Κατά την σημερινή εορτή των Εισοδίων η Εκκλησία εορτάζει την ολοκληρωτική αφιέρωση της Παρθένου στον Θεό. Τόση αφιέρωση, ώστε από τριετής κατά την ηλικία και με την θέλησή της να προσφερθεί στον Ναό του Θεού και εκεί να ζει με προσευχή και με συνεχή θεωρία του Θεού.
Λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στην ομιλία αυτή που ακούσαμε, ότι εφόσον επρόκειτο να πρεσβεύσει ενώπιον του Θεού για όλο το ανθρώπινο γένος, έπρεπε και να προετοιμασθεί για την μεγάλη αυτή αποστολή. Και η προετοιμασία της αυτή έγινε μέσα στα Άγια των Αγίων στον Ναό του Σολομώντος, όπου μόνον ο αρχιερεύς εισήρχετο μία φορά το έτος. Εκεί η Κυρία Θεοτόκος, η Παναγία μας, άσκησε την ησυχία, και μέσα στην ησυχία της προσευχής και της μυστικής ενατενίσεως του Θεού συνάντησε τον Θεό, συνομίλησε με τον Θεό, αγιάσθηκε για τον Θεό, προσφέρθηκε στον Θεό, και ήταν έτοιμη μετά να ασκήσει την μεγάλη αυτή αποστολή της.
Κανένας άλλος άνθρωπος δεν άξιζε στον κόσμο να γίνει μητέρα του Λυτρωτού. Έτσι έδειξε και σε μας, κατά τον άγιο Γρηγόριο, την μεγάλη σημασία της ησυχίας, η οποία ησυχία είναι εκείνη που καταρτίζει πνευματικά τον άνθρωπο, είτε θα μείνει σε όλη του την ζωή μέσα στην ησυχία είτε θα την έχει σαν μία προετοιμασία για μία αποστολή, όπως συνέβη και με τον απόστολο Παύλο και με τους άλλους Αποστόλους, με τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Όλοι αυτοί από την ησυχία ξεκίνησαν και μετά, έχοντες μέσα στην ησυχία ενωθεί με τον Θεό, μπορούσαν να μιλήσουν και στους ανθρώπους για τον Θεό αποτελεσματικά και να ελκύσουν τις καρδιές των ανθρώπων προς τον Θεό.
![]()
Αυτή η ησυχία είναι το περιεχόμενο και η μέθοδος της δικής μας εδώ μοναχικής ζωής. Βέβαια τα διακονήματα και οι άλλες μέριμνες δεν μας αφήνουν να ασκήσουμε τελείως την ησυχία, αλλά όσον εξαρτάται από εμάς εμείς πρέπει να αγαπούμε και να θέλουμε την ησυχία, διότι χωρίς αυτήν δεν θα ωριμάσουμε. Όταν το διακόνημα απαιτεί να βγούμε από τον εαυτό μας, να βγαίνουμε, αλλά όταν δεν το απαιτεί, να μη βγαίνουμε. Αλλά και την ώρα του διακονήματος εμείς πάλι να προσπαθούμε όσο μπορούμε να κρατούμε την ησυχία και την νήψη. Όταν έχουμε τον πειρασμό της εξωστρέφειας που καταστρέφει την ησυχία, ας θυμόμαστε την Παναγία στον Ναό του Σολομώντος, στα Άγια των Αγίων, και ας λέμε· «Εμείς πρέπει να βαδίσουμε ως Μοναχοί την οδό της αειπαρθένου Μαρίας». Και αυτό πολύ θα μας βοηθήσει στην πνευματική μας ζωή να κάνουμε καρπό πνευματικό. Διότι, εάν δεν αγαπήσουμε την ησυχία, δεν θα φέρουμε πολύ καρπό. Καλά είναι και τα άλλα και μας βοηθούν στην πνευματική ζωή, αλλά ο περισσότερος πνευματικός καρπός γίνεται μέσα στην ησυχία της προσευχής και της μυστικής ενώσεως με τον Θεό.
Η Παναγία λοιπόν –η οποία είναι και η πρώτη διδάξασα, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, την οδό της μυστικής δια της ησυχίας ενώσεως με τον Θεό– να μας βοηθήσει και εμείς να βαδίσουμε στα ίχνη της και να ζήσουμε αυτό το ευλογημένο δώρο του Θεού, που είναι η ησυχαστική ζωή της προσευχής.
(1985)
Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε ακίνητες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 175.