Τριάντα οκτώ χρόνια περίμενε ο παράλυτος στην ιαματική κολυμβήθρα της Βηθεσδά, μήπως βρεθεί κανένας άνθρωπος να τον βάλει στο νερό, όταν ερχόταν ο Άγγελος και ετάραττεν το ύδωρ.
Και όποιος έμπαινε θεραπευόταν από όποια αρρώστια και να είχε. Αλλά αυτός ο καημένος δεν είχε κανένα να τον βάλει μέσα. Οι άλλοι είχαν τους συγγενείς τους, τους φίλους τους κι έτσι έμπαιναν και γίνονταν καλά. Αλλά ο παράλυτος αυτός έμενε αθεράπευτος. Όταν πήγε ο Κύριος και τον συνάντησε, του είπε ο παράλυτος: «Άνθρωπον ουκ έχω, ίνα, όταν ταραχθή το ύδωρ βάλη με εις την κολυμβήθραν». Δεν έχω άνθρωπο. Αλλά ο Άνθρωπος ήλθε και είναι ο αληθής Άνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός!
Και όταν ήλθε Εκείνος δεν χρειαζόταν να τον βάλει μέσα στο ιαματικό νερό της κολυμβήθρας. Γιατί; Διότι ο Ίδιος ήταν η πηγή των ιαμάτων, ο Δημιουργός και Πλάστης, ο Παντεχνήμων Λόγος, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας. Και γι’ αυτό θεράπευσε τον παράλυτο. Σηκώθηκε και ακόμη πήρε και το κρεβάτι του και επέστρεψε στο σπίτι του.
Αυτό ήταν ένα θαύμα, από τα πολλά που έκαμε ο Κύριος. Τα έκαμε όχι για να δείξει ότι είναι Θεός, διότι ο Κύριος ήταν ταπεινός. Τα έκαμε από αγάπη για τους ανθρώπους. Όταν έβλεπε τον πόνο των ανθρώπων ευσπλαγχνιζόταν. Και θεράπευε. Ανιστούσε τους νεκρούς και μάλιστα έλεγε: «Να μη το πείτε πουθενά». Δεν ήθελε να διαφημισθεί. Έκανε το αντίθετο απ’ αυτό που κάνουμε εμείς, που μας αρέσει η διαφήμιση και η τηλεόραση. Ο Κύριος ήθελε εν τω κρυπτώ.
Αυτό είναι ένα θαύμα. Ένα θαύμα λοιπόν, το οποίο κρύβει έναν βαθύτατο συμβολισμό. Αυτός ο παράλυτος που δεν είχε άνθρωπο συμβολίζει το ανθρώπινο γένος, το οποίο προ Χριστού δεν είχε άνθρωπο. Δεν είχε κάποιον να τον σώσει. Είχε δικαίους. Είχε ευλαβείς ανθρώπους, είχε προφήτες και σοφούς, αλλά τον όντως Άνθρωπο δεν τον είχε. Και Αυτός μόνο θα μπορούσε να αναστήσει την παράλυτη ανθρωπότητα. Και επί τέλους ήλθε Αυτός ο αναμενόμενος.
Ο παράλυτος περίμενε 38 χρόνια. Τι είναι 38 χρόνια μπροστά στα χιλιάδες χρόνια που περίμενε ο άνθρωπος, πότε θα έλθει ο Άνθρωπος; Και ήλθε και ανέστησε το παράλυτο γένος των ανθρώπων με τον Σταυρό Του, με την ταφή και την ανάστασή Του. Τον πεσόντα Αδάμ, τον πεσόντα άνθρωπο συνανέστησε.
