Οι ανευλόγητες ασκήσεις
Πολυάριθμα περιστατικά δείχνουν πως τα ενεργήματα του Αγίου Πνεύματος εκδηλώνονταν στην ψυχή του περιφήμου ηγουμένου της Ι. Μ. Γρηγορίου Αθανασίου (1873-1953) σαν νοερό φως γνώσεως και αποκαλύψεως. Ο Γρηγοριάτης μοναχός Σωφρόνιος διηγήθηκε:
Στην αρχή της καλογερικής μου ζωής, συνεπαρμένος από ασκητικό ενθουσιασμό, επιχειρούσα πολλών ειδών ασκήσεις. Κάποτε φόρεσα μέσα από τα ρούχα μου σιδερένιες αλυσίδες. Και για να ταλαιπωρούμαι στον ύπνο, τοποθέτησα κάτω από το στρωσίδι μου χαλίκια. Έτσι νόμιζα ότι ευχαριστώ τον Θεό και ακολουθώ τα ίχνη των αρχαίων ασκητών. Για όλα αυτά βέβαια δεν είχα αναφέρει τίποτε σε κανένα. Κανένας δεν γνώριζε τις προκοπές μου. Ούτε και ο γέροντας. Κάποια μέρα όμως δέχθηκα στο κελλί μου την επίσκεψή του.
– Ε, τι κάνεις εδώ πάτερ Σωφρόνιε; Πώς τα περνάς;
– Με την ευχή σου, γέροντα, καλά είμαι.
– Μήπως κάνεις παραπανίσιες ασκήσεις; Το σώμα σου είναι ασθενικό και δεν αντέχει για πολλά.
– Εγώ, γέροντα, δεν ανήκω στους προκομμένους μοναχούς.
– Για να δούμε όμως, παιδί μου, τι έχεις βάλει κάτω από το στρωσίδι σου; Τι βλέπω εδώ; Χαλίκια! Να τα πάρεις και να τα πετάξεις.
Έμεινα κατάπληκτος! Σκέφθηκα ότι ανθρωπίνως ήταν αδύνατο να γνώριζε ο γέροντας την περίπτωση. Και συλλογιζόμουν: “Άραγε να ξέρη και για τις αλυσίδες;” Δεν πρόλαβα όμως να τελειώσω την σκέψη μου.
– Πάτερ Σωφρόνιε, μου λέει, για να δω τι φορείς επάνω στο σώμα σου… Τι πράγματα είναι αυτά; Να τις βγάλεις τις αλυσίδες αυτές. Δεν έχουν να σε ωφελήσουν σε τίποτε.
Τις στιγμές αυτές ο αρχάριος Γρηγοριάτης μοναχός δοκίμασε μέσα του ένα ιερό ρίγος. Αντιλήφθηκε ότι κάτι θαυμαστό συνέβαινε στον γέροντά του. Και προηγουμένως τον αγαπούσε και τον σεβόταν, αλλά τώρα αυξήθηκε υπερβολικά η ευλάβεια προς το πρόσωπό του. Μέσα στον γέροντά του κατοικούσε και ενεργούσε εμφανώς η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.
Η αποτυχημένη απόδραση
Ο γρηγοριάτης μοναχός Ε. αποφάσισε κάποτε να εγκαταλείψει το μοναστήρι του. Έτσι λοιπόν μια νύκτα, χωρίς κανείς να πάρει είδηση, αφού ετοίμασε τα πράγματά του, κρεμάσθηκε μ’ ένα σχοινί από το παράθυρο και βρέθηκε έξω από την μάνδρα.
Τότε όμως αντιλήφθηκε πως κάτι σπουδαίο ξέχασε στο κελλί του: Το προσευχητάρι του! Ένα βιβλίο που του χρειαζόταν πολύ. Γι’ αυτό κρύφτηκε μέσα στους θάμνους, πάνω από το προαύλιο της μονής, και περίμενε να ξημερώσει για να ανοίξει η πύλη. Έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει το προσευχητάρι.
Στην ορισμένη ώρα άνοιξε η πύλη και μερικοί από τους πατέρες βγήκαν για τις εργασίες τους. Ο μοναχός Ε. τους έβλεπε όλους, ενώ αυτόν δεν μπορούσε να τον δει κανείς. Σε μια στιγμή βγήκε και ο ηγούμενος Αθανάσιος. Προχώρησε αργά και σταθερά προς το προαύλιο. Έφθασε στην ευθεία που βρισκόταν ο μοναχός Ε. Σταμάτησε σ’ αυτό το σημείο, στράφηκε προς τα πάνω και με υψωμένη λίγο την φωνή του απευθύνθηκε προς τον κρυμμένο αδελφό:
– Πάτερ Ε., να κατεβείς γρήγορα! Έλα κάτω!
Ο π. Ε. έμεινε άναυδος. Σαστισμένος, ζαλισμένος και ντροπιασμένος, χωρίς να μπορεί ν’ αντιδράσει καθόλου κατέβηκε. Κατάλαβε πως κάτι το υπερφυσικό συνέβαινε εκείνη την στιγμή στον γέροντά του. Και μετανοημένος εγκαταστάθηκε πάλι στο κελλί του.
Από το βιβλίο: ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ. Τόμος πρώτος. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2008, σελ. 94, 97.
