Ο αββάς Μακάριος, όταν έμενε στην “πανέρημο”, ζούσε μόνος ως αναχωρητής σε αυτήν. Χαμηλότερα ήταν άλλη έρημος, στην οποία έμεναν αρκετοί αδελφοί. Κάποτε που παρατηρούσε τον δρόμο, είδε τον Σατανά να έρχεται με μορφή ανθρώπου και να τον προσπερνά· φαινόταν […]
Πρώτα ο νους αισθάνεται θαυμασμό καθώς εννοεί την απόλυτη απειρία του Θεού κι εκείνο το απέραντο και πολυπόθητο πέλαγος της Θεότητας. Έπειτα κυριεύεται από έκπληξη καθώς σκέφτεται πώς ο Θεός δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν. Αλλά όπως η μεγαλοσύνη Του δεν έχει όριο (Ψαλμ. 144:3), έτσι και δεν μπορεί κανείς να εξιχνιάσει τη σοφία Του (Ησ. 40:28). Πώς να μην θαυμάζει ο νους, όταν συλλογίζεται το απέραντο πέλαγος της αγαθότητας του Θεού, που είναι πέρα από κάθε έκπληξη; Ή πώς να μην σαστίσει, όταν σκέφτεται πώς και από πού έγινε η λογική και νοερή ουσία, και τα τέσσερα... Διαβάστε τη συνέχεια