Σήμερα, και πάντοτε, όποιος θέλει να αναστηθεί εκ της παραλυσίας των παθών του παλαιού ανθρώπου, της αμαρτίας, του θανάτου, δεν έχει παρά να ενωθεί με τον Χριστό, τον Θεάνθρωπο. Και τότε βρίσκει πάλι την υγεία του, τη σωτηρία του, το φως του, τη δύναμή του. Πόσοι άνθρωποι από τότε μέχρι σήμερα δεν βρήκαν πάλι την υγεία τους και δεν αναγεννήθηκαν ενωθέντες με τον Χριστό;
Πριν από λίγους μήνες είχε έλθει ένας καλός άνθρωπος εδώ, ο οποίος ζούσε μακριά από τον Χριστό. Και, όταν γνώρισε τον Χριστό, είχε μία εμπειρία. Μου έλεγε: «Ήμουν νεκρός και ο Χριστός με ανέστησε». Αυτή είναι η εμπειρία όλων εκείνων, οι οποίοι ζουν, ίσως από άγνοια, χωρίς τον Χριστό, αλλά, όταν γνωρίσουν τον Χριστό, που είναι η ζωή, η ανάσταση, το Φως και η Οδός, τότε έχουν αυτή την εμπειρία ότι ο Χριστός τους ανέστησε. Λέγει ο άνθρωπος της μετανοίας: Μ’έβγαλε από τα πάθη, μ’ έβγαλε από τον εγωισμό μου, μ’ έβγαλε από το άγχος μου, μ’ έβγαλε από την θλίψη μου, από το κενό μου, από την απελπισία μου, από την αγωνία μου. Και μου έδωσε μια άλλη ζωή αναστημένη. Μια ζωή γεμάτη φως, χαρά και ειρήνη.
Έκτοτε λοιπόν, αφότου ο Κύριος ήλθε στη γη, εκατομμύρια άνθρωποι ήσαν νεκροί και ξανάζησαν από τον Χριστό μας. Και σήμερα πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, που γνωρίζουν τον Χριστό, ξαναζούν. Από πεθαμένοι γίνονται ζωντανοί και από παράλυτοι υγιείς. Και σηκώνουν και το κρεβάτι τους, δηλαδή σηκώνουν και τις δυσκολίες της ζωής τους. Άπαξ και σηκώθηκε πνευματικώς ένας άνθρωπος και βρήκε το νόημα της ζωής, μπορεί κατόπιν να αντιμετωπίσει ευχερώς και τις δυσκολίες της ζωής, όπως ο παράλυτος που σήκωσε το κρεβάτι του χαρούμενος.
Όμως υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι εξακολουθούν να αγνοούν τον Χριστό. Παραμένουν ακόμη παράλυτοι πνευματικώς και ανυποψίαστοι, του τι εστί ο Χριστός. Και περνάει η ζωή.
Και μακάρι σε κάποια στιγμή της ζωής τους να συναντήσουν τον Χριστό. Και να πουν στον Χριστό: «Κύριε, κι εγώ είμαι ένας παράλυτος. Δεν έχω άνθρωπο. Εσένα έχω μόνον. Ανάστησέ με. Δος μου φως, δος μου ελπίδα, δος μου χαρά, δος μου συγχώρηση, δος μου ανάπαυση». Και ο Χριστός που είναι γεμάτος από αγάπη, γεμάτος από φιλανθρωπία περιμένει από εμάς αυτή την πρόσκληση.
Και τρέχει. Έρχεται κοντά μας. Είναι ο Αδελφός μας. Πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς, λέγει ο λόγος του Θεού. Και έρχεται σαν Αδελφός μας και όχι σαν Κριτής μας. Και μας δίνει το χέρι του. Και μας λυτρώνει από την παραλυσία. Και μας σηκώνει και μας χαρίζει αιώνια ζωή.
Αυτός είναι ο Χριστός. Τον ευχαριστούμε. Και τον παρακαλούμε να είναι πάντοτε κοντά μας. Πάντοτε να μας δίνει ζωή. Πάντα να μας ανασταίνει από τις παραλυσίες μας και πάντα να μας οδηγεί στο φως της ατελευτήτου ημέρας της Βασιλείας Του. Αμήν.
Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (†)
Ομιλία για τον παράλυτο της Βηθεσδά
