Η παραβολή του άφρονος πλουσίου (Λουκ. 12.16-21) θέτει επί τάπητος την υπόθεση του πλούτου, αλλά και γενικότερα των ανέσεων που χορηγεί ο πλούτος στον υλόφρονα άνθρωπο. Και ξεσκεπάζει τη ματαιότητα της επίγειας ζωής· είναι αστάθμητη, επισφαλής και φθαρτή η επίγεια […]
Συμβουλεύουν οι Πατέρες να μην αυταπατόμαστε όταν ο Θεός μακροθυμεί, είτε όταν βασανιζόμαστε είτε όταν βασανίζουμε. Να μην αυταπατόμαστε ότι είναι κενοί λόγοι τα περί τιμωρίας των δυσσεβών, που παρουσιάζονται συχνά να ευδοκιμούν υλικά και να φαίνονται ευτυχισμένοι. Δυσεξαρίθμητες απειλές Του ο Θεός τις έκανε πράξεις, για να πεισθούμε ότι υπάρχει ανταπόδοση και κόλαση. Ας μνημονεύσουμε μόνο τη συμφορά του Αδάμ. Τον είχε προειδοποιήσει απερίφραστα και αυστηρά ο Πλάστης, ο γενάρχης μας όμως λίγη σημασία έδωσε στην απειλή και έπαθε ό,τι έπαθε – και πάθαμε! Η μακροθυμία μεταφράζεται σε παράταση προθεσμίας και όχι σε αδικία, αμνησία-αμνηστία, και έλλειψη απονομής στον... Διαβάστε τη συνέχεια

