Ο γέροντας Ιάκωβος – διηγείται η πρεσβυτέρα Μαρία Ιωάννου Χατζηθανάση – είχε μεγάλη έγνοια το ότι είχαμε τότε οκτώ παιδιά και δεν είχαμε δικό μας σπίτι. Κάθε φορά που πηγαίναμε για εξομολόγηση μας ρωτούσε: «Τι έγινε, έχομε δικό μας σπίτι;». […]
Ο μακαριστός γέροντάς μου Ιάκωβος Τσαλίκης – διηγείται η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη – αν και ήταν Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυΐδ, ήταν όμως τόσο απλός! Είχε μία πολύ μεγάλη καρδιά που το ένα κομμάτι ήταν δοσμένο εθελούσια στον Θεό και το άλλο δοσμένο στον άνθρωπο. Είχε μεγάλη αγάπη για όλο τον κόσμο, ώστε συμπονούσε όλους και ιδιαίτερα τους πονεμένους. Υπήρξε η προσωποποίηση της αγάπης, η εικόνα της πραότητος, το κήρυγμα της καλωσύνης, το ζωντανότερο δίδαγμα της αληθινής αποστολής του σύγχρονου κληρικού. Δεν κρατούσε ποτέ και τίποτα για τον εαυτό του, όλα τα μοίραζε στους άλλους. Ολοπρόθυμα είχε αναλωθή στην υπηρεσία... Διαβάστε τη συνέχεια

