«Μια νύχτα», διηγήθηκε ο Γέροντας, «καθόμουν στο κελλί μου (στην Ι. Μονή Στομίου Κονίτσης) σε ένα σκαμνάκι και έλεγα την ευχή. Ξαφνικά ακούω έξω στην αυλή μουσική από βιολιά και νταούλια, φωνές και χορούς. Σηκώνομαι, κοιτάζω από το παράθυρο να […]
Εγώ ποτέ δεν εδιανοήθην να γίνω ηγούμενος σ' αυτό το Μοναστήρι, διότι εγώ εξεκίνησα απ' τον κόσμο να ασκητέψω. Νόμιζα ότι θα πήγαινα σε κάτι καλύβες και σε κάτι άλλα πράγματα. Αλλά πώς συγχωρεί ο Πανάγαθος Θεός, η ανεξιχνίαστη βουλή του Θεού, οι βουλές του Θεού και τυγχάνω σήμερα να είμαι ηγούμενος! Χάριτι Θεού και οικτιρμοίς, διότι εγώ γνωρίζω τα δικά μου, τα ατομικά μου, και ο Πανάγαθος Θεός, όπως και ο καθένας μας. Όταν λοιπόν ανέλαβα ηγούμενος, επέρασα πάρα πολλούς πειρασμούς και πάρα πολλές στεναχώριες διότι ή θελητά μου ή άθελά μου είχα μια αυθορμησία πάντοτες, ήμουν αυθόρμητος και... Διαβάστε τη συνέχεια

