Παύουν λοιπόν οι θρήνοι. Σταματούν τα μοιρολόγια. Το βαρύ πένθος που είχε καταμαυρίσει το σπίτι του Ιαείρου υποχωρεί, για να δώσει τη θέση του στην πιο μεγάλη χαρά. Η κόρη του αρχισυναγώγου που ήταν νεκρή προ ολίγου, είναι τώρα ζωντανή, ολοζώντανη. Την ανέστησε ο αρχηγός της ζωής, ο Ιησούς Χριστός. Χαρά και αγαλλίαση βασιλεύει τώρα στο σπίτι του Ιαείρου. Πίστη θερμή και εγκάρδια ευγνωμοσύνη προς τον Σωτήρα κυριαρχεί στις ψυχές όλων. Αλλά παρόμοια χαρά και πίστη πρέπει και στις δικές μας ψυχές να κυριαρχεί. Γιατί κι εμείς περιμένουμε ανάσταση των νεκρών· ανάσταση των συγγενών και των φίλων μας που πέθαναν μέχρι τώρα· ανάσταση δική μας που θα πεθάνουμε έπειτα από αυτούς. Και όχι μόνο την περιμένουμε, αλλά και την ομολογούμε. «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών» διακηρύττουμε κάθε φορά που απαγγέλλουμε το Σύμβολο της πίστεως. Αλλ’ είναι άραγε έτσι τα πράγματα; Είναι βέβαιο ότι μία μέρα όλοι θα αναστηθούμε; Υπάρχουν επιχειρήματα που μας πείθουν ότι αυτό είναι αλήθεια; Μάλιστα· υπάρχουν.
Την ανάσταση των νεκρών την θέλουν και την απαιτούν οι βασικές ιδιότητες του Θεού. Την απαιτεί πρώτον η παντοδυναμία του Θεού. Πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος; Ότι αυτός έκαμε τον ουρανό και τη γη μ’ ένα του λόγο; Ότι αυτός δημιούργησε τα στοιχεία και τις δυνάμεις της φύσεως και έπλασε τον άνθρωπο εκ του μηδενός; Πιστεύουμε ότι τα πάντα είναι δυνατά στον Θεό; Ε λοιπόν, εάν πιστεύουμε σε όλα αυτά, είμαστε υποχρεωμένοι να πιστέψουμε ότι και τους νεκρούς είναι σε θέση να αναστήσει ο Θεός. Διαφορετικά θα έπαυε να είναι παντοδύναμος.
Και όχι μόνο μπορεί, αλλά και θέλει ο Θεός να αναστήσει τους νεκρούς. Διότι την ανάσταση την απαιτεί και η αγαθότητα του Θεού. Ποια ήταν η αιτία που οδήγησε τον Θεό στη δημιουργία του ανθρώπου; Μήπως καμιά ανάγκη; Όχι βέβαια, γιατί ο Θεός είναι τέλειος και δεν έχει καμιά ανάγκη. Αιτία ήταν η αγαθότητα του Θεού και μόνον αυτή. Και ποια αιτία πάλι τον έκαμε να θυσιάσει τον Υιό του τον μονογενή για τη σωτηρία του ανθρώπου; Και πάλι η άπειρη αγαθότητα του Θεού. Ο Θεός λοιπόν που από αγαθότητα δημιούργησε τον άνθρωπο, από αγαθότητα του έδωσε όλα τα αγαθά, από αγαθότητα έλαβε πρόνοια για τη σωτηρία του, είναι δυνατόν να τα έκαμε αυτά για ένα πλάσμα που θα ζήσει μερικές δεκάδες χρόνια, για να χαθεί έπειτα και να μην αφήσει κανένα ίχνος πίσω του; Όχι, ασφαλώς όχι.
Αλλά και η πανσοφία του Θεού στο ίδιο συμπέρασμα μας οδηγεί. Κοιτάξτε και μελετήστε προσεκτικά το σώμα του ανθρώπου! Με πόση τάξη και συμμετρία είναι κατασκευασμένο! Πόση αρμονία και σκοπιμότητα παρουσιάζουν όλα τα μέλη του! Πόσο προσεκτικά είναι τακτοποιημένες όλες οι λεπτομέρειές του! Αριστούργημα αληθινό! Τα πάντα μέσα σ’ αυτό μαρτυρούν την πανσοφία του δημιουργού του. Και λοιπόν το αριστούργημα αυτό έγινε για να ζήσει εξήντα, εβδομήντα, εκατό χρόνια και να παραδοθεί έπειτα στη φθορά και τον εξαφανισμό; Όχι, δεν συμβιβάζεται αυτό με την πανσοφία του Θεού. Κανείς καλλιτέχνης δεν κάνει τα έργα του για να τα καταστρέψει έπειτα από μερικά χρόνια. Πολύ περισσότερο ο πάνσοφος Θεός δεν έπλασε το καλλιτέχνημα που λέγεται ανθρώπινο σώμα για μία ζωή περιορισμένη, αλλά για την αιωνιότητα.
Ας πεθαίνει λοιπόν το ανθρώπινο σώμα· ας σήπεται και αποσυντίθεται κάτω από το χώμα· μία μέρα θα αναστηθεί, για να ξανασυνδεθεί με την ψυχή. Γιατί αυτό απαιτεί ακόμη και η δικαιοσύνη του Θεού. Ο άνθρωπος στον κόσμο αυτό πράττει το καλό ή το κακό. Το πράττει όχι μόνο με την ψυχή, αλλά και με το σώμα. Η ψυχή βέβαια αποφασίζει και διατάσσει, αλλά και το σώμα υπακούει και εκτελεί. Τι απαιτεί λοιπόν η δικαιοσύνη του Θεού; Απαιτεί να αμειφθεί ή να τιμωρηθεί και το σώμα μαζί με την ψυχή. Όπως λοιπόν έπειτα από μία νίκη παρασημοφορούνται όχι μόνον οι στρατηγοί αλλά και οι στρατιώτες, και όπως πάλι για κάποιο έγκλημα τιμωρούνται όχι μόνον οι πρωταίτιοι αλλά και τα όργανά τους, έτσι και τα σώματά μας, που είναι όργανα των ψυχών μας, θα αναστηθούν για να απολαύσουν μαζί με τις ψυχές τα βραβεία της αρετής ή τις συνέπειες της κακίας τους.
