Επισκέφθηκε κάποτε τον αββά Αχιλλά ένας γέροντας μοναχός και τον είδε να βγάζει αίμα από το στόμα του. – Τι είναι αυτό, πάτερ; τον ρώτησε. – Αυτό, απάντησε ο αββάς Αχιλλάς, είναι ο λόγος κάποιου αδελφού που με στενοχώρησε και αγωνίστηκα να […]
Αδιαθέτησα και αρρώστησα από στεναχώρια του Μοναστηριού –όχι από τους πατέρες– αλλά έχομε κι εμείς τα δικά μας. Πολλές φορές, όταν εργάζωνται οι πατέρες, υπάρχει και το κυνηγητό, υπάρχουν και οι πειρασμοί, τα σκάνδαλα. Είχαμε ένα κτηματάκι και το κτηματάκι αυτό ήτανε 400 χρόνια και έγιναν απαλλοτριώσεις το '32-'38 και πήραν τα κτήματα οι ακτήμονες· περίπου 20-30.000 στρέμματα πήραν οι κοσμικοί. Και τα δάση βέβαια έγιναν Δημόσιο δάσος. (Βέβαια) έχομε τον κόσμο, βοηθάει όλος ο κόσμος το Μοναστήρι. Δεν έχομε ανάγκη ούτε από κτήμα, ούτε περιουσία, αλλά εφ' όσον υπάρχη ένας μικρός ελαιώνας και λίγα χωραφάκια, μας δίνουν λίγο στάρι,... Διαβάστε τη συνέχεια

