Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου1 Απριλίου

Των Αγίων Μαρίας της Αιγυπτίας, Μακαρίου Ηγουμένου Μονής της Πελεκητής, Γεροντίου, Βασιλείδου, Άχαζ

Αν θέλετε πολυτονικό κείμενο, πατήστε εδώ

Μην Απρίλλιος (1) έχων ημέρας λ’.

Η ημέρα έχει ώρας ιγ’, και η νυξ ώρας ια’.

Οσία Μαρία η ΑιγυπτίαΕις την Α’, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας.

Απήρε πνεύμα, σαρξ απερρύη πάλαι,
Τον όστινον γη κρύπτε νεκρόν Μαρίας.

Πρώτη Απριλλίου Μαρίη θάνεν εύχος ερήμου.

Αύτη η Οσία ήτον από την Αίγυπτον, ήτοι το νυν λεγόμενον Μισήρι, κατά τους χρόνους του μεγάλου Ιουστινιανού, εν έτει φκ’ [520], ζήσασα δε πρότερον με ακολασίαν, και προσκαλούσα εις όλεθρον ψυχικόν πολλούς ανθρώπους δια της αισχράς ηδονής. Παιδιόθεν γαρ εκρημνίσθη εις τας πονηράς πράξεις της σαρκός και έμεινεν εις αυτάς. Ούτω λέγω ζήσασα πρότερον χρόνους δεκαεπτά, ύστερον έδωκε τον εαυτόν της η μακαρία εις άσκησιν και αρετήν. Και τόσον πολλά υψώθη δια μέσου της απαθείας, ώστε οπού επεριπάτει επάνω εις τα νερά και τους ποταμούς, χωρίς να καταβυθίζεται. Και όταν επροσηύχετο, εσηκόνετο από την γην υψηλά, και εστέκετο εις τον αέρα μετέωρος. Η δε αιτία της μεταβολής αυτής και μετανοίας εστάθη τοιαύτη. Κατά την δεκάτην τετάρτην του Σεπτεμβρίου μηνός, όταν εν Ιερουσαλήμ εγίνετο η ύψωσις του τιμίου ξύλου του ζωοποιού Σταυρού, πολλοί Χριστιανοί εσύντρεχον από κάθε μέρος, και επήγαιναν εις τα Ιεροσόλυμα, δια να ιδούν το τίμιον ξύλον του Σταυρού. Τότε και η Οσία αύτη επήγεν εκεί, ομού με ακολάστους και ασελγείς νέους. Πηγαίνουσα δε εκεί και ζητούσα να έμβη εις τον Ναόν της Αγίας Αναστάσεως, δια να ιδή τον ζωοποιόν Σταυρόν, εμποδίζετο αοράτως, και δεν εδύνετο μήτε να έμβη, μήτε να ιδή. Όθεν έβαλε την κυρίαν Θεοτόκον εγγυήτριαν, ότι εάν αφεθή να έμβη και να ιδή τον Σταυρόν του Κυρίου, να φυλάξη σωφροσύνην εις το εξής, και άλλην φοράν να μη μολύνη το σώμα της με επιθυμίας και ηδονάς. Όθεν επιτυχούσα του ποθουμένου, δεν εψεύσθη εις την υπόσχεσιν οπού έκαμεν, αλλά περάσασα τον Ιορδάνην ποταμόν, επήγεν εις την έρημον, και εκεί έζησεν η τρισολβία χρόνους τεσσαρακονταεπτά, χωρίς να ιδή άνθρωπον, μόνον δε τον Θεόν είχε θεατήν της. Και τόσον ηγωνίσθη, ώστε οπού ανέβη μεν, επάνω από την ανθρωπίνην φύσιν, απόκτησε δε μίαν ζωήν επί γης, αγγελικήν τε και υπέρ άνθρωπον, και ούτως εν ειρήνη απήλθε προς Κύριον. (Τον κατά πλάτος Βίον αυτής συνέγραψε μεν ελληνιστί ο Ιεροσολύμων Σωφρόνιος, ου η αρχή· «Μυστήριον Βασιλέως κρύπτειν, καλόν, τα δε έργα του Θεού ανακηρύττειν, ένδοξον». Μετέφρασε δε εις το απλούν, ο πεζογράφος Δαμασκηνός.)

(1) Απρίλλιος δεν είναι όνομα ελληνικόν, αλλά λατινικόν ή ιταλικόν, και θέλει να ειπή ανοικτός, ετυμολογούμενον από το απερίρε λατινικόν, ή απρίρε ιταλικόν, ο δηλοί ανοίγω. Καθότι εν τω Απριλλίω μηνί ανοίγουν όλα τα δένδρα, και κάμνουν άνθη, και εις αυτόν γίνεται η γλυκυτάτη άνοιξις.

