Στις μνήμες των αγίων μαρτύρων, ο γέροντας Ζωσιμάς συχνά έλεγε: – Ω μάρτυρες του Χριστού! Πού είναι τα βάσανά σας; Πού το μαρτύριό σας; Πέρασαν σαν όνειρο! Και τώρα ευφραίνεσθε αιώνια με τον Κύριο… Εμείς, αδελφές, τι θα επιδείξουμε την ημέρα […]
Ήταν άνθρωπος της παλαιάς γενεάς και είχε την μακαρία απλότητα και με τον αγώνα του και την χάρη του Θεού είχε κατορθώσει την αγία απάθεια. Εκείνο, όμως, που τον ξεχώριζε και τον κατέστησε μοναδικό και ανεπανάληπτο, κάτι που όλοι το μαρτυρούν, είναι η υπερβάλλουσα αγάπη του, που είχε προς τα πνευματικά του παιδιά. Αγάπη, που δεν είχε όρια και περιορισμούς, ανεξάντλητη, αστείρευτη, αγάπη όχι ανθρώπινη, αλλά θεϊκή αγάπη. Και το χάρισμα εκείνο, που είχε από τον Θεό, της πνευματικής πατρότητας. Ήταν για όλους αληθινός πατέρας, πατέρας φιλόστοργος, που μπορούσες να τον εμπιστευθής και να εναποθέσης επάνω του τα πάντα. Και... Διαβάστε τη συνέχεια

