Ο π. Ιάκωβος – διηγείται ο π. Λάμπρος Φωτόπουλος – ανέλαβε ως Πνευματικός την αμαρτωλή ψυχή μου σε μία περίοδο απόγνωσης και βαθειάς μελαγχολίας. Αυτό οφείλετο στο γεγονός ότι είχα μέσα μου καταπιέσει τη φωνή του Θεού, που από τα […]
Όταν ο Γερω-Ευδόκιμος ο Αγιοπαυλίτης γήρασε και τον ανέλαβε ο γηροκόμος, πρώτα του άδειασε το κελλί από τα άχρηστα πράγματα, το τακτοποίησε και έκλεισε το παράθυρο. Όταν τον έφερε στο κελλί του, ο γερω-Ευδόκιμος ρωτούσε: «Καλά, Γέροντα, στο κελλί μου πότε θα πάω;». Πίστεψε ότι τον είχαν μεταφέρει σε άλλο κελλί. Έλεγε: «Πενήντα χρόνια έχω να ξαπλώσω». Είχε γηροκομήσει αρκετά γεροντάκια και είχε μαζέψει μία σακκούλα γυαλιά. Του έλεγε ο γηροκόμος του: – Εσύ βρήκες εμένα τον ταλαίπωρο και σου δίνω ένα ποτήρι νερό. Εμένα άραγε θα με γηροκομήσει κανείς; Απαντούσε ήρεμα: – Μην στεναχωριέσαι, Γέροντα, θα σε οικονομήσει ο Θεός, όπως... Διαβάστε τη συνέχεια