*

Όσιος Μακάριος ο ΟμολογητήςΤη αυτή ημέρα μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού Μακαρίου, Ηγουμένου Μονής της καλουμένης Πελεκητής.

Ο Μακάριος μακαριστός εν βίω,
Μακαρίως νυν γη ενοικεί μακάρων.

Ούτος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών Μακάριος ήτον από την Κωνσταντινούπολιν, εν έτει ψπε’ [785], όταν δε ήτον νήπιον, έμεινεν ορφανός, δια τούτο ανετράφη από τον γνήσιον θείον του, και εδόθη εις παιδείαν ιερών γραμμάτων. Όθεν επειδή έτυχε δεξιάς φύσεως, και έδειξε μεγάλην επιμέλειαν, τούτου χάριν εις ολίγον καιρόν έμαθε την γνώσιν της Αγίας Γραφής, και εγνώρισε, τόσον την των γηΐνων πραγμάτων ευτέλειαν και ογλίγωρον τούτων φθοράν, όσον και των Ουρανίων την αφθαρσίαν και αϊδιότητα. Δια τούτο ευγαίνωντας από την Κωνσταντινούπολιν, επήγεν εις ένα Μοναστήριον ονομαζόμενον Πελεκητή (2). Συναριθμήσας λοιπόν τον εαυτόν του με τους εκεί Μοναχούς, από Χριστοφόρος μετωνομάσθη ύστερον Μακάριος, δια του θείου και αγγελικού σχήματος. Όθεν αφ’ ου υπηρέτησεν εις όλας τας διακονίας του Μοναστηρίου, και εκατώρθωσε τας αρετάς, μάλιστα δε και εξαιρέτως αφ’ ου απόκτησε πολλήν ταπείνωσιν, τότε έγινεν Ηγούμενος των αδελφών, και θαυματουργός εξαίσιος. Δια μέσου γαρ αυτού ιάτρευεν ο Θεός πάθη ανίατα, και δια προσευχής του, εν καιρώ αβροχίας βροχήν εξ ουρανού έδωκεν.

Επειδή λοιπόν εις τους καιρούς εκείνους έγινε μέγας και εξάκουστος, δια τούτο έτρεχεν εις αυτόν πολύ πλήθος Χριστιανών. Άλλοι μεν, δια να καθαρισθούν από τα ψυχικά πάθη με την διδασκαλίαν του, άλλοι δε, δια να απολαύσουν την ιατρείαν των σωματικών τους ασθενειών, και άλλοι, δια να λάβουν την υγείαν της ψυχής ομού και του σώματος, και να γυρίσουν υγιείς εις τον οίκον τους. Ταύτην την φήμην του Αγίου ακούσας και ο τότε αγιώτατος Πατριάρχης Ταράσιος, έστειλε και τον εκάλεσε δια να ιατρεύση τον Παύλον Πατρίκιον, ο οποίος εκρατήθη από μίαν ασθένειαν θανατηφόρον, ήτις δεν είχεν ελπίδα ιατρείας, όθεν εθεραπεύθη από αυτήν υπό του Αγίου. Ύστερον δε και η σύζυγός του κρατηθείσα από την ομοίαν ασθένειαν, και απελπισθείσα από τους ιατρούς, ιατρεύθη και αυτή υπό του αυτού Οσίου. Τούτον λοιπόν όταν αντάμωσεν ο Πατριάρχης Ταράσιος, εχειροτόνησεν Ιερέα, έδειξε γαρ ο αοίδιμος υπακοήν εις το θέλημα του Πατριάρχου. Επειδή, εμίσα μεν την παρακοήν, ηγάπα δε την υπακοήν, η οποία φέρει τον άνθρωπον εις την ζωήν. Γυρίζωντας δε ο Όσιος εις το Μοναστήριόν του Ιερεύς, περισσοτέραν ταπείνωσιν εμεταχειρίζετο από το πρότερον.

