Σε επισφράγιση των όσων είπαμε για την αειπαρθενία της Παναγίας Μητέρας του Κυρίου, παραθέτουμε και τα θαυμάσια λόγια του Μεγάλου Φωτίου (*):
Ο χαιρετισμός ήρθε από ψηλά· η σύλληψη έγινε χωρίς ανδρική συμμετοχή, η κυοφορία ήταν ανέκφραστη, οι ωδίνες ανύπαρκτες· σφραγίδα της παρθενίας ήταν η παύση των ωδίνων, γιατί η γέννηση ήταν άφθορη και εκείνη που γέννησε παρέμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση· αυτό που γεννιόταν ήταν ο Θεός με σάρκα· χορός αγγέλων υμνούσε το θαύμα. Όταν συμβαίνουν ταυτόχρονα τόσα και τόσο μεγάλα πράγματα, πώς θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει, ακόμη κι αν είχε βάλει σκοπό να ασεβήσει με κάθε τρόπο, ότι η παρθένος παρέμεινε πράγματι παρθένος μέχρι το τέλος;
Αν όμως κάποιοι, στη φράση «δεν την γνώριζε [ως σύζυγο], έως ότου γέννησε τον γιο της τον πρωτότοκο» (Ματθ. 1:25), βρίσκουν αφορμή για βλασφημία, ας γνωρίζουν ότι η αλήθεια των άχραντων λόγων θέλησε να παρουσιάσει το παράδοξο, το υπερφυσικό και αυτό που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη κατανόηση, δηλαδή τη γέννηση χωρίς ανδρική συνουσία· ενώ το τι συνέβη έπειτα το άφησε να το συμπεράνουμε ως λογική συνέχεια. Γιατί το να παραμείνει παρθένος και σε όλη την υπόλοιπη ζωή της εκείνη που παρέμεινε παρθένος κατά τη γέννηση, δεν είναι καθόλου κάτι καινούργιο ή παράδοξο, αλλά μάλλον κάτι που, από ανάγκη, ταιριάζει σε όσες ήταν από πριν αφιερωμένες στον Θεό.
Εξάλλου, θέλησε με αυτόν τον τρόπο να κλείσει και το στόμα των βλασφήμων Ιουδαίων που διέσυραν τη γέννηση χωρίς ανδρική συμμετοχή, αποδίδοντάς την σε πορνεία. Γι’ αυτό και στρέφεται εναντίον της κακοπροαίρετης σκέψης τους, με τα λόγια εκείνα που κάνουν ολοφάνερη και διακηρύσσουν την απόλυτη αγνότητα εκείνης που γέννησε.
Ας καταλάβουν ακόμη ότι ούτε τις ίδιες τις λέξεις, από τις οποίες αποτελούνται οι θεϊκοί χρησμοί, θέλησαν να κατανοήσουν σωστά. Γιατί, αν γνώριζαν καλά τη σημασία της λέξης «έως», θα καταλάβαιναν ότι άλλοτε χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αντιδιαστολή προς έναν χρόνο που ακολουθεί, και άλλοτε για να δηλώσει μεγάλα και θεοπρεπή γεγονότα· όπως και εδώ, όπου δεν χρησιμοποιείται για να αντιδιαστείλει κάποιο άλλο χρονικό διάστημα, αλλά, αντίθετα, για να υποδηλώσει ένα ατελείωτο διάστημα.
Και τα παραδείγματα είναι πρόχειρα: «Θα ανατείλει στις ημέρες του δικαιοσύνη και πλήθος ειρήνης, έως ότου εξαφανιστεί η σελήνη» (Ψαλ. 71:7). Και: «Κάθισε στα δεξιά μου» –έτσι είναι γραμμένο ότι ο Πατέρας λέει στον Υιό– «έως ότου θέσω τους εχθρούς σου κάτω από τα πόδια σου» (Ψαλ. 109:1. Ματθ. 22:44). Και επίσης: «Να, εγώ είμαι μαζί σας» –λέει ο Σωτήρας στους μαθητές– «έως τη συντέλεια του αιώνα» (Ματθ. 28:20).
Είναι φανερό, λοιπόν, ότι εδώ το «έως ότου» εισάγει κάποιο χρονικό όριο και τέλος, αλλά ταυτόχρονα, επειδή αναφέρεται σε μεγαλειώδη θεϊκά πράγματα, οδηγεί τη σκέψη εκείνων που διαβάζουν σε μια διάρκεια χωρίς όρια.
Δεν υπάρχει όμως μόνο αυτή η σημασία. Υπάρχει και τρίτη, στην οποία η λέξη δεν υποδηλώνει τίποτε μεγάλο ή υπερβολικό, αλλά απλώς δηλώνει το αντίθετο από αυτό που θα μπορούσε να σημαίνει η προηγούμενη χρήση τού «έως». Για παράδειγμα: «Η περιστερά δεν επέστρεψε στον Νώε έως ότου στέγνωσε η γη» (πρβ. Γεν. 8:7 και 11-12). Και αλλού λέει: «Έως να φτάσετε σε βαθιά γεράματα, εγώ είμαι ο Θεός» (Ησ. 46:4). Και υπάρχουν αμέτρητα άλλα παραδείγματα, από τα οποία γίνεται ολοφάνερο ακόμη και στους πιο εθελόκωφους, ότι η λέξη χρησιμοποιείται με την έννοια του «για πάντα» και «εις τον αιώνα».
Όταν, λοιπόν, αυτοί οι θρασύτατοι αποδείξουν ότι, μετά την εξαφάνιση της σελήνης, η δικαιοσύνη του Χριστού και Θεού μας θα χαθεί και θα πάψει να υπάρχει, και ότι το πλήθος της ειρήνης του θα μειωθεί και θα μετατραπεί σε έχθρα· και όταν αποδείξουν ότι, αφού ο Χριστός θα έχει θέσει τους εχθρούς του κάτω από τα πόδια του, θα απομακρυνθεί από τη θέση του στα δεξιά του Πατέρα (αυτή η βλασφημία ας πέσει στα κεφάλια εκείνων που δεν ντρέπονται να την ξεστομίζουν)· και έπειτα, μετά τη συντέλεια του αιώνα, όταν η σχέση του με τους μαθητές θα είναι ακόμη στενότερη, θα απομακρυνθεί από αυτούς· και όταν φτάσουν σε βαθιά γεράματα οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, ο Θεός θα πάψει πλέον να υπάρχει· και, αν θέλεις, αν αποδείξουν ότι και η περιστερά επέστρεψε στον Νώε αφού στέγνωσε η γη, τότε ας αναρωτηθούν αν, μετά την άρρητη και παρθενική γέννηση, η Παρθένος σκέφτηκε συζυγική σχέση με άνδρα.
Αν δεν έγραφα κατόπιν εντολής, θα μπορούσα, με τη βοήθεια του Θεού, να σου παραθέσω ακόμη περισσότερες αποδείξεις. Όμως και αυτά είναι αρκετά για εκείνους που, μαζί με την άγνοιά τους, δεν έχουν χάσει και την ικανότητα να σκέφτονται.
(*) Μ. Φωτίου, Γρηγορίω σπαθαροκανδιδάτω, αιτησαμένω λύσιν απορίας.
Από το βιβλίο: Νεκταρίου Κεφαλά Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Μελέτη περί της Μητρός του Κυρίου…. Εν Αθήναις 1904, σελ. 15.
Απόδοση στα Νέα Ελληνικά για την Κ.Ο.
