Καθημερινά ο Κύριος μας γνωρίζει το θέλημά του, μας αποκαλύπτει τον εαυτό του. Μέρα με την ημέρα η κλήση και η πρόσκληση του Θεού γίνεται πιο χειροπιαστή· την ακούει κανείς ευκρινώς και δεν μπορεί να ξεφύγει. Καθώς εορτάζουμε τη Μεσοπεντηκοστή, που ο Κύριος εμφανίζεται ως διδάσκαλος και είναι η Αλήθεια, η Σοφία, ο Λόγος, ο Υιός του Θεού που φανερώθηκε, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει; Εάν τον προσκυνήσεις και ταπεινωθείς ενώπιόν του, δεν μένει δικαιολογία, δεν κρατάς κανένα άλλοθι. Γίνεσαι χαλί να πατηθείς και δέχεσαι να αδικηθείς από τους πάντες και τα πάντα. Και τότε έρχεται ο ίδιος ο Χριστός από την πόρτα της ταπεινώσεως, της αυτομεμψίας που άνοιξες. Καθώς δεν βρίσκει καμιά αντίσταση ή αντίδραση μέσα σου, κατοικεί στην ψυχή σου και εκείνος έπειτα τηρεί εν σοι τις εντολές του και γίνεται αυτός η κάθε αρετή μέσα σου.
Ό,τι κάνει ο Θεός το κάνει για τον άνθρωπο, για να σώσει τον άνθρωπο, αλλά όμως συνεχώς σε συνεργασία με τον άνθρωπο. Με την έννοια δηλαδή ότι ο άνθρωπος μπορεί να σκεφτεί, μπορεί να καταλάβει ορισμένα πράγματα, μπορεί να λογικεύεται. Ο Θεός δεν συνεργάζεται με τον άνθρωπο, όταν αυτός είναι αρνητικός, πεισματάρης και δεν χρησιμοποιεί όλα αυτά που του έδωσε ο Θεός. Θα χρησιμοποιήσουμε εμείς, ως άνθρωποι που πλασθήκαμε κατ’ εικόνα Θεού, τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός – θα μάθουμε γράμματα, θα διαβάσουμε, θα ακούσουμε, θα συζητήσουμε – θα κάνουμε το ανθρώπινο, αλλά με τη διάθεση να καταλάβουμε καλύτερα τα του Θεού, να δούμε πώς ανοίγει ο Θεός την πόρτα, να καταλάβουμε και να δεχθούμε τη σοφία που μας δίνει ο Θεός, το νερό το θεϊκό που μας δίνει, για να χορτάσει η ψυχή μας, όπως λένε τα τροπάρια της εορτής της Μεσοπεντηκοστής.
Από τα βιβλία: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2021”, σελ. 163, και “Πνευματικά Μηνύματα 2020”, σελ. 148.