Μετά ταύτα εσήκωσεν εις την Κωνσταντινούπολιν ο σκανδαλοποιός Διάβολος βασιλέα τύραννον εν έτει ωιγ’ [813], όστις κατέκαιε τας αγίας εικόνας, ούτος δε ήτον Λέων ο Αρμένιος, ο οποίος εξώρισε τον αγιώτατον Πατριάρχην Νικηφόρον. Ομοίως και από τους Επισκόπους, και Αρχιμανδρίτας, άλλους μεν, άσπλαγχνα έδερνεν, άλλους δε, εξώριζε, και άλλους έβανεν εις φυλακάς. Τότε λοιπόν και ο θαυμάσιος ούτος Μακάριος, εβασανίσθη από τον τύραννον με διαφόρους τιμωρίας, και εβάλθη εις φυλακήν, και εκεί έμεινεν ο αοίδιμος, έως οπού εφονεύθη ο αλιτήριος Λέων. Αφ’ ου δε μετά τον Λέοντα έγινε βασιλεύς Μιχαήλ ο Τραυλός εν έτει ωκ’ [820], τότε εύγαλε τον Άγιον από την φυλακήν. Με το να ήτον όμως και αυτός εικονομάχος, δια τούτο, πρώτον μεν, εκολάκευσε τον Άγιον, παραινώντας αυτόν να αρνηθή την των αγίων εικόνων προσκύνησιν, τόσον αυτός ο ίδιος, όσον και με άλλων μεσιτείας, ύστερον δε και εφοβέρισεν αυτόν. Βλέπωντας δε πως δεν εκατώρθονε τίποτε, εξώρισε τον Όσιον εις την μικράν νήσον την καλουμένην Αφουσίαν, η οποία, είναι μεν κοντά εις την Άλωνα, την τουρκιστί λεγομένην Πασά λιμάνι, υπόκειται δε εις τον Αρχιεπίσκοπον Προικονήσου, και εκεί εφύλαττεν αυτόν ασφαλώς. Ο δε Άγιος υπέμεινεν ανδρείως όλας τας κακοπαθείας της εξορίας, και ευχαρίστει εις τον Θεόν. Διαπεράσας λοιπόν εις την εξορίαν πολύν καιρόν, και πολλά αγωνισάμενος, και θαύματα πολλά ποιήσας, απήλθε προς Κύριον.

(2) Το Μοναστήριον της Πελεκητής ευρίσκεται κοντά εις την Προύσαν κατοικημένον από μερικούς αδελφούς

*

Οι Άγιοι Μάρτυρες Γερόντιος και Βασιλείδης ξίφει τελειούνται.

Συν Βασιλείδη Γερόντιος εκ ξίφους,
Γερών μετέσχε παμβασιλέως Λόγου.

*

Ο δίκαιος Άχαζ εν ειρήνη τελειούται.

Άχαζ Θεού πέφυκεν εστώς πλησίον,
Άχαζ ος είπεν· ου Θεόν μου πειράσω.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

Μν πρίλλιος (1) χων μέρας λ΄.

μέρα χει ρας ιγ΄, κα νξ ρας ια΄.

Οσία Μαρία η ΑιγυπτίαΕς τν Α΄, μνήμη τς σίας Μητρς μν Μαρίας τς Αγυπτίας.

πρε πνεμα, σρξ περρύη πάλαι,
Τν στινον γ κρύπτε νεκρν Μαρίας.

Πρώτ πριλλίου Μαρίη θάνεν εχος ρήμου.

