«Το να φτιάχνεις ανθρώπους είναι ό,τι ιερότερο, αγιότερο και υψηλότερο», επειδή από τη μία σε καθιστά συνεργάτη του Θεού στο έργο της Δημιουργίας, και από την άλλη ετοιμάζεις ανθρώπους για τη Βασιλεία του Θεού. Γιατί, από την αρχή, θα ήθελα να το διασαφηνίσω πως είναι λάθος να νομίζουμε πως αποστολή μας είναι απλά να κάνουμε καλούς ανθρώπους, χρήσιμους στην κοινωνία. Ο κόπος της αγωγής, κάθε αγωγής, που παρέχεται είτε στο σχολείο, είτε στην οικογένεια, είτε στην κοινωνία, θα πρέπει να είναι η διαμόρφωση χαριτωμένων ανθρώπων, αγίων ανθρώπων, όπως τους καθορίζει η ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση.
Από αυτά και μόνο φαίνεται πως το θέμα της αγωγής και διαμόρφωσης της προσωπικότητας του παιδιού, του ανθρώπου, συναρτάται απόλυτα με την αντίληψη που έχομε για τον άνθρωπο, την προέλευση και τον προορισμό του. Ο άνθρωπος, ως εικόνα του Θεού, που έχει προορισμό τη θέωση και τη σωτηρία, γεννιέται, αναπτύσσεται και μεγαλώνει μέσα στα πλαίσια μιας οικογένειας. Που σημαίνει πως η οικογένεια, η κοιτίδα και το λίκνο του ανθρώπου, θα πρέπει να λειτουργεί σωστά, για να αναπτύσσεται σ΄ αυτήν και όχι να συμπνίγεται η προσωπικότητα του ανθρώπου…
Η αγάπη που δέχεται ένα παιδί από τους γονείς του κατά την ενδομήτρια ζωή είναι αναντικατάστατη. Είναι το ασφαλές θεμέλιο πάνω στο οποίο θα οικοδομήσει τη ζωή του. Αντίθετα, η έλλειψη αγάπης, η ταραχή και η μελαγχολία για την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, το άγχος και η αγωνία για το «τι θα το κάνουμε αυτό το παιδί» προκαλούν αθεράπευτα τραύματα στην ψυχή του. Είναι αποδειγμένο πως παιδιά που στερήθηκαν την αγάπη των γονιών στα πρώτα στάδια της ζωής τους, συχνά αδυνατούν να υπομείνουν και τις ελάχιστες τραυματικές εμπειρίες, που αναπόφευκτα θα συναντήσουν στη ζωή. Ακόμη, συμπτώματα αντιδραστικότητας, απειθαρχίας, νευρικότητας και αναρχικότητας έχουν τις ρίζες τους στην έλλειψη αγάπης και σε ταραγμένο περιβάλλον κατά τους μήνες της εγκυμοσύνης.
Έτσι, αν θέλουμε μία ομαλή, φυσική, συναισθηματική και πνευματική κατάσταση των παιδιών μας, θα πρέπει να προσέξουμε πώς ζούμε στο σπίτι. Χρειάζεται αγάπη, αλληλοκατανόηση, υπομονή, ταπείνωση, ανοχή, αλληλοανάπαυση, με μία λέξη χριστιανική ζωή. Βίαιοι θόρυβοι, τεταμένη ατμόσφαιρα, διαπληκτισμοί και ένταση στο σπίτι κατά την ενδομήτρια ζωή του βρέφους έχουν καταστροφικές συνέπειες. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα της μάνας δημιουργούν το κλίμα μέσα στο οποίο θα αναπτυχθεί το μωρό. Η καρδιά της θα πρέπει να ξεχειλίζει από ένα καλωσόρισμα αγάπης και προσευχής για το νέο της παιδί.
Φυσικά αυτή η κατάσταση πρέπει να συνεχίζεται και να ενεργοποιείται και μετά τη γέννηση του παιδιού. Επίσης το σχολείο θα πρέπει επί τέλους να ξεκαθαρίσει τη θέση του και να πει τι ανθρώπους θέλει να διαπλάσει. Σήμερα κινούμαστε σ’ ένα ευρύ φάσμα στόχων και επιδιώξεων σαν αποτέλεσμα αντιγραφής πλείστων ξενικών προτύπων. Κι ενώ θεωρητικά μιλάμε για ελληνοχριστιανικό χαρακτήρα της αγωγής, καταλήγουμε σ’ ένα «μουντιαλισμό» όπου ισχύει το «ο θάνατός σου η ζωή μου». Μια συνεχής ανταγωνιστικότητα, ένα συνεχές αγκομαχητό από το σχολείο στο φροντιστήριο, από το ινστιτούτο στο ωδείο, από τα ιδιαίτερα στα επιμορφωτικά. Μια συνεχής διάσπαση του προσώπου, ένα συνεχές άγχος και αγωνία για τις εξετάσεις, για μία θέση στο πανεπιστήμιο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το καταστροφικό – εκθεμελιωτικό έργο κάποιων μέσων της κοινωνίας, όπως η τηλεόραση. Εδώ, σαν να τέθηκε πρωταρχικός στόχος η καταβαράθρωση της προσωπικότητας, η δημιουργία χούλιγκανς.
