Και το ακόλουθο θαύμα της Ζωοδόχου Πηγής δεν πρέπει να το σιωπήσουμε, καθώς δεν είναι μικρότερο από τα άλλα και δείχνει ότι και η Θεοτόκος μπορεί να αναστήσει νεκρούς όπως ο Θεάνθρωπος Υιός της, ο οποίος και ζωή χάρισε στους νεκρούς και από τον τάφο τους έκαμε να αναστηθούν.
Κάποιος από την Θεσσαλία είχε από νέος πολύ πόθο να πάει να προσκυνήσει στον ιερό ναό της Ζωοδόχου Πηγής, επειδή άκουγε τη μεγάλη φήμη των πολλών θαυμάτων που γίνονταν σε αυτήν, και υποσχέθηκε με όρκο στην Θεομήτορα να κάνει αυτό το ταξίδι. Όμως εμποδιζόταν από τις πολλές βιοτικές φροντίδες και περιστάσεις, ίσως και από συνέργεια του μισόκαλου δαίμονα, και δεν πραγματοποιούσε την υπόσχεσή του. Αλλά κάποτε, περιφρονώντας κάθε εμπόδιο και τις οικιακές του φροντίδες, μπήκε σε ένα καράβι και έπλεε για την Κωνσταντινούπολη.
Κατά το μέσο όμως της θαλασσοπορίας του αρρώστησε θανάσιμα, γι’ αυτό άραξε στο λιμάνι το λεγόμενο Αθύρας, όπου και πέθανε. Καθώς ψυχομαχούσε, έδωσε παραγγελία στους συντρόφους του, δεσμεύοντάς τους με σφοδρότατες κατάρες, να μην κάνουν σε αυτόν τα επικήδεια έθιμα, μήτε εκεί να τον ενταφιάσουν, αλλά να πάνε το νεκρό του σώμα στον ναό της Ζωοδόχου Πηγής, και εκεί να το ξαπλώσουν και να χύσουν επάνω του τρεις κουβάδες από εκείνο το ιερό νερό, και έπειτα σε εκείνο τον τόπο να το ενταφιάσουν· και παραγγέλλοντας αυτά ξεψύχησε.
Οι συνταξιδιώτες και σύντροφοί του τον πήγαν εκεί κουβαλώντας τον στους ώμους, κατά την παραγγελία του, και αποθέτοντάς τον μπροστά στην Πηγή με τα νεκρώσιμα ενδύματα, έχυσαν επάνω του τρεις κάδους από το αγίασμα. Και πράγματι – είναι φρικτό το διήγημα! – μετά την χύση του τρίτου αντλήματος, σαν να έδωσε σε αυτόν ψυχή το νερό τούτο, αναστήθηκε και πετάχτηκε όρθιος ο νεκρός, γινόμενος σε όλους παράδοξο θέαμα, και το γεγονός φαινόταν σαν φάντασμα στους βλέποντες. Και πλέον όλοι οι σύντροφοί του, γεμάτοι χαρά και αγαλλίαση που τον έβλεπαν ζωντανό, τον ασπάζονταν, δοξάζοντας την Ζωηφόρο Πηγή.
Αυτό το θαύμα μοιάζει πολύ με εκείνο του Λαζάρου, με μόνη διαφορά ότι στην ανάσταση του τετραήμερου Λαζάρου χύνονταν δάκρυα με αναστεναγμούς, ενώ στην ανάσταση του νεκρού τούτου χύθηκε τρεις φορές το νερό της Πηγής. Και επίσης, ότι αυτού του θαύματος ήταν δημιουργός η Μητέρα του Ιησού Χριστού, ενώ στον Λάζαρο ήταν ο ίδιος ο Υιός της.
Αφού λοιπόν αναστήθηκε ο Θεσσαλός, επειδή αξιώθηκε μια τέτοια ευεργεσία, γίνεται μοναχός στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, και ζώντας το υπόλοιπο της ζωής του θεαρέστως, μετέβη στην άλλη ζωή. Ο δε τάφος του ευρίσκεται μπροστά στον ιερό ναό έχοντας επάνω του πλάκα που γράφει αυτό το γεγονός, ώστε να μη διστάζει κανείς για το θαύμα. Και δεν είναι τόσο παράδοξο, επειδή αν πιστεύουμε ότι οι σκιές και τα μαντίλια των αγίων Αποστόλων έκαμαν άπειρα θαύματα, πώς να μην κάμει η Κυρία Θεοτόκος, που είναι ασυγκρίτως ανώτερη εκείνων;
Από το βιβλίο: Νικηφόρου Καλλίστου του Ξανθοπούλου, Σύγγραμμα περί συστάσεως του σεβασμίου Οίκου της εν Κωνσταντινουπόλει ζωοδόχου πηγής, και των εν αυτή υπερφυώς τελεσθέντων θαυμάτων… Εν τω … Ελληνικώ Τυπογραφείω. Εν έτει 1812, σελ. 18 (Θαύμα 9ον).
Διασκευή για την Κ.Ο.
