Κάποτε – διηγείται ο π. Γεώργιος Αυθίνος – συνοδεύαμε με την πρεσβυτέρα έναν ναρκομανή στον τάφο του Γέροντα. Συγκλονίστηκε. Μίλησε με δύο πατέρες. Πήρε γενναίες αποφάσεις και μπήκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Τώρα είναι παντρεμένος και ζει καθαρή ζωή. Μας έλεγε διαρκώς στην […]
Τριάντα οκτώ χρόνια περίμενε ο παράλυτος στην ιαματική κολυμβήθρα της Βηθεσδά, μήπως βρεθεί κανένας άνθρωπος να τον βάλει στο νερό, όταν ερχόταν ο Άγγελος και ετάραττεν το ύδωρ. Και όποιος έμπαινε θεραπευόταν από όποια αρρώστια και να είχε. Αλλά αυτός ο καημένος δεν είχε κανένα να τον βάλει μέσα. Οι άλλοι είχαν τους συγγενείς τους, τους φίλους τους κι έτσι έμπαιναν και γίνονταν καλά. Αλλά ο παράλυτος αυτός έμενε αθεράπευτος. Όταν πήγε ο Κύριος και τον συνάντησε, του είπε ο παράλυτος: «Άνθρωπον ουκ έχω, ίνα, όταν ταραχθή το ύδωρ βάλη με εις την κολυμβήθραν». Δεν έχω άνθρωπο. Αλλά ο Άνθρωπος... Διαβάστε τη συνέχεια

