Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου2 Απριλίου

Των Αγίων Τίτου του Θαυματουργού, Αμφιανού, Αιδεσίου, Θεοδώρας, Πολυκάρπου, Γρηγορίου

Αν θέλετε πολυτονικό κείμενο, πατήστε εδώ

Άγιος Τίτος ο ΘαυματουργόςΤω αυτώ μηνί Β’, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Τίτου του Θαυματουργού.

Τι τούτο Τίτε; και συ λείπεις εκ βίου;
Λείπω μεταστάς, δόξαν ούτω Κυρίω.

Δευτερίη Τίτοιο από ψυχήν νόες ήραν.

Ούτος ο μακάριος και Άγιος Πατήρ ημών Τίτος, ηγάπησε τον Θεόν εκ νεαράς του ηλικίας. Όθεν επήγεν εις ένα Κοινόβιον και έγινε Μοναχός, και τόσον επρόκοψεν εις την υπακοήν και ταπείνωσιν, ώστε οπού υπερέβη, όχι μόνους τους αδελφούς του Κοινοβίου εκείνου, αλλά και όλους τους άλλους Μοναχούς εκείνου του καιρού. Έγινε δε και Ηγούμενος και ποιμήν των λογικών προβάτων του Χριστού, και τόσην αγάπην και πραότητα και συμπάθειαν είχεν ο τρισόλβιος εις το ποίμνιόν του, εις τρόπον ότι τότε δεν ήτον άλλος τινάς όμοιος αυτού. Εφυλάχθη δε καθαρός και κατά το σώμα και κατά την ψυχήν εκ νεαράς του ηλικίας, ωσάν Άγγελος Θεού, δια τούτο ηξιώθη να γένη και θαυματουργός. Ούτω λοιπόν ζήσας, και αφήσας τους μαθητάς και συνασκητάς του, εικόνα έμψυχον της εδικής του αρετής και ασκητικής πολιτείας, απήλθε προς Κύριον.

*

Τη αυτή ημέρα μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και αυταδέλφων Αμφιανού και Αιδεσίου.

Σω συμβυθισθείς Αμφιανέ συγγόνω,
Ύδωρ θαλάσσης αμφιέννυμαι λέγε.

Ούτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού εν έτει σϞε’ [295], αδελφοί μεν όντες κατά σάρκα εκ μητρός, καταγόμενοι δε, από την χώραν της Λυδίας. Ούτοι λοιπόν πηγαίνοντες εις το Βερούτι, ωδηγήθησαν εις την πίστιν του Χριστού από τον Άγιον Μάρτυρα Πάμφιλον. Όθεν και ως Χριστιανοί παρεστάθησαν εις τον άρχοντα Ουρβανόν, και ο μεν Αμφιανός πρώτος εκήρυξε παρρησία τον Χριστόν έμπροσθέν του, δια τούτο έδειραν αυτόν εις το πρόσωπον και ελάκτισαν οι στρατιώται με τα ποδάριά των. Έπειτα αλείψαντες με λάδι τους πόδας του Αγίου, έκαυσαν αυτούς με την φωτίαν, και ύστερον εκρέμασαν αυτόν. Κρεμάμενος δε εφαίνετο ο αοίδιμος όλος πρισμένος, σχισμένα μεν έχων τα πλευρά από τα πολλά λακτίσματα, κατακεκαυμένας δε φέρων τας σάρκας των ποδών του. Επιμένωντας λοιπόν εις την του Χριστού ομολογίαν, ερρίφθη εις τον βυθόν της θαλάσσης, και ούτως ετελειώθη, και έλαβε παρά Κυρίου τον του μαρτυρίου στέφανον. Ο δε αδελφός του Αιδέσιος εκαταδικάσθη να ταλαιπωρήται εις τα μέταλλα του χαλκώματος, τα εις την Αίγυπτον ευρισκόμενα. Βλέπωντας δε τον άρχοντα Ιεροκλέα να τιμωρή τους Χριστιανούς, εκαταφρόνησε την ζωήν του, και εκτύπησεν αυτόν με το ίδιόν του χέρι, όθεν ετιμωρήθη με διάφορα βάσανα. Ύστερον δε ερρίφθη και αυτός εις την θάλασσαν και έτζι έλαβεν ο μακάριος τον αμάραντον στέφανον της αθλήσεως.

*

Μνήμη της Αγίας Παρθενομάρτυρος Θεοδώρας (1).

Σεμνή καλή τε η Θεοδώρα ούσα,
Δώρον προσήχθη ευάρεστον Κυρίω.