Θα γίνει λοιπόν η ανάσταση. Την απαιτεί η παντοδυναμία και η αγαθότητα, η πανσοφία και η δικαιοσύνη του Θεού. Και για να μη μας μένει καμιά αμφιβολία, την διδάσκει η Αγία Γραφή από την αρχή μέχρι το τέλος. Ανοίξτε την Παλαιά Διαθήκη και θα δείτε εκεί τους προφήτες να μας παριστάνουν με εικόνες αριστουργηματικές και με οράματα ολοζώντανα την ανάσταση των νεκρών. Ελάτε έπειτα στην Καινή Διαθήκη και θα ακούσετε τους Αποστόλους να διακηρύττουν «ανάστασιν μέλλειν έσεσθαι νεκρών, δικαίων τε και αδίκων» (Πραξ. 22:15), ότι «σαλπίσει (η σάλπιγγα του αγγέλου) και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι» (Α’ Κορ. 15:52) και ότι «πάντας ημάς φανερωθήναι δει έμπροσθεν του βήματος του Χριστού, ίνα κομίσηται έκαστος τα δια του σώματος προς α έπραξεν, είτε αγαθόν είτε κακόν» (Β’ Κορ. 5:10). Θα ακούσετε ακόμη τον ίδιο τον Κύριο να βεβαιώνει ότι «πάντες οι εν τοις μνημείοις ακούσονται της φωνής αυτού, και εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω. 5:28-29). Μαρτυρίες επίσημες, διαβεβαιώσεις κατηγορηματικές που δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τη μεγάλη αυτή αλήθεια της αναστάσεως των νεκρών.
Δεν περιορίσθηκε δε ο Κύριος στα λόγια, αλλά και με έργα απέδειξε ότι θα γίνει οπωσδήποτε η ανάσταση. Κατά το διάστημα της τριετούς δημοσίας δράσεώς του όχι μόνον ασθενείς θεράπευσε, αλλά και νεκρούς ανέστησε. Τρεις ανθρώπους που αναστήθηκαν από τον Κύριο μας αναφέρουν οι ιεροί ευαγγελιστές: την κόρη του Ιαείρου, για την οποία ακούσαμε σήμερα· τον μοναχογιό της χήρας στην πόλη Ναΐν· και τον φίλο του Κυρίου τον Λάζαρο που αναστήθηκε τέσσερεις ολόκληρες μέρες μετά τον θάνατό του! Και όχι μόνο ο ίδιος ο Κύριος ανέστησε νεκρούς, αλλά έδωσε το δικαίωμα, προηγουμένως μεν στους προφήτες, έπειτα δε στους αποστόλους να αναστήσουν κι αυτοί με τη δύναμή του νεκρούς.
Ασφαλώς όμως τη μεγαλύτερη υπόσχεση και τη σοβαρότερη εγγύηση για την ανάστασή μας μάς δίνει η Ανάσταση αυτού του Κυρίου. Απέθανε και ο Κύριος και ετάφη· αλλά την τρίτη ημέρα αναστήθηκε και νικητής εισήλθε με το σώμα του στη δόξα της αιώνιας ζωής. Αλλά τι είναι για μας ο Χριστός και τι είμαστε εμείς για κείνον; Ένα σώμα. Εκείνος η κεφαλή, εμείς τα μέλη. Η κεφαλή αναστήθηκε· πώς είναι δυνατόν το σώμα να μείνει στον τάφο; Αυτή την αλήθεια τονίζει και ο απόστολος Παύλος, όταν λέγει ότι ο Χριστός με την Ανάστασή του έγινε «απαρχή των κεκοιμημένων» (Α’ Κορ. 15:20), αρχή δηλαδή και εγγύηση της αναστάσεως των νεκρών.
Ας μη φοβόμαστε λοιπόν κι ας μην τρέμουμε τον θάνατο. Ας μη θρηνούμε απαρηγόρητα «καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα» (Α’ Θεσ. 4:13) μπροστά στους τάφους των νεκρών συγγενών μας. Αν είναι βέβαιο ότι μας περιμένει όλους ο θάνατος, άλλο τόσο είναι βέβαιο ότι μετά τον θάνατο ακολουθεί η ανάσταση. Ύπνος και χωρισμός παροδικός είναι ο θάνατος. Αποθέτουμε προσωρινά το σώμα μας στη γη, για να το πάρουμε πάλι ένδοξο και άφθαρτο. Γιατί λοιπόν να φοβηθούμε τον θάνατο; Ένα πράγμα μόνο ας φοβόμαστε: την αμαρτία, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο στον δεύτερο θάνατο, στον ψυχικό θάνατο, στην αιώνια καταστροφή και απώλεια. Από αυτήν ας ικετεύσουμε τον Κύριο να μας φυλάξει και να μας χαρίσει ενάρετη ζωή, τέλη χριστιανικά, ένδοξη ανάσταση και καλή απολογία επί του φοβερού βήματός Του.
Άγιοι Απόστολοι, 8/11/1959
Από το βιβλίο: Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη (†), ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2026, σελ. 315.
