Ένα πρωί –διηγείται η Γερόντισσα Στυλιανή της Ι. Μ. Παντοκράτορος Νταού Πεντέλης– ήρθε στο Μοναστήρι μας μία μαυροφόρα κι έκλαιγε γοερά: «Γιατί με έστειλε ο παπάς της ενορίας μου εδώ; Τι θα μου κάνετε εσείς;» Κι έκλαιγε συνέχεια. Την ρώτησε […]
Ένας γεωκτήμων – ο Θεός – φύτεψε αμπέλι, λέει η σημερινή παραβολή (Ματθ. 21.33-42), και επιπλέον το έκανε άρτιο: Το περίφραξε, το ασφάλισε με πύργο και έσκαψε και πατητήρι. Το εφοδίασε δηλαδή με όλες τις προϋποθέσεις για ν' αποδώσει – αλληγορικά το εφοδίασε με όλα τα επιτήδεια και αρμόδια προς σωτηρία. Στη συνέχεια το εμπιστεύθηκε στους γεωργούς «και απεδήμησεν». Κάποτε ωστόσο ο κύριος του αμπελώνα επανακάμπτει από την αποδημία, έστω και έπειτα από «χρόνους ικανούς». Όσο και αν νομίζεται απών ο Θεός, είναι παρών, και βλέπει και ακούει και παρακολουθεί. Μακροθυμεί, μακροθυμεί, μα κάποτε δεν παίρνει πια περαιτέρω αναμονή, ώστε... Διαβάστε τη συνέχεια

