Ο Κύριος μιλούσε συχνότατα για την βασιλεία του Θεού και όλη Του η διδασκαλία κατέληγε εκεί. Όμως, λίγο πριν από το Πάθος Του θέλησε και να δείξη την Βασιλεία Του, βεβαιώνοντας την αλήθεια του κηρύγματός Του, αλλά και προετοιμάζοντας τους Μαθητές Του για τα επερχόμενα παθήματά Του. «Έδειξε σ’ αυτούς την Βασιλεία Του πριν από το Πάθος Του, και την δύναμή Του πριν από τον θάνατό Του, και την δόξα Του πριν από τον εξευτελισμό Του, ώστε, όταν συλληφθή και σταυρωθή, να γνωρίσουν ότι δεν σταυρώθηκε από αδυναμία, αλλά από αγαθότητα» (1).
Ο Κύριος είχε προείπει ότι κάποιοι πριν πεθάνουν θα δουν την Βασιλεία του Θεού να έρχεται με δύναμη. Και, όντως, μετά από έξι μέρες, πραγματοποιήθηκε η πρόρρησή Του στο όρος Θαβώρ, ενώπιον των τριών προκρίτων Μαθητών Του. Είδαν έκπληκτοι τον Κύριο να μεταμορφώνεται, το πρόσωπό Του να λάμπη όπως ο ήλιος και τα ιμάτιά Του λευκά σαν το φως εξαστράπτοντα και να συνομιλή με τους δύο θεόπτες Προφήτες, τον Μωυσή και τον Ηλία.
Κατά την Μεταμόρφωση έχομε διακριτή αποκάλυψη των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος για δεύτερη φορά μετά την Βάπτιση. Τον μεταμορφωθέντα Υιό καλύπτει η φωτεινή νεφέλη, που δηλώνει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, και από την νεφέλη ακούστηκε η φωνή του Πατρός να λέγη: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός· σ’ Αυτόν να υπακούετε» (Μαρκ. 9:7). «Μετά από την φωνή του Πατρός, ο Μωυσής επέστρεψε στον τόπο του και ο Ηλίας στην θέση του, ενώ οι Απόστολοι έπεσαν κάτω με το πρόσωπο στην γη και ο Ιησούς στεκόταν μόνος, διότι η φωνή εκείνη μόνο γι’ Αυτόν εκπληρωνόταν. Όπως η φωνή του Πατρός έρριξε αυτούς κάτω, έτσι και η φωνή του Υιού με την δύναμη της Θεότητός Του τους σήκωσε» (2).
Δίδαξε ο ίδιος ο Πατήρ ότι τελείωσε η προπαρασκευαστική περίοδος του Νόμου και αντί του Μωυσέως πρέπει τώρα να ακούν τον Υιό. «Ο Πατέρας φανερώνει τον Υιό» (3) και ζητά την υπακοή όλων στον Υιό Του. Κατά την Μεταμόρφωση «χάρηκαν οι Προφήτες, όταν είδαν την ανθρώπινη φύση Του, που δεν την ήξεραν. Χάρηκαν επίσης και οι Απόστολοι, όταν είδαν την δόξα της Θεότητός Του, που δεν την γνώριζαν, και άκουσαν την φωνή του Πατρός να δίνη μαρτυρία για τον Υιό· και μ’ αυτή την φωνή γνώρισαν (οι Προφήτες) την ενανθρώπησή Του, που ήταν άγνωστη σ’ αυτούς, και βεβαίωσε αυτούς μαζί με την φωνή του Πατρός, η δόξα του σώματός Του που φανερώθηκε και που προερχόταν από την Θεότητά Του που ενώθηκε σ’ Αυτόν χωρίς να μεταβληθή και χωρίς να υποστή σύγχυση» (4).
Ο Χριστός, όπως μας λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ως Θεός είναι Φως, πάντα είναι φωτεινός και εκπέμπει φως, αλλά η ανθρώπινη αδυναμία δεν δύναται να τον δη, όπως πραγματικά είναι. Μεταμορφώθηκε ο Χριστός, όχι παίρνοντας ό,τι δεν είχε, ούτε μεταβαλλόμενος σε ό,τι δεν ήταν, αλλά φανερώθηκε στους Μαθητές Του, όπως πραγματικά ήταν (5). Αποκάλυψε στους Αποστόλους «την δόξα της Θεότητός Του, που ήταν άγνωστη και κρυμμένη στην ανθρώπινη φύση Του» (6), «μετασκευάζων επί το θειότερον τους οφθαλμούς των». Ο Χριστός έδειξε μόνο μια ακτίνα από την δόξα Του, και οι Μαθητές Του έπεσαν πρηνείς. Δεν έδειξε όλο το μεγαλείο της δόξης Του, αλλά όσο ηδύναντο να βαστάξουν τα μάτια των Μαθητών Του «για να μη χάσουν μαζί με την όραση και την ζωή» (7). Οι Μαθητές «καθώς εχώρουν εθεάσαντο την δόξαν» του Μεταμορφωθέντος.