Από την πρώτη παιδική ηλικία, πριν καν μάθει να διαβάζει το παιδί, πόσα απαράδεκτα μηνύματα δεν παίρνει από τη μικρή οθόνη! Έτσι γίνονται συνήθεια εγκληματικές πράξεις, βιαιοπραγίες, χυδαιότητες, ανέντιμες ενέργειες, εκδηλώσεις διαφθοράς και απάτης. Υπολογίστηκε ότι μέσα σε 2-3 ώρες τα παιδιά μπορούν να δουν μέχρι 50 θανάτους. Βλέπουν δολοφονίες, βιαιότητες, βασανιστήρια, αιματηρά εγκλήματα που γίνονται από γκάκστερς μανιακούς ή υπεράνθρωπους. Το 81% των προγραμμάτων περιέχει βία.
Κάθε κωμωδία περιέχει κατά μέσον όρο τρία στιγμιότυπα βίας, ενώ μία ταινία κινουμένων σχεδίων κατά μέσο όρο εφτά. Και, φυσικά, το καταστροφικό έργο της τηλεόρασης και άλλων όμοιων μέσων συνεχίζεται. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς.
Η Εκκλησία έχει τη δική της θέση. Πρέπει σίγουρα να γίνει μία αποτοξίνωση από την διαφθορά, αν θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά και ο κόσμος. Η αποτοξίνωση αυτή μπορεί να γίνει κατορθωτή με το μπόλιασμα του παιδιού στην Εκκλησία, στη βίωση της ζωής της Εκκλησίας κατά τον τρόπο που μονάχα η ελληνοχριστιανική μας παράδοση γνωρίζει. Διαφορετικά θα συνεχίζεται η ανοημάτιστη ζωή ως την ώρα του θανάτου. Κι ενώ στο νότο πεθαίνουν τα σώματα από έλλειψη τροφής, εδώ θα πεθαίνουν οι ψυχές από έλλειψη νοήματος.
Η Εκκλησία είναι η μόνη που μπορεί να δώσει νόημα και αξία στη ζωή και διέξοδο στα αδιέξοδα που οδήγησε ο κόσμος τα παιδιά. Καλώντας τα παιδιά η Εκκλησία να βιώσουν όχι θεωρητικές καταστάσεις αλλά από την εμπειρία δικαιωμένους τρόπους, δίνει σαν πρότυπα ζωής τους Αγίους της. Αυτούς που αντιστάθηκαν στον καταναλωτισμό με την λιτότητα, αυτούς που προτίμησαν αντί των εύκολων λύσεων την άσκηση, που προέκριναν αντί της φυγομαχίας τον αγώνα, αντί του ηδονισμού την εγκράτεια.
Δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία επιμένει να κτυπά τις καμπάνες και να μας προσκαλεί στις λειτουργικές λατρευτικές συνάξεις έστω κι αν οι περισσότεροι επιμένουν να την αγνοούν. Πολλά έχουμε να πάρουμε αν ακούσουμε τη φωνή της και ανηφορήσουμε στο δρόμο της. Γι΄ αυτό και τολμώ να σας κάνω κάποιες εισηγήσεις.
Φέρτε τα παιδιά σας στην Εκκλησία. Συνδέστε τα από τη βρεφική και νηπιακή τους ηλικία με τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Μην προφασιστείτε ότι δεν καταλαβαίνουν και κλαίνε. Αυτό είναι λάθος. Με την καθαρότητα και απλότητα που τα διακρίνει παίρνουν πιο σωστά τα μηνύματα. Από την Εκκλησία να μεταφερθεί το φιλακόλουθο πνεύμα στο σπίτι. Να προσεύχεται η οικογένεια, να γαληνεύει. Να ενώνονται οι φωνές γονιών-παιδιών στην προσευχή και στην ψαλμωδία. Να κάνουμε το Απόδειπνο. Να μιλάμε μεταξύ μας και με το Θεό με αγάπη. Να κλείσουμε την τηλεόραση. Να γίνουμε άνθρωποι μυστηριακής ζωής. Να οικειοποιηθούμε την αγιαστική χάρη της Εκκλησίας. Να εξομολογούμαστε. Να συγχωρούμε και να ανεχόμαστε ο ένας τον άλλο μέσα στο σπίτι. Να επικρατεί στις σχέσεις μας ο ειρηνικός βίος, η αγάπη, η γαλήνη. Να μάθουμε να ησυχάζουμε, να ειρηνεύουμε, να μην πολυπραγμονούμε, να μην αγχωνόμαστε, να μη γινόμαστε νευρόσπαστοι.
Ζώντας σε ενότητα με τον εαυτό μας, βρισκόμαστε σε ενότητα με το Θεό και με τους συνανθρώπους μας, βρισκόμαστε σε αρμονία με το σκοπό της ύπαρξής μας και αποβαίνουμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 52.
