Ο αββάς Κρόνιος, ο μαθητής του Μεγάλου Αντωνίου, μου διηγήθηκε για τον Παύλο που επονομάστηκε Απλός εξαιτίας της μεγάλης ακακίας και απλότητας του χαρακτήρα του. Μου είπε δηλαδή ότι κάποιος που λεγόταν Παύλος, χωριάτης και γεωργός, παντρεύτηκε μια γυναίκα ωραία […]
Η ευχαριστία εκείνου που δέχεται δώρα παρακινεί αυτόν που τα δίνει να δώσει μεγαλύτερα από τα προηγούμενα, ενώ εκείνος που δεν ευχαριστεί στα πολύ μικρά είναι πανούργος και άδικος και στα μεγαλύτερα. Αυτός που είναι άρρωστος και γνωρίζει την αρρώστια του ευκολύνει τη θεραπεία του, και αυτός που ομολογεί τον πόνο του είναι κοντά στη θεραπεία του. Στη σκληρή καρδιά πληθύνουν οι πόνοι και στον άρρωστο που αντιδρά στον γιατρό αυξάνει ο παιδεμός. Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη παρά η αμετανόητη, και δεν μένει δώρο χωρίς προσθήκη παρά αυτό που στερείται από ευχαριστία· η μερίδα που έλαβε ο ανόητος άνθρωπος του... Διαβάστε τη συνέχεια

