Ο Χριστός, η ζωή και η ανάσταση ημών, «ηγέρθη». Η Ανάστασή Του μάλιστα συμπαρασύρει τα πάντα γύρω μας, «τον ουρανό, την γη και τα καταχθόνια», τα οποία είναι όλα λουσμένα στο φως του Χριστού, πλημμυρισμένα στο φως της Αναστάσεώς Του.

Η κυριώτερη συνέπεια της Αναστάσεως είναι ακριβώς αυτή: Εκεί που πρώτα κυριαρχούσε ο θάνατος, η θλίψη, ο πόνος και η οδύνη, τώρα πλέον κυριαρχεί η αναστάσιμη χαρά, η χαρά εκείνη που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Γι’ αυτό ο Χριστός προεξαγγέλλει στους μαθητές Του ότι, όταν θα τον ξαναδούν μετά από την Ανάσταση, η χαρά τους θα είναι «πληρωμένη», ολοκληρωμένη, και κανείς πλέον δεν θα μπορή να τους την αφαιρέση: «ουδείς αίρει αφ’ υμών» (Ιω. 16:22).

Ποιος άλλος, αλήθεια, από τον Χριστό έχει την δύναμη να μετατρέψη την λύπη σε χαρά; Μόνον ο Χριστός μπορεί να το πετύχη, διότι πολύ απλά είναι ο Ίδιος η χαρά!

Ό,τι είναι ο Χριστός, αυτό δίδει και στους αδελφούς Του. Εφ’ όσον Εκείνος είναι «η πάντων χαρά, το φως, η ζωή και η ανάστασις», μεταφέρει και στους μαθητές Του την ενέργειά Του, το φως, την ζωή και την ανάσταση, κάνοντάς τους έτσι μετόχους, κοινωνούς των θείων ενεργειών Του. Γι’ αυτό και οι χαιρετισμοί του Κυρίου «Ειρήνη υμίν» και «Χαίρετε» προς αυτούς, μετά από την Ανάστασή Του, δεν είναι απλοί χαιρετισμοί «ειρήνης» και «χαράς». Όταν ο Χριστός στέκεται «εν τω μέσω αυτών», αμέσως διαλύεται ο φόβος των μαθητών και γίνονται και αυτοί ειρηνικοί και χαρούμενοι.

Να γιατί οι χαριτωμένοι άνθρωποι του Θεού ζουν διαρκώς τις ενέργειες της Αναστάσεως στην ζωή των, όπως ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ που απηύθυνε μονίμως τον χαιρετισμό «Χριστός ανέστη, χαρά μου», διότι είχε την πεποίθηση ότι η ανάσταση είναι ένα συνεχές γεγονός. Εξ άλλου και η ίδια η Εκκλησία του Χριστού καλείται Εκκλησία της Αναστάσεως, εφ’ όσον θεμελιώνεται πάνω στο φως της Αναστάσεως του Χριστού και βιώνει την Ανάσταση ως συνεχές και επαναλαμβανόμενο γεγονός.

Και βεβαίως σε αυτό ακριβώς διαφέρει η χαρά του Χριστού από την χαρά του κόσμου. Ο Χριστός, η όντως χαρά, δεν εξαρτάται από εξωτερικές προϋποθέσεις και συνθήκες, δεν κλονίζεται από τον χρόνο ούτε από τις διαθέσεις των ανθρώπων, έχει ατελεύτητη διάρκεια και ισχύ. Η χαρά του κόσμου, αντιθέτως, δεν είναι μόνιμη και σταθερή, αλλά μεταβάλλεται αναλόγως των ανθρωπίνων διαθέσεων, συγκυριών και συμφερόντων.

Να γιατί ο Χριστός μάς λέγει: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14:27), διότι η ειρήνη του Χριστού είναι «η πάντα νουν υπερέχουσα», ενώ η των ανθρώπων αποτελεί συνήθως ένα σύντομο διάλειμμα μέσα στην γενική σύγχυση και στην συνέχεια ακολουθεί και πάλι φόβος, ταραχή και ανασφάλεια.

Γι’ αυτό και μεις που ζήσαμε την εμπειρία της Αναστάσεως, που καθαρίσαμε το μυαλό μας, την ψυχή μας και τις αισθήσεις μας, για να δεχθούν μέσα των το φως, ας μην αφήσωμε την προσπάθειά μας να πάη χαμένη. Ας μην ξαναβουτήξωμε στα σκοτάδια του κόσμου, αλλά ας αξιοποιήσωμε την καλή μας εμπειρία.

Έχοντες καταστήσει τους εαυτούς μας δοχεία δεκτικά της θείας χάριτος, ας λειτουργούμε ως συγκοινωνούντα δοχεία ανταλλαγής χαρίτων με τους άλλους αδελφούς, ώστε οι καρποί του Αγίου Πνεύματος να αυξάνωνται και να πληθύνωνται προς δόξα Θεού και όφελος όλο και περισσοτέρων ανθρώπων.

Έτσι, τρεφόμενοι διαρκώς μέσα στο αναστάσιμο θείο φως, θα μπορούμε και εμείς να αναφωνούμε:

Χριστός Ανέστη! Η χαρά του Χριστού και των αναστημένων ανθρώπων ας είναι και ας παραμένη και δική μας χαρά «νυν και αεί και στους απεράντους αιώνας». Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή

«Ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη…»