Δεν θα γίνεις ποτέ χριστιανός με σοφιστίες και εξυπνάδες, παρά μόνο αν πιστέψεις στον Χριστό. Πίστη στον Χριστό σημαίνει: Έχω βεβαιότητα ότι ξέρει ο Χριστός το έργο του και δεν θέλει αυτός που τον ακολουθεί να προσπαθεί να εξιχνιάσει πότε θα γίνει το ένα, πότε θα γίνει το άλλο και να κάνει και τον προφήτη στούς άλλους. Είσαι αληθινός χριστιανός, όταν ακριβώς βρήκες τον Χριστό, μια για πάντα είσαι του Χριστού και είσαι πάντοτε έτοιμος να συναντήσεις τον Χριστό. Άμα κάνεις τη ζωούλα σου και τάχα ως έξυπνος εσύ, αφού δεις πότε θα γίνει το ένα, πότε θα γίνει το άλλο, τότε τάχα θα αποφασίσεις να γίνεις του Χριστού, θα πλανηθείς. Δεν πρέπει να παίζουμε με τις αλήθειες του Θεού. Δεν είναι εδώ ούτε μαθηματικά ούτε φυσική ούτε αστρονομία. Όποιος δεν αφεθεί στα χέρια του Χριστού, ώστε να τον κυβερνήσει εκείνος, δεν θα είναι ποτέ έτοιμος να συναντήσει τον Χριστό.
Αυτό το οποίο τόσο πολύ στερούνται οι σημερινοί άνθρωποι είναι το νόημα της ζωής. Ειδικότερα οι νέοι, οι οποίοι ήλπισαν και ελπίζουν σε διάφορες κοσμικές παρηγοριές, απογοητεύονται, γιατί βλέπουν τελικά ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτε. Οπότε, πάλι βιώνουν το κενό και μάλιστα μεγαλωμένο. Τι νόημα να έχει έτσι η ζωή! Αν πιστέψεις στον Χριστό και αποδυθείς στον πνευματικό αγώνα, τίμια όμως, τότε αρχίζεις να βρίσκεις το νόημα της ζωής. Να πεις δηλαδή: «Χριστέ μου, έδωσες το τίμιο αίμα σου και με αγόρασες και ανήκω σ’ εσένα. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι στη ζωή μου θα τα κάνεις εσύ όλα κατά τον καλύτερο τρόπο και παραδίδομαι σ’ εσένα. Βοήθησέ με να κάνω το θέλημά σου». Έτσι αρχίζεις να βρίσκεις τον εαυτό σου και τον Θεό. Φωτίζονται τα πράγματα, ανοίγουν τα μάτια σου, αρχίζεις να βλέπεις και προχωρείς. Και τότε κάθε βήμα και βίωμα. Κάθε στιγμή έχει το νόημά της, κάθε λεπτό έχει το δικό του βίωμα.
Αν πιστέψεις ότι ο Χριστός σώζει εσένα που είσαι ανάξιος σωτηρίας, θα μείνεις κοντά στον Θεό. Το φοβάσαι όμως αυτό· φοβάσαι να ξεκολλήσεις από το κατεστημένο σου και να αφεθείς στον Θεό. Υπάρχει μέσα σου μηχανισμός που δεν σε αφήνει να τα πάρεις έτσι τα πράγματα, διότι μετά ανήκεις στον Θεό, παύεις να είσαι αυτονομημένος, να ανήκεις στον εαυτό σου. Αυτό σημαίνει ότι θέλει βέβαια κανείς να συγχωρηθεί από τον Θεό, αλλά θέλει να έχει την αίσθηση ότι σαν να πλήρωσε (και άρα το δικαιούται) και να κρατάει έτσι την αυτονομία του…
Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2020”, σελ. 302, “Πνευματικά Μηνύματα 2018”, σελ. 14 και “Πνευματικά Μηνύματα 2019”, σελ. 202.
