Η ψαλμωδία στο στόμα του μοναχού είναι ξίφος πάρα πολύ κοφτερό εναντίον του διαβόλου.
Η φιλοξενία που γίνεται με αγάπη από μοναχό με παράθεση χόρτων (Παροιμ. 15:17) είναι πολύ πιο καλή από την παράθεση λιπαρών κομματιών θυσίας.
Όριο για την προσευχή του μοναχού δεν υπάρχει· διότι σε κάθε ώρα είναι καλό να ευλογούμε τον Θεό.
Ο πράος μοναχός θα εξυψωθεί και θα επαινεθεί μπροστά σε άρχοντες.
Πριν από τον πειρασμό να εξοπλίζεις τον εαυτό σου, μοναχέ, – διότι είναι αναπόφευκτος – ώστε στον πειρασμό να φανείς άξιος.
Αφού έγινες μαθητής του Παύλου, λέγε μαζί μ’ αυτόν· «Όλα τα θεωρώ σκουπίδια, για να κερδίσω τον Χριστό» (Φιλιπ. 3:8).
Με λόγια γλυκύτατα να μιλάει ο μοναχός στον πλησίον του· διότι το μέλι δεν έχει πικράδα.
Τα δάκρυα είναι σαν τα νερά του Ιορδάνη και καθαρίζουν αμαρτήματα· διότι ο Χριστός είπε· «Είναι μακάριοι αυτοί που κλαίνε, διότι θα γελάσουν» (Λουκ. 6:21).
Ο μοναχός χτυπιέται από τη λαίλαπα των λογισμών· ας στηρίζει όμως γερά τον εαυτό του με λόγια του Ευαγγελίου.
Λύτρωσε, μοναχέ, τον πλησίον σου από την αμαρτία, αποφεύγοντας, με όση δύναμη έχεις, την κατηγόρια· διότι ο Θεός δεν διώχνει αυτούς που επιστρέφουν.
Το στόμα του μοναχού να ανοίγει με λόγο Θεού, και η καρδιά του να μελετάει πάντοτε λόγια Θεού χωρίς να αφαιρείται.
Τήρησε τις εντολές του Υψίστου, μοναχέ, και αγωνίσου να φυλάξεις τις παραγγελίες των Πατέρων, ασκητή· διότι κάνοντας αυτά θα γίνεις κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών.
Τον μοναχό που φοβάται τον Κύριο δεν θα τον συναντήσει κανένα κακό· διότι έναν τέτοιο μοναχό θα τον φυλάξει ο Κύριος, και την ημέρα του θανάτου θα βρει αυτός εξιλέωση.
Από το βιβλίο: Άγνωστες σελίδες του Γεροντικού. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 97 (αποσπάσματα).
