Ήταν άνθρωπος της παλαιάς γενεάς και είχε την μακαρία απλότητα και με τον αγώνα του και την χάρη του Θεού είχε κατορθώσει την αγία απάθεια.
Εκείνο, όμως, που τον ξεχώριζε και τον κατέστησε μοναδικό και ανεπανάληπτο, κάτι που όλοι το μαρτυρούν, είναι η υπερβάλλουσα αγάπη του, που είχε προς τα πνευματικά του παιδιά. Αγάπη, που δεν είχε όρια και περιορισμούς, ανεξάντλητη, αστείρευτη, αγάπη όχι ανθρώπινη, αλλά θεϊκή αγάπη. Και το χάρισμα εκείνο, που είχε από τον Θεό, της πνευματικής πατρότητας. Ήταν για όλους αληθινός πατέρας, πατέρας φιλόστοργος, που μπορούσες να τον εμπιστευθής και να εναποθέσης επάνω του τα πάντα. Και όλοι έτσι τον αισθάνονταν και τον αγαπούσαν, περισσότερο ακόμη και από τους σαρκικούς γονείς τους και έλεγε: «Δεν μου αξίζει να με αγαπάτε τόσο πολύ». Και όταν τον ρωτούσαν, εσείς γιατί μας αγαπάτε τόσο, απαντούσε: «Εμένα είναι καθήκον μου να σας αγαπώ». Έλεγε: «Ως πραγματικός σας πατέρας, έτσι σας αγαπώ και σας αισθάνομαι», και άλλοτε: «Αν ξέρατε πόσο σας αγαπώ! Θα με θυμάστε πόσο σας αγαπούσα, αλλά να σκέφτεσθε ότι θα συναντηθούμε στην άλλη ζωή. Όλα τα πνευματικά μου παιδιά τα πονώ και τα αγαπώ και δεν θέλω να μείνουν ορφανά, όταν θα φύγω». Γι’ αυτό φρόντισε και μερίμνησε και κάποια περίοδο, που δεν εξομολογούσε λόγω υγείας, πήγε και συνάντησε Πνευματικούς απ’ όλη την Κύπρο και τους ζήτησε να αναλάβουν όλα τα πνευματικά του παιδιά. Έλεγε: «Θα ζητήσω από τον Θεό να βάλη πρώτα όλα τα πνευματικά μου παιδιά στον παράδεισο και εμένα να με αφήση τελευταίο. Είπα στον Θεό, όταν πάω επάνω να με αφήση έξω από τον παράδεισο 100 χρόνια. Και τα τελευταία μικρά παιδιά, αν ζήσουν 100 χρόνια και κοιμηθούν και εάν μπουν στην Εκκλησία, και ύστερα να μπω κι εγώ στον παράδεισο. Εάν, όμως, δεν μπουν στον παράδεισο, ούτε στην Εκκλησία, δεν δικαιούμαι να μπω στον παράδεισο. Επιτρέπεται να μπω στον παράδεισο μόνος μου;».
Παρακολουθούσε τις δυσκολίες, τον αγώνα, τα προβλήματα των πνευματικών παιδιών του και συνέπασχε μαζί τους. Και δια της εμπόνου και πυρίνης προσευχής του εξέβαλε τον φόβο, την θλίψη, την απογοήτευση από τις ψυχές τους και τους ενίσχυε πνευματικά, στηρίζοντάς τους στην πίστη και τους ενεδυνάμωνε με θάρρος και ελπίδα. Εν καιρώ πειρασμού ενεθάρρυνε τα παιδιά του, λέγοντάς τους: «Μη φοβάστε, είμαι δίπλα σας. Με έχετε κοντά σας. Πάλι μαζί θα νικήσωμε τον πειρασμό. Δεν είστε μόνοι σας».
Έκλαιγε μαζί τους στην εξομολόγηση και τους βοηθούσε και πνευματικά και υλικά, όσους είχαν ανάγκη. Τους αποκάλυπτε με το χάρισμα που είχε, αν όλα τα εξομολογήθηκαν ή κάτι παρέλειψαν ή ξέχασαν. Θεράπευε τις ψυχές τους, επούλωνε τα τραύματά τους, τους ελευθέρωνε από την αιχμαλωσία και την ενέργεια των πονηρών πνευμάτων και σε όλους σκορπούσε την χαρά, την παρηγοριά, την ελπίδα και την ειρήνη του Χριστού. Γνώριζε, και τους έλεγε την εργασία του καθενός, το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν και τους προέλεγε το μέλλον.
Ήθελε όλους να τους αποκαταστήση πνευματικά πριν φύγη, διότι έλεγε: «Χωρίς Πνευματικό, δεν πάμε μπροστά». Αυτό του επέβαλε η πατρική του αγάπη.
Μόνο όσοι τον γνώρισαν μπορούν να μιλήσουν για την χάρη του και τα χαρίσματά του. Γι’ αυτό πάντοτε θα παραμένη αξέχαστος και πολύ αγαπητός στις καρδιές των αγαπητών του τέκνων.
Από το βιβλίο: Ο πατήρ Αιμιλιανός Δημοσθένους. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2024, σελ. 45.
