Κάποτε – διηγείται ο υποτακτικός του ιερομόναχος Ιάκωβος – λειτουργούσε ο Γέροντας Ιάκωβος και ήμουν διακονητής στο Ιερό, τότε μοναχός Ιλαρίων. Ήταν μαζί με κάποιον άλλον ιερέα. Την ώρα που είπε ο Γέροντας “Πρόσχωμεν, τα άγια τοις αγίοις”, αμέσως κατανύχτηκε, έλαμψε ολόκληρος, […]
Ο Χριστός συναντά στη χώρα των Γαδαρηνών κάποιον άνθρωπο που κατεχόταν όχι από ένα, αλλά από λεγεώνα, πλήθος ολόκληρο πονηρών πνευμάτων. Η κατοχή από τους δαίμονες είχε φέρει τον άνθρωπο αυτόν σε άθλια κατάσταση. «Ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ’ εν τοις μνήμασιν». Ο σατανάς τον είχε υποδουλώσει από πολλά χρόνια. Τον έδεναν με αλυσίδες και σιδερένια δεσμά στα πόδια, αλλά όλα τα έσπαζε και ωθούμενος από τη δαιμονική ενέργεια πλανιόταν στις ερήμους, πλήρως απομονωμένος από την ανθρώπινη κοινωνία. Ο Χριστός τον θεράπευσε, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος, ελευθερωμένος πια, ιματισμένος και σωφρονισμένος, να μην επιθυμεί να απομακρυνθεί... Διαβάστε τη συνέχεια

