Έχω να ομολογήσω – διηγήθηκε η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη – ότι πηγαίνοντας προς το Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, για να παραβρεθώ στην κηδεία του γέροντος Ιακώβου, μία ευωδία με ακολουθούσε παντού σ’ όλο το ταξίδι. Όταν έφθασα στο Μοναστήρι και […]
Ο Γέροντας Ιάκωβος – διηγείται ο π. Γεώργιος Αυθίνος – είχε αρρωστήσει πολύ. Ο γιατρός του είπε ότι πρέπει επειγόντως να εγχειριστή. Ο Γέροντας, όμως, σκεπτόμενος την έκθεση του σώματός του σε γιατρούς και νοσοκόμους, έμεινε με τους πόνους τρεις ή τέσσερις μήνες. Μου περιέγραφε το μαρτύριό του, ιδιαίτερα όταν ήταν όρθιος και λειτουργούσε. Οι πόνοι ήταν φρικτοί. «Ένοιωθα ένα χέρι να μου στρίβη και να μου ξεσκίζη τις σάρκες. Ήταν χειμώνας και ίδρωνα από τον πόνο σαν να ήταν Αύγουστος μήνας. Έφτασα σε κατάσταση λιποθυμίας πολλές φορές. Ετούτοι εδώ με ανάγκασαν (και έδειχνε τους άλλους δύο πατέρες) να πάω... Διαβάστε τη συνέχεια