Αύτη η Αγία ήτον από την πόλιν Τύρον, όταν δε ήτον δεκαεπτά χρόνων κατά την ηλικίαν, επαραστάθη εις τον Ουρβανόν, τον άρχοντα της Παλαιστίνης. Ερωτηθείσα λοιπόν από αυτόν και ομολογήσασα την του Χριστού πίστιν, εδάρθη εις πολλήν ώραν επάνω εις τα πλευρά και εις τα βυζία. Έπειτα ερρίφθη εις την θάλασσαν, και ούτω παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού, και έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον.

(1) Εν δε τοις χειρογράφοις Συναξαρισταίς γράφεται Θεοδοσίας, και ει τούτο αληθές εστι, φαίνεται ότι η Θεοδοσία αύτη είναι η αυτή με την Θεοδοσίαν, την εορταζομένην κατά την εικοστήν ενάτην του Μαΐου. Καθότι και εκείνη και αύτη Τυρία ήτον, και δεκαοκτώ χρόνων ούσα εκείνη και αύτη, παρέστη Ουρβανώ τω άρχοντι.

*

Ο Άγιος Μάρτυς Πολύκαρπος ξίφει τελειούται.

Ως κλήμα τμηθείς Πολύκαρπος Κυρίου,
Τον καρπόν ούτω πλείονα Χριστώ φέρει.

*

Ο Όσιος Γρηγόριος, ο εν τω κόλπω της Νικομηδείας ασκήσας, εν έτει ͵ασμ’ [1240], εν ειρήνη τελειούται (2).

Έφιππος άλα Γρηγόριε καθάπερ,
Χέρσον διήλθες, ω τεραστίου ξένου!

(2) Όρα τον Βίον αυτού εν τω Νέω Εκλογίω, τον οποίον συνέγραψε μεν ελληνιστί ο Όσιος Ιωσήφ ο Καλοθέτης, μετέφρασε δε η εμή αναξιότης.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

Άγιος Τίτος ο ΘαυματουργόςΤ ατ μην Β΄, μνήμη το σίου Πατρς μν Τίτου το Θαυματουργο.

Τί τοτο Ττε; κα σ λείπεις κ βίου;
Λείπω μεταστάς, δόξαν οτω Κυρί.

Δευτερί Τίτοιο π ψυχν νόες ραν.

Οτος μακάριος κα γιος Πατρ μν Ττος, γάπησε τν Θεν κ νεαρς του λικίας. θεν πγεν ες να Κοινόβιον κα γινε Μοναχός, κα τόσον πρόκοψεν ες τν πακον κα ταπείνωσιν, στε πο περέβη, χι μόνους τος δελφος το Κοινοβίου κείνου, λλ κα λους τος λλους Μοναχος κείνου το καιρο. γινε δ κα γούμενος κα ποιμν τν λογικν προβάτων το Χριστο, κα τόσην γάπην κα πρότητα κα συμπάθειαν εχεν τρισόλβιος ες τ ποίμνιόν του, ες τρόπον τι τότε δν τον λλος τινας μοιος ατο. φυλάχθη δ καθαρς κα κατ τ σμα κα κατ τν ψυχν κ νεαρς του λικίας, σν γγελος Θεο, δι τοτο ξιώθη ν γέν κα θαυματουργός. Οτω λοιπν ζήσας, κα φήσας τος μαθητς κα συνασκητάς του, εκόνα μψυχον τς δικς του ρετς κα σκητικς πολιτείας, πλθε πρς Κύριον.

*

Τ ατ μέρ μνήμη τν γίων Μαρτύρων κα αταδέλφων μφιανο κα Αδεσίου.

Σ συμβυθισθες μφιαν συγγόν,
δωρ θαλάσσης μφιέννυμαι λέγε.

