Διηγήθηκε ο γερω-Καλλίνικος ο Ησυχαστής: «Ήταν στο Ρωσσικό κάποιος μοναχός που είχε τη νοερά προσευχή. Κάποια φορά είπε στον υποτακτικό του να του κάνη ένα τσάι και να βάλη και δυο κουταλιές ζάχαρη. Το ήπιε και ύστερα πήγε να προσευχηθή. […]
– Όταν μας στείλη κάπου ο Γέροντας και εμείς βλέπουμε ότι θα πάθουμε βλάβη σωματική ή πνευματική, πρέπει να το πούμε αυτό στον Γέροντα ή να κάνουμε αδιάκριτη υπακοή; – Πρέπει οπωσδήποτε να το πούμε και μάλιστα δύο και τρείς φορές. Όταν όμως ο Γέροντας επιμένη, τότε να κάνουμε εκείνο που μας λέγει. Λόγου χάριν, εγώ έχω ένα πνευμόνι και ο Γέροντας μου λέγει να κάνω μια δύσκολη εργασία. Εάν δεν του πω την περίπτωσί μου και πάω, θα πεθάνω. Τότε εγώ θα πάω στον Παράδεισο, ο Γέροντας όμως θα κλαίη και θα έχη τύψεις συνειδήσεως. Θα πρέπει λοιπόν να του το... Διαβάστε τη συνέχεια

