το 1888, έφηβος 17 ετών, και υποτάσσεται στον ηγούμενό της, αρχιμ. Νεόφυτο τον εξ Αλατσάτων της Ερυθραίας. Ως δόκιμος και από το 1893 ως μοναχός, διακονεί με προθυμία όπου τον χρειάζονται. Συμμετέχει στις πολύωρες καθημερινές ακολουθίες, αγρυπνεί, μελετά την Αγία Γραφή, τους ασκητικούς Πατέρες, τα Συναξάρια, τα οποία είχε γνωρίσει μικρό παιδί ακόμη από την μητέρα του, και καθρεφτίζει τον εαυτό του στις σελίδες των βιβλίων, καθαρίζοντάς τον από ελαττώματα και αδυναμίες και αποθησαυρίζοντας γνώσεις και εμπειρίες χρήσιμες για την καθημερινή του ζωή. Υπήρξε δε υπόδειγμα ακριβούς υπακοής.
Όντας χαρισματούχος καταπλήσσει με την άνεση που χειρίζεται την καθαρεύουσα, παρ’ ότι φοίτησε μόνο στο αξιόπιστο Δημοτικό της εποχής εκείνης· διακονεί ως Γραμματεύς της μονής, συνεργάζεται ως Έξαρχος της ιεράς μονής με Μητροπολίτες, δικηγόρους, εφόρους και εμπόρους, για την τακτοποίηση των εξωτερικών υποθέσεων της μονής αλλά και του Αγίου Όρους. Ήταν επίσης ένα από τα πέντε μέλη της επιτροπής το 1921 για την σύνταξη του σημερινού καταστατικού Χάρτου του Αγίου Όρους. Η παρουσία του εντυπωσιάζει και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, όπως γράφει ο μακαριστός γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης: «Το 1931 είχεν έλθει ο ίδιος ο Βενιζέλος εις το Όρος. Και ότε τον επισκέφθημεν, εκ των εντυπώσεών του εξ Αγίου Όρους μας ανέφερε ότι του άρεσαν εκ των αντιπροσώπων δύο γέροντες, ο Λαυριώτης Γρηγόριος και ένας άλλος του ιδίου αναστήματος εκ Σμύρνης, εννοών τον π. Ιερώνυμον».
Την μοναχική του πολιτεία περιγράφει σε λίγες γραμμές, μεταξύ άλλων, και ο μακαριστός, εν οσίοις πλέον συγκαταλεγόμενος, γέροντας Δανιήλ, σοφός ασκητής των Κατουνακίων, που έγραψε στον τότε καθηγούμενο της Σιμωνόπετρας, αρχιμ. Ιωαννίκιο, λίγο πριν κοιμηθεί: «Δεν θέλω δε κρύψη και τας υπέρ του πατρός Ιερωνύμου αγαθάς υπαγορεύσεις της καρδίας μου, ας σας διαβεβαιώ ότι ενδομύχως τρέφω, διότι δια της βίας και γενναιοψυχίας του τρέχει προς το άνω στάδιον, μη περιεργαζόμενος τας ασθενείας, ελλείψεις και υπερβολάς του ενός και του άλλου, αλλά σηκώνει τον γλυκύ του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού σταυρόν». Μέτρησαν και αυτά στην ανάδειξή του ως ηγουμένου, μετά την κοίμηση και του δευτέρου Γέροντός του, αρχιμ. Ιωαννικίου, η οποία έγινε στις 7 Δεκεμβρίου του 1919.
Τον Ιανουάριο του 1920, στις 2 του μηνός, προτείνεται ως ηγούμενος και εκλέγεται ομόφωνα από την αδελφότητα, μοναχός ων. Έτσι στις 11 Απριλίου 1920 χειροτονείται διάκονος και στις 12 Απριλίου πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Κασσανδρείας Ειρηναίο, και παράλληλα χειροθετείται αρχιμανδρίτης και πνευματικός. Την Κυριακή των Μυροφόρων ενθρονίζεται από την Ιερά Κοινότητα ως ηγούμενος της ιεράς μονής του.
Από το περιοδικο ΕΡΩ, τ. 54, Απρίλιος – Ιούνιος 2023 (μέρος Α’).