Ατη σία τον π τν Αγυπτον, τοι τ νν λεγόμενον Μισρι, κατ τος χρόνους το μεγάλου ουστινιανο, ν τει φκ΄ [520], ζήσασα δ πρότερον μ κολασίαν, κα προσκαλοσα ες λεθρον ψυχικν πολλος νθρώπους δι τς ασχρς δονς. Παιδιόθεν γρ κρημνίσθη ες τς πονηρς πράξεις τς σαρκς κα μεινεν ες ατάς. Οτω λέγω ζήσασα πρότερον χρόνους δεκαεπτά, στερον δωκε τν αυτόν της μακαρία ες σκησιν κα ρετήν. Κα τόσον πολλ ψώθη δι μέσου τς παθείας, στε πο περιπάτει πάνω ες τ νερ κα τος ποταμούς, χωρς ν καταβυθίζεται. Κα ταν προσηύχετο, σηκόνετο π τν γν ψηλά, κα στέκετο ες τν έρα μετέωρος. δ ατία τς μεταβολς ατς κα μετανοίας στάθη τοιαύτη. Κατ τν δεκάτην τετάρτην το Σεπτεμβρίου μηνός, ταν ν ερουσαλμ γίνετο ψωσις το τιμίου ξύλου το ζωοποιο Σταυρο, πολλο Χριστιανο σύντρεχον π κάθε μέρος, κα πήγαιναν ες τ εροσόλυμα, δι ν δον τ τίμιον ξύλον το Σταυρο. Τότε κα σία ατη πγεν κε, μο μ κολάστους κα σελγες νέους. Πηγαίνουσα δ κε κα ζητοσα ν μβ ες τν Ναν τς γίας ναστάσεως, δι ν δ τν ζωοποιν Σταυρόν, μποδίζετο οράτως, κα δν δύνετο μήτε ν μβ, μήτε ν δ. θεν βαλε τν κυρίαν Θεοτόκον γγυήτριαν, τι ἐὰν φεθ ν μβ κα ν δ τν Σταυρν το Κυρίου, ν φυλάξ σωφροσύνην ες τ ξς, κα λλην φορν ν μ μολύν τ σμά της μ πιθυμίας κα δονάς. θεν πιτυχοσα το ποθουμένου, δν ψεύσθη ες τν πόσχεσιν πο καμεν, λλ περάσασα τν ορδάνην ποταμόν, πγεν ες τν ρημον, κα κε ζησεν τρισολβία χρόνους τεσσαρακονταεπτά, χωρς ν δ νθρωπον, μόνον δ τν Θεν εχε θεατήν της. Κα τόσον γωνίσθη, στε πο νέβη μέν, πάνω π τν νθρωπίνην φύσιν, πόκτησε δ μίαν ζων π γς, γγελικήν τε κα πρ νθρωπον, κα οτως ν ερήν πλθε πρς Κύριον. (Τν κατ πλάτος Βίον ατς συνέγραψε μν λληνιστ εροσολύμων Σωφρόνιος, ο ρχή· «Μυστήριον Βασιλέως κρύπτειν, καλόν, τ δ ργα το Θεο νακηρύττειν, νδοξον». Μετέφρασε δ ες τ πλον, πεζογράφος Δαμασκηνός.)

(1) πρίλλιος δν εναι νομα λληνικόν, λλ λατινικν ταλικόν, κα θέλει ν επ νοικτός, τυμολογούμενον π τ περίρε λατινικόν, πρίρε ταλικόν, δηλο νοίγω. Καθότι ν τ πριλλί μην νοίγουν λα τ δένδρα, κα κάμνουν νθη, κα ες ατν γίνεται γλυκυτάτη νοιξις.

*

Όσιος Μακάριος ο ΟμολογητήςΤ ατ μέρ μνήμη το σίου Πατρς μν κα μολογητο Μακαρίου, γουμένου Μονς τς καλουμένης Πελεκητς.

Μακάριος μακαριστς ν βί,
Μακαρίως νν γ νοικε μακάρων.

Οτος ν γίοις Πατρ μν Μακάριος τον π τν Κωνσταντινούπολιν, ν τει ψπε΄ [785], ταν δ τον νήπιον, μεινεν ρφανός, δι τοτο νετράφη π τν γνήσιον θεόν του, κα δόθη ες παιδείαν ερν γραμμάτων. θεν πειδ τυχε δεξις φύσεως, κα δειξε μεγάλην πιμέλειαν, τούτου χάριν ες λίγον καιρν μαθε τν γνσιν τς γίας Γραφς, κα γνώρισε, τόσον τν τν γηΐνων πραγμάτων ετέλειαν κα γλίγωρον τούτων φθοράν, σον κα τν Ορανίων τν φθαρσίαν κα ϊδιότητα. Δι τοτο εγαίνωντας π τν Κωνσταντινούπολιν, πγεν ες να Μοναστήριον νομαζόμενον Πελεκητή (2). Συναριθμήσας λοιπν τν αυτόν του μ τος κε Μοναχούς, π Χριστοφόρος μετωνομάσθη στερον Μακάριος, δι το θείου κα γγελικο σχήματος. θεν φ’ ο πηρέτησεν ες λας τς διακονίας το Μοναστηρίου, κα κατώρθωσε τς ρετάς, μάλιστα δ κα ξαιρέτως φ’ ο πόκτησε πολλν ταπείνωσιν, τότε γινεν γούμενος τν δελφν, κα θαυματουργς ξαίσιος. Δι μέσου γρ ατο άτρευεν Θες πάθη νίατα, κα δι προσευχς του, ν καιρ βροχίας βροχν ξ ορανο δωκεν.

