Γάμος έξω από την αγάπη δεν μπορεί να σταθεί· οικογένεια έξω από την αγάπη δεν μπορεί να σταθεί. Όπως τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος έχουν την αγάπη, την αλληλοπεριχώρηση, έτσι και τα μέλη της οικογένειας πρέπει να έχουν αυτή την αλληλοπεριχώρηση. Καθώς θα αλληλοπεριχωρούνται – αγάπη έχει και ο ένας, αγάπη και ο άλλος· τον Χριστό έχει και ο ένας, τον Χριστό και ο άλλος· θεϊκή ζωή έχει και ο ένας και ο άλλος – θα έχουν μετά σωστή επικοινωνία, σωστές σχέσεις.
Αν το παιδί καταλάβει ότι ο γονεύς όντως το αγαπάει ειλικρινά, έτσι με την καρδιά του, για τον Θεό το αγαπάει και όχι για τον εαυτό του, θα αναπτυχθεί σωστά.
Άμα έχει αγάπη κανείς, ακόμη και όταν βλέπει τα μη σωστά, δεν επηρεάζεται, δεν παθαίνει τίποτε. Απλώς τα βλέπει, τα παρακολουθεί, αλλά δεν τον ερεθίζουν. Δεν πάει να τα κατατροπώσει, να τα κατακεραυνώσει. Τα αφήνει όπως είναι, γιατί δεν είναι αυτός που θα τα διορθώσει· ο Θεός είναι ο μεγάλος διορθωτής.
Οι γονείς να μην κόψουν ποτέ τη γέφυρα στη σχέση τους με τα παιδιά. Θα προσευχηθούν, θα συμβουλεύσουν έστω από μακριά, αλλά τη γέφυρα ποτέ να μην την κόψουν, για να έχει το κουράγιο το παιδί, όταν θα συνέλθει, να επιστρέψει στο σπίτι, να ζητήσει βοήθεια.
«Θεέ μου, πώς έπρεπε να είμαι εγώ τώρα και πώς αισθάνομαι και πώς λειτουργώ μέσα εδώ;» να πει μια σύζυγος, ένας σύζυγος. Και μόνο αυτό να πει, είναι μια ταπείνωση, ένας πόνος που περνάει από την ψυχή. Και ο πόνος είναι αυτός που την τορνεύει περισσότερο από κάθε άλλο μέσο, τη μαλακώνει, την εξανθρωπίζει και τη φέρνει πιο κοντά στον γάμο με τον Νυμφίο Χριστό.
Αν η γυναίκα κρατούσε τη φυσιολογική της θέση και δεν πήγαινε να βγει από τη φυσική, την υγιή και θεϊκή κατάσταση που είχε από την κατασκευή της, θα κρατιόνταν οι οικογένειες, θα κρατιόνταν οι κοινωνίες.
Σ’ αυτό το σημείο είμαστε όλες υπεύθυνες, όλες έχουμε ευθύνη, και δεν μας μένει τίποτε πέρα από την ταπείνωση. Και αυτό μπορεί να γίνει και τώρα ακόμη· δεν είναι αργά. Αν ο άνθρωπος πραγματικά μετανοήσει και ταπεινωθεί πολύ, ο Θεός κάνει θαύματα· μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Όπως ανατράπηκαν προς το κακό μέχρι στιγμής, μπορεί ο Θεός να τα ανατρέψει και να τα προωθήσει και να τα δρομολογήσει προς το καλό.
Όταν οι γονείς ρίχνουν την ευθύνη στον εαυτό τους για τον δρόμο που πήραν τα παιδιά τους, αρχίζουν μετά και παίρνουν άλλη τροπή τα πράγματα. Κατ’ αρχήν, αρχίζουν και διορθώνουν οι ίδιοι τη ζωή τους, διότι τέλειος δεν είναι κανείς. Και υπάρχει μεγάλη ελπίδα και τα παιδιά να αλλάξουν στάση βλέποντάς το αυτό.
Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 98 (αποσπάσματα).
