Ο μακαριστός γέροντάς μου Ιάκωβος Τσαλίκης – διηγείται η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη – φρόντιζε να κρύβη με κάθε επιμέλεια τις αρετές του, γι’ αυτό απέφευγε με κάθε τρόπο οποιαδήποτε προβολή του προς τον έξω κόσμο, αλλά και προς τους ανθρώπους γύρω του. Προτιμούσε να κρύβη τις εμπειρίες του. Σε μας, τα πνευματικά του παιδιά, άνοιγε την καρδιά του σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις και κυρίως μέσα στο Μυστήριο της εξομολογήσεως. Όσο όμως και εάν ο ίδιος κρυβόταν, οι πλούσιοι καρποί του πνευματικού του αναστήματος ήσαν φανεροί και αδιαμφισβήτητοι. Πολλές φορές ήταν εμφανής η θεϊκή επίδραση στην μορφή του. Γιατί ο Γέροντας ήταν Θεόπτης (είχα την ευλογία να μου αναφέρη κάποιες αξιοθαύμαστες εμπειρίες του). Αντίκρυζε, μιλούσε, ζούσε, αισθανόταν τον Θεό τόσο κοντά του, μέσα του! Πύρωνε Εκείνος το είναι του, θέρμαινε την ύπαρξή του με την Θεία φλόγα που αναζητά πάντα να φωτίζη και να οδηγή τις ψυχές μας.
Είχε την “άνωθεν γνώσιν”. Απήγγειλε άψογα τα κείμενα της Θείας Λατρείας, παρ’ όλο που ήταν γραμμένα στην αρχαία Ελληνική γλώσσα. Χαίρονταν όλοι να τον ακούν. Μάλιστα, ο ίδιος διηγείτο ότι, όταν ο πειρασμός κάποτε του παρουσιάστηκε και του είπε «τι ωραία που έψαλλες, Ιάκωβε» (προφανώς για να του δημιουργήση έπαρση), ο Γέροντας με ταπείνωση είπε: «Κι αν το έψαλλα καλά, για να δείξω την αγάπη μου στον Χριστό το έψαλλα!». Ήταν τόσο ταπεινός, είχε γίνει κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Είχε ζωντανή την παρουσία του Χριστού μέσα του και γι’ αυτό βοηθούσε πνευματικά τους άλλους.
Ο Γέροντας τόνιζε την μεγάλη αξία που έχει για την σωτηρία του ανθρώπου η προσευχή. «Καμμία προσευχή δεν πάει χαμένη», έλεγε. «Όλες οι προσευχές είναι άγιες, αλλά η νοερά προσευχή είναι η σπουδαιότερη απ’ όλες. Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Από αυτή την μικρή, αλλά παντοδύναμη προσευχή ξεκίνησαν όλοι οι άγιοι πατέρες. Να λέγης, παιδί μου, την ευχή αυτή συνέχεια ημέρα και νύκτα. Η ευχή θα τα φέρη όλα. Η ευχή περιέχει τα πάντα. Αίτηση, παράκληση, πίστη, ομολογία, θεολογία κ.λ.π. Η ευχή να λέγεται συνεχώς. Η ευχή θα φέρη την ειρήνη, την γλυκύτητα, την χαρά και τα δάκρυα. Η ειρήνη και η γλυκύτητα θα φέρουν περισσότερη ευχή και η ευχή θα φέρη μετά περισσότερη γλυκύτητα και ειρήνη. Πρώτα θα βρης με την ευχή γλυκύτητα, ειρήνη και χαρά και μετά εφ’ όσον θέλει ο Θεός, μπορεί να ζήσης κι άλλες καταστάσεις Χάριτος. Να ξέρης, παιδί μου, ότι όπου είναι το όνομα του Κυρίου, ευρίσκεται η Χάρις».
Όταν κάποια γνωστή μου παρακάλεσε τον π. Ιάκωβο να προσευχηθή για κάποιο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπιζε, ο Γέροντας της είπε ότι δεν φθάνει μόνο η δική του προσευχή, αλλά πρέπει να προσεύχεται και εκείνη. Διαφορετικά, δεν θα την βοηθήση ο Θεός. Ο Θεός “ακούει” τις δεήσεις των Γερόντων, αλλά περιμένει και την καλή προαίρεση και προσευχή των άλλων ανθρώπων. Τότε μόνον θα ενεργήση η Χάρις του Θεού. Τότε θα γίνη και το θαύμα!
Όλη η ζωή του γέροντος Ιακώβου ήταν μία διαρκής προσευχή. Θυμάμαι, όταν πήγαινα στο μοναστήρι του Οσίου Δαυΐδ, τον έβλεπα συνεχώς με το κομποσχοίνι να προσεύχεται. Όση ώρα μου μιλούσε, προσευχόταν με το κομποσχοινάκι του.
Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 123. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.