πειδ λοιπν ες τος καιρος κείνους γινε μέγας κα ξάκουστος, δι τοτο τρεχεν ες ατν πολ πλθος Χριστιανν. λλοι μέν, δι ν καθαρισθον π τ ψυχικ πάθη μ τν διδασκαλίαν του, λλοι δέ, δι ν πολαύσουν τν ατρείαν τν σωματικν τους σθενειν, κα λλοι, δι ν λάβουν τν γείαν τς ψυχς μο κα το σώματος, κα ν γυρίσουν γιες ες τν οκόν τους. Ταύτην τν φήμην το γίου κούσας κα τότε γιώτατος Πατριάρχης Ταράσιος, στειλε κα τν κάλεσε δι ν ατρεύσ τν Παλον Πατρίκιον, ποος κρατήθη π μίαν σθένειαν θανατηφόρον, τις δν εχεν λπίδα ατρείας, θεν θεραπεύθη π ατν π το γίου. στερον δ κα σύζυγός του κρατηθεσα π τν μοίαν σθένειαν, κα πελπισθεσα π τος ατρούς, ατρεύθη κα ατ π το ατο σίου. Τοτον λοιπν ταν ντάμωσεν Πατριάρχης Ταράσιος, χειροτόνησεν ερέα, δειξε γρ οίδιμος πακον ες τ θέλημα το Πατριάρχου. πειδή, μίσα μν τν παρακοήν, γάπα δ τν πακοήν, ποία φέρει τν νθρωπον ες τν ζωήν. Γυρίζωντας δ σιος ες τ Μοναστήριόν του ερεύς, περισσοτέραν ταπείνωσιν μεταχειρίζετο π τ πρότερον.

Μετ τατα σήκωσεν ες τν Κωνσταντινούπολιν σκανδαλοποις Διάβολος βασιλέα τύραννον ν τει ωιγ΄ [813], στις κατέκαιε τς γίας εκόνας, οτος δ τον Λέων ρμένιος, ποος ξώρισε τν γιώτατον Πατριάρχην Νικηφόρον. μοίως κα π τος πισκόπους, κα ρχιμανδρίτας, λλους μέν, σπλαγχνα δερνεν, λλους δέ, ξώριζε, κα λλους βανεν ες φυλακάς. Τότε λοιπν κα θαυμάσιος οτος Μακάριος, βασανίσθη π τν τύραννον μ διαφόρους τιμωρίας, κα βάλθη ες φυλακήν, κα κε μεινεν οίδιμος, ως πο φονεύθη λιτήριος Λέων. φ’ ο δ μετ τν Λέοντα γινε βασιλες Μιχαλ Τραυλς ν τει ωκ΄ [820], τότε εγαλε τν γιον π τν φυλακήν. Μ τ ν τον μως κα ατς εκονομάχος, δι τοτο, πρτον μέν, κολάκευσε τν γιον, παραινντας ατν ν ρνηθ τν τν γίων εκόνων προσκύνησιν, τόσον ατς διος, σον κα μ λλων μεσιτείας, στερον δ κα φοβέρισεν ατόν. Βλέπωντας δ πς δν κατώρθονε τίποτε, ξώρισε τν σιον ες τν μικρν νσον τν καλουμένην φουσίαν, ποία, εναι μν κοντ ες τν λωνα, τν τουρκιστ λεγομένην Πασ λιμάνι, πόκειται δ ες τν ρχιεπίσκοπον Προικονήσου, κα κε φύλαττεν ατν σφαλς. δ γιος πέμεινεν νδρείως λας τς κακοπαθείας τς ξορίας, κα εχαρίστει ες τν Θεόν. Διαπεράσας λοιπν ες τν ξορίαν πολν καιρόν, κα πολλ γωνισάμενος, κα θαύματα πολλ ποιήσας, πλθε πρς Κύριον.

(2) Τ Μοναστήριον τς Πελεκητς ερίσκεται κοντ ες τν Προσαν κατοικημένον π μερικος δελφούς.

*

Ο γιοι Μάρτυρες Γερόντιος κα Βασιλείδης ξίφει τελειονται.

Σν Βασιλείδ Γερόντιος κ ξίφους,
Γερν μετέσχε παμβασιλέως Λόγου.

*

δίκαιος χαζ ν ερήν τελειοται.

χαζ Θεο πέφυκεν στς πλησίον,
χαζ ς επεν· ο Θεόν μου πειράσω.

Τας τν σν γίων πρεσβείαις Χριστ Θες λέησον μς.

Ἀπό τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ. Τόμος Β’. Ἐκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

 

 

 Των Αγίων Μαρίας της Αιγυπτίας, Μακαρίου Ηγουμένου Μονής της Πελεκητής, Γεροντίου, Βασιλείδου, Άχαζ 

This site is protected by wp-copyrightpro.com

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.