Κάποιος Ευλόγιος από την Αλεξάνδρεια, άνθρωπος μορφωμένος, πληγώθηκε από τον θεϊκό έρωτα, απαρνήθηκε τον κόσμο και σκόρπισε τα υπάρχοντά του, εκτός από λίγα που κράτησε για τη συντήρησή του, επειδή δεν μπορούσε να εργάζεται. Σκεφτόταν λοιπόν τι να κάνει, γιατί […]
Ο στάρετς Παρθένιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου συλλογιζόταν συχνά το μεγάλο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Κυρίου. Μια φορά, λίγο μετά τα Χριστούγεννα και έπειτα από ολονύκτια προσευχή, είχε προσηλωμένο το πνεύμα του με ευσεβή πόθο στον σαρκωμένο Θεό. Συλλογιζόταν πόσο χαριτωμένος, πόσο ωραίος θα ήταν ο μικρός Ιησούς, περισσότερο απ' όλους τους ανθρώπους. Μ' αυτές τις άγιες σκέψεις βυθίστηκε σ' έναν απαλό ύπνο. Και να! Δύο άγγελοι, που πετούσαν από την ανατολή, κρατούσαν το θείο Βρέφος στα χέρια τους. Κατέβηκαν και Το άφησαν μπροστά στον κατάπληκτο στάρετς. – Ανθρώπινη γλώσσα, έλεγε ο ίδιος, δεν μπορεί να εκφράσει την ομορφιά... Διαβάστε τη συνέχεια

