Η Ορθόδοξος Εκκλησία ομολογεί ότι η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν «προ τόκου παρθένος, και εν τόκω παρθένος, και μετά τόκον πάλιν παρθένος διέμεινε», φυλάγοντας αλώβητη την παρθενία της.
Ο προφήτης Ησαΐας, ο οποίος προφήτευσε τη γέννηση του Σωτήρα από παρθένο, ονόμασε παρθένο τη μητέρα του Εμμανουήλ: «Να, η Παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο και θα τον ονομάσει Εμμανουήλ» (Ησ. 7:14. Ματθ. 1:23). Αυτό σημαίνει όχι μόνο την παρθένο πριν από τη γέννηση, αλλά και την παρθένο κατά τη γέννηση και μετά τη γέννηση, επειδή η παρθένος επρόκειτο να αναδειχθεί μητέρα του Υιού του Θεού, τον οποίο θα κυοφορούσε, θα θήλαζε και θα ανέτρεφε κατά τη βρεφική και παιδική του ηλικία.
Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτά, η Αγία Παρθένος προορίστηκε να αναδειχθεί μητέρα του Εμμανουήλ. Ως τέτοια, έπρεπε να είναι μητέρα του Εμμανουήλ για πάντα· γιατί, αφού γι’ αυτόν τον σκοπό είχε προοριστεί, ήταν ανάγκη να αφοσιωθεί με όλη την ψυχή και την καρδιά της στον υψηλό προορισμό της και αυτός μόνο να αποτελεί τη διαρκή μέριμνα και φροντίδα της, το μοναδικό της μέλημα και την αδιάκοπη μελέτη. Γιατί πράγματι κάθε άλλη φροντίδα ή μέριμνα, κάθε άλλο μέλημα και άλλη μελέτη ή απασχόληση, εφόσον θα την αποσπούσε από τον υψηλό προορισμό της και την αγία αποστολή της, θα έδειχνε ότι στερούνταν την πρώτη και σημαντικότερη αρετή: την συναίσθηση του ύψιστου καθήκοντός της και την τέλεια εκπλήρωσή του με αυταπάρνηση.
Η Αγία Παρθένος, ως μητέρα του Εμμανουήλ, δεν μπορούσε να αναλάβει την υποχρέωση να γίνει μητέρα άλλων παιδιών.
Πρώτον, διότι η μητρική στοργή προς το θεϊκό παιδί, ο σεβασμός προς αυτό, η αφοσίωση και η λατρεία προς αυτό, το θεϊκό πυρ που είχε φλογίσει και πυρακτώσει την καρδιά της, που την είχε γεμίσει με το τέλειο αγαθό και δεν είχε αφήσει μέσα της καμία θέση για γήινες απολαύσεις και επιθυμίες, δεν της επέτρεπαν με κανέναν τρόπο να αναλάβει άλλη υποχρέωση απέναντι σε άλλα παιδιά.
Δεύτερον, διότι ο νους της, που πήρε φτερά και διερευνούσε το θεϊκό βρέφος και ήταν υψωμένος μόνο προς αυτό, και που ασχολούνταν αποκλειστικά με αυτό, καθιστούσε αδύνατο να στραφεί προς άλλες σκέψεις και φροντίδες.
Τρίτον, διότι ο Θεός είναι ζηλότυπος και ζητά απόλυτη αγάπη· αγάπη με όλη την ψυχή, με όλη τη δύναμη, με όλη την καρδιά και με όλο τον νου (βλ. Μάρκ. 12:30). Και αν ο Ιησούς απαίτησε τέτοια αγάπη από τους ακολούθους του, πολύ περισσότερο την απαιτούσε από τη μητέρα του. Επειδή, όμως, καθετί που απαιτεί ο Σωτήρας είναι δώρο που ο ίδιος προσφέρει και για το οποίο ζητά μόνο τη διάθεση εκείνων που το λαμβάνουν, είναι επόμενο ότι η Μητέρα του Κυρίου, η οποία αξιώθηκε τέτοιας χάρης και δωρεάς, αγάπησε τον Υιό της με όλη της την ψυχή, με όλη την καρδιά, με όλη τη δύναμη και με όλο τον νου, και η ψυχή της προσκολλήθηκε στον Υιό της, και καμία δύναμη δεν μπορούσε να την αποσπάσει από την αγάπη του θεϊκού της παιδιού.
Τέταρτον, διότι η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και η μοναδική γέννηση του Υιού του Θεού όχι μόνο ανέδειξαν την Παρθένο Μαρία Υπεραγία Θεοτόκο, αλλά την κατέστησαν επίσης άγιο ναό και κατοικητήριο του Θεού. Και όσα αφιερώθηκαν μία φορά στον Θεό και αγιάστηκαν από τον Θεό δεν γίνονται πλέον κοινά, αλλά παραμένουν για πάντα ιερά και άγια για τον Θεό και μόνο σε Αυτόν ανήκουν. Επομένως, η Θεοτόκος δεν μπορούσε να γεννήσει άλλα παιδιά. Και αν παρθένες που αφιερώθηκαν στον Θεό και πληγώθηκαν από την αγάπη του Νυμφίου Χριστού περιφρονούν ακόμη και γάμους με βασιλείς, τι θα μπορούσαμε να πούμε για την Υπεραγία Δέσποινά μας, την Θεοτόκο;
Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν να υποθέσει κανείς ότι η Παρθένος που ήταν αφιερωμένη στον Θεό, εκείνη που βρήκε χάρη μπροστά στον Θεό για να γίνει Μητέρα του Λόγου του Θεού, η ευλογημένη ανάμεσα στις γυναίκες, εκείνη που έγινε έμψυχος ναός του Σωτήρα, εγκαταλείπει τη θεϊκή δόξα και ακόμη και τον ίδιο τον θεϊκό Υιό, για να γίνει μητέρα ανθρώπινων γιων και να μοιράσει την αγάπη και τη φροντίδα που όφειλε στο θεϊκό παιδί της και σε άλλα παιδιά;
Όσοι υποστηρίζουν τέτοια πράγματα αγνοούν τι σημαίνει αγάπη μιας καρδιάς που έχει πληγωθεί από την αγάπη του Θεού – και μάλιστα της κόρης που έγινε Μητέρα του Θεού.
Από το βιβλίο: Νεκταρίου Κεφαλά Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Μελέτη περί της Μητρός του Κυρίου…. Εν Αθήναις 1904, σελ. 3-8 (αποσπάσματα).
Απόδοση στα Νέα Ελληνικά για την Κ.Ο.
