Ήμουν λαϊκός ακόμη, φοιτητής στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Λαμίας, το έτος 1986 με το όνομα Ιωάννης. Ανέβηκα στο Άγιον Όρος και επισκέφτηκα, μετά από ευλογία που είχα από τον γέροντά μου π. Ιάκωβο Τσαλίκη, τον γέροντα Παΐσιο, για να τον συμβουλευτώ […]
«Ουδείς αχαριστώτερος του ευεργετηθέντος» και μάλιστα «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος», έλεγαν οι σοφοί μας πρόγονοι, για να ψέξουν το πάθος της αχαριστίας και να τονίσουν την τάση του ευεργετημένου να διακόπτει, κάποτε, κάθε επικοινωνία με τον ευεργέτη του. Κι αυτό, για να μην χρειαστή να πη ευχαριστώ και να εκφράση την ευγνωμοσύνη του. Φτάνει δε ακόμη και στο σημείο να τον εχθρεύεται για την ανωτερότητά του! * * * Έτσι και στην περικοπή των δέκα λεπρών (Λουκ. 17:12-19). Μετά από την θεραπεία των από τον Κύριο μόνον ο ένας «θυμήθηκε» να επιστρέψη, για να Τον ευχαριστήση. Οι άλλοι εννέα... Διαβάστε τη συνέχεια

