Η πλατειά φήμη και η ανθρώπινη δόξα αποτελούσαν ένα μαρτύριο για τον άγιο Σέργιο, ηγούμενο της Αγίας Τριάδος. Επιθυμώντας ν’ αποσυρθεί, και μέσα στην ησυχία της ερήμου να κοπιάσει για τον Κύριο, έφυγε κρυφά από το μοναστήρι του και σε απόσταση εξήντα τεσσάρων χιλιομέτρων κοντά στον ποταμό Κιρζάτς βρήκε μια τοποθεσία που του άρεσε πολύ.
Οι αδελφοί, βλέποντας τους εαυτούς τους εγκαταλελειμμένους και μάλιστα από ένα τέτοιο οδηγό και κυβερνήτη, βυθίστηκαν σε μεγάλη θλίψη και σύγχυση. Ήσαν πρόβατα χωρίς ποιμένα. Άρχισαν λοιπόν να τον αναζητούν παντού μέσα στα παρθένα δάση. Τελικά τον ανακάλυψαν και με δάκρυα τον παρακάλεσαν να επιστρέψει. Ο όσιος όμως, που αγαπούσε τη σιωπή και τη μόνωση, προτίμησε να παραμείνει στο μέρος εκείνο. Τότε πολλοί υποτακτικοί του άφησαν κι αυτοί τη μονή και εγκαταστάθηκαν κοντά του. Έκτισαν νέο μοναστήρι και ναό αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Οι μοναχοί όμως που απέμειναν στο αρχικό μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, μη υποφέροντας να ζουν χωρίς τον ποιμένα τους και μη μπορώντας να τον πείσουν να επιστρέψει, κατέφυγαν στη βοήθεια του μητροπολίτου Μόσχας Αλεξίου. Τον ικέτευσαν να πείσει τον όσιο να επιστρέψει.
Ο μητροπολίτης έστειλε δύο αρχιμανδρίτες παρακαλώντας τον όσιο να μη παραβλέψει την επιθυμία τόσων αδελφών. Τον συμβούλευσε να επιστρέψει και να τους παρηγορήσει, για να μη διασκορπισθούν σαν πρόβατα δίχως ποιμένα και για να μη διαλυθεί και ερημώσει η μονή που ο ίδιος ίδρυσε. Ο υπάκουος και ταπεινός Σέργιος δεν επέμεινε, αλλά επέστρεψε στον τόπο της αρχικής του διαμονής, πράγμα το οποίο χαροποίησε πολύ την αδελφότητα.
Ο άγιος Στέφανος επίσκοπος Πέρμσκυ που έτρεφε μεγάλη αγάπη στον όσιο, ταξίδευε κάποτε από την επαρχία του στη Μόσχα. Ο δρόμος που ακολουθούσε πλησίαζε το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος περίπου οκτώμισι χιλιόμετρα. Αλλά επειδή βιαζόταν, το προσπέρασε με τη σκέψη να επισκεφτεί τον όσιο στο γυρισμό. Πριν όμως απομακρυνθεί από το πλησιέστερο σημείο, σταμάτησε την άμαξα, είπε το «Άξιον εστί» και υποκλίθηκε προς την κατεύθυνση της μονής λέγοντας:
–Ειρήνη σε σένα, πνευματικέ αδελφέ!
Αυτό έγινε την ώρα, που ο όσιος βρισκόταν μαζί με τους αδελφούς στην τράπεζα. Βλέποντας όμως με τα διορατικά του μάτια τον επίσκοπο να βάζει μετάνοια, διέκοψε το γεύμα, σηκώθηκε όρθιος, προσευχήθηκε και έβαλε κι αυτός με την σειρά του μετάνοια προς την κατεύθυνση του επισκόπου λέγοντας:
–Χαίρε και συ, ποιμένα του ποιμνίου του Χριστού. Η ευλογία του Κυρίου να σε συνοδεύει.
Οι αδελφοί έμειναν κατάπληκτοι! Τι να συνέβαινε στον ηγούμενό τους; Μερικοί κατάλαβαν ότι αξιώθηκε να δει κάποιο όραμα. Όταν τελείωσε η τράπεζα, τον πλησίασαν και τον ρώτησαν τι συνέβη.
–Την ώρα που σηκώθηκα, τους απάντησε, ο επίσκοπος Στέφανος καθώς πήγαινε στην Μόσχα, σταμάτησε απέναντι από το μοναστήρι μας, έβαλε μετάνοια στην Αγία Τριάδα και ευλόγησε εμάς τους αμαρτωλούς.
Οι μαθητές του οσίου, που επιβεβαίωσαν το γεγονός, θαύμασαν το διορατικό χάρισμα που δώρισε ο Θεός στον γέροντά τους.
Από το βιβλίο: Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ. Έκδοση έκτη. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2006, σελ. 58.