Ο Χριστός «έδειξε ότι από όλο το σώμα Του ανάβλυζε η δόξα της Θεότητός Του και από όλα τα μέλη του σώματός Του έλαμπε το φως Του, όχι όπως ο Μωυσής που έλαμψε εξωτερικά η σάρκα του» (8). Ο Χριστός είναι η πηγή του ακτίστου φωτός, ενώ ο Μωυσής στο Σινά καταλάμφθηκε από αυτό το φως εξωτερικά και έλαμψε το πρόσωπό του.
Έγινε μόνο δέκτης του φωτός, ενώ ο Χριστός είναι «το φως το αληθινό», ο Ήλιος της δικαιοσύνης, που παρέχει το φως, την χάρη Του και την Βασιλεία Του στους αξίους.
Το όρος Θαβώρ θυμίζει το όρος Σινά με τις Θεοφάνειές του. Ο ίδιος Κύριος που μίλησε τότε στον Μωυσή, ο Ίδιος τώρα μεταμορφωμένος μιλά με τον Μωυσή. «Τότε το Όρος, όταν κατέβηκε ο Θεός, καλύφθηκε από γνόφο και σκοτάδι για να μην φαίνεται, τώρα, όμως, φωτεινή νεφέλη κάλυψε το Όρος.
Επειδή ο Νόμος που δόθηκε τότε καλυπτόταν από σκοτεινά σύμβολα και σκιές, γι’ αυτό και το Όρος είχε σκοτεινιάσει. Όμως, η χάρη του Ευαγγελίου είναι λαμπρή και φωτεινή, και απόδειξη γι’ αυτό είναι η νεφέλη» (9). Το Θαβώριον όρος έγινε πράγματι ουρανός, που αποκάλυψε την δόξα της βασιλείας του Θεού, αλλά και την Αγία Τριάδα. Έγινε επίσης «τύπος της Εκκλησίας, και ένωσε σ’ αυτό ο Ιησούς τις δύο Διαθήκες που δέχθηκε η Εκκλησία, και αποκάλυψε σ’ εμάς ότι ο ίδιος είναι αυτός που έδωσε τις δύο Διαθήκες» (10). Παρέστησαν από την Παλαιά Διαθήκη ο Μωυσής, ως εκπρόσωπος του Νόμου, και ο Ηλίας, ως εκπρόσωπος των Προφητών, και από την Καινή Διαθήκη οι πρόκριτοι των Αποστόλων, για να φανή ότι ο Ιησούς είναι ο Κύριος του Νόμου, των Προφητών και των Αποστόλων, Κύριος Παλαιάς και Καινής Διαθήκης και Κύριος των ζώντων και των νεκρών. «Είδαν εκεί οι Προφήτες τους Αποστόλους και οι Απόστολοι τους Προφήτες. Οι αρχηγοί της Παλαιάς Διαθήκης τους αρχηγούς της Νέας» (11).
Σ’ αυτό το υπερμέγιστο γεγονός αποκαλύπτεται η βασιλεία του Θεού. Όσοι αξιωθούν να συμμετάσχουν στην βασιλεία του Θεού, θα βρίσκωνται μέσα στο Φως και θα ζουν την αιώνια μακαριότητα. Αυτήν δοκίμασαν και οι Μαθητές, ως επόπτες της Μεταμορφώσεως, και την οποία ο Απόστολος Πέτρος δεν ήθελε να αποχωρισθή, παρακαλώντας τον μεταμορφωθέντα Κύριο να παραμείνουν για πάντα εκεί στο Θαβώρ.
(1) Οσίου Εφραίμ του Σύρου, Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου, τ. Ζ’, σ. 16.
(2) Οσίου Εφραίμ, ένθ’ ανωτέρω, σ. 21–22.
(3) Αυτόθι, σ. 22.
(4) Αυτόθι, σ. 18.
(5) Βλ. Αγ. Ανδρέου Κρήτης, Εις την Μεταμόρφωσιν, PG 97, 948AB.
(6) Οσίου Εφραίμ, ένθ’ ανωτέρω, σ. 17.
(7) Ιδιόμελον της Λιτής του Εσπερινού της 6ης Αυγούστου.
(8) Οσίου Εφραίμ, ένθ’ ανωτέρω, σ. 17.
(9) Θεοφάνους Κεραμέως, Ομιλία ΝΘ’, Εις την Μεταμόρφωσιν, PG 132, 1044CD.
(10) Οσίου Εφραίμ, ένθ’ ανωτέρω, σ. 19.
(11) Αυτόθι, σελ. 19.
Από το βιβλίο: «Η επίγεια ζωή του Χριστού». Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Σειρά: Ιαματικά νάματα 11, Θεσσαλονίκη 2022, σελ. 58.