Οτοι ο γιοι τον κατ τος χρόνους το βασιλέως Μαξιμιανο ν τει σϞε΄ [295], δελφο μν ντες κατ σάρκα κ μητρός, καταγόμενοι δέ, π τν χώραν τς Λυδίας. Οτοι λοιπν πηγαίνοντες ες τ Βεροτι, δηγήθησαν ες τν πίστιν το Χριστο π τν γιον Μάρτυρα Πάμφιλον. θεν κα ς Χριστιανο παρεστάθησαν ες τν ρχοντα Ορβανόν, κα μν μφιανς πρτος κήρυξε παρρησί τν Χριστν μπροσθέν του, δι τοτο δειραν ατν ες τ πρόσωπον κα λάκτισαν ο στρατιται μ τ ποδάριά των. πειτα λείψαντες μ λάδι τος πόδας το γίου, καυσαν ατος μ τν φωτίαν, κα στερον κρέμασαν ατόν. Κρεμάμενος δ φαίνετο οίδιμος λος πρισμένος, σχισμένα μν χων τ πλευρ π τ πολλ λακτίσματα, κατακεκαυμένας δ φέρων τς σάρκας τν ποδν του. πιμένωντας λοιπν ες τν το Χριστο μολογίαν, ρρίφθη ες τν βυθν τς θαλάσσης, κα οτως τελειώθη, κα λαβε παρ Κυρίου τν το μαρτυρίου στέφανον. δ δελφός του Αδέσιος καταδικάσθη ν ταλαιπωρται ες τ μέταλλα το χαλκώματος, τ ες τν Αγυπτον ερισκόμενα. Βλέπωντας δ τν ρχοντα εροκλέα ν τιμωρ τος Χριστιανούς, καταφρόνησε τν ζωήν του, κα κτύπησεν ατν μ τ διόν του χέρι, θεν τιμωρήθη μ διάφορα βάσανα. στερον δ ρρίφθη κα ατς ες τν θάλασσαν κα τζι λαβεν μακάριος τν μάραντον στέφανον τς θλήσεως.

*

Μνήμη τς γίας Παρθενομάρτυρος Θεοδώρας (1).

Σεμν καλή τε Θεοδώρα οσα,
Δρον προσήχθη εάρεστον Κυρί.

Ατη γία τον π τν πόλιν Τύρον, ταν δ τον δεκαεπτ χρόνων κατ τν λικίαν, παραστάθη ες τν Ορβανόν, τν ρχοντα τς Παλαιστίνης. ρωτηθεσα λοιπν π ατν κα μολογήσασα τν το Χριστο πίστιν, δάρθη ες πολλν ραν πάνω ες τ πλευρ κα ες τ βυζία. πειτα ρρίφθη ες τν θάλασσαν, κα οτω παρέδωκε τν ψυχήν της ες χερας Θεο, κα λαβε το μαρτυρίου τν στέφανον.

(1) ν δ τος χειρογράφοις Συναξαριστας γράφεται Θεοδοσίας, κα ε τοτο ληθές στι, φαίνεται τι Θεοδοσία ατη εναι ατ μ τν Θεοδοσίαν, τν ορταζομένην κατ τν εκοστν νάτην το Μαΐου. Καθότι κα κείνη κα ατη Τυρία τον, κα δεκαοκτ χρόνων οσα κείνη κα ατη, παρέστη Ορβαν τ ρχοντι.

*

γιος Μάρτυς Πολύκαρπος ξίφει τελειοται.

ς κλμα τμηθες Πολύκαρπος Κυρίου,
Τν καρπν οτω πλείονα Χριστ φέρει.

*

σιος Γρηγόριος, ν τ κόλπ τς Νικομηδείας σκήσας, ν τει ͵ασμ΄ [1240], ν ερήν τελειοται (2).

φιππος λα Γρηγόριε καθάπερ,
Χέρσον διλθες, τεραστίου ξένου!

(2) ρα τν Βίον ατο ν τ Νέ κλογί, τν ποον συνέγραψε μν λληνιστ σιος ωσήφ Καλοθέτης, μετέφρασε δ μ ναξιότης.

Τας τν σν γίων πρεσβείαις Χριστ Θες λέησον μς.

Ἀπό τὸ βιβλίο: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ. Τόμος Β’. Ἐκδόσεις Δόμος, 2005.

* * *

 

 

 

Των Αγίων Τίτου του Θαυματουργού, Αμφιανού, Αιδεσίου, Θεοδώρας, Πολυκάρπου, Γρηγορίου

This site is protected by wp-copyrightpro.com

Ορθόδοξη πίστη και ζωή στο email σας. Λάβετε πρώτοι όλες τις τελευταίες αναρτήσεις της Κοινωνίας Ορθοδοξίας:
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter! Θα λάβετε email επιβεβαίωσης σε λίγα λεπτά. Παρακαλούμε, ακολουθήστε τον σύνδεσμο μέσα του για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή. Εάν το email δεν εμφανιστεί στο γραμματοκιβώτιό σας, παρακαλούμε ελέγξτε τον φάκελο του spam.
Έχετε εγγραφεί επιτυχώς στο newsletter!
Λυπούμαστε, υπήρξε ένα σφάλμα. Παρακαλούμε, ελέγξτε το email σας.