Τον όσιο Σεραφείμ τον επισκέπτονταν και επιφανείς άνθρωποι, υψηλοί κρατικοί υπάλληλοι και τα μέλη της Αυτοκρατορικής Οικογενείας. Κυρίως όμως έρχονταν απλοϊκοί άνθρωποι και ζητούσαν όχι μόνο συμβουλές αλλά και βοήθεια στα βιοτικά τους προβλήματα. Διότι, πιστεύοντας στην αγιότητά του και το προορατικό του χάρισμα, ζητούσαν απ’ αυτόν βοήθεια σε καθαρώς βιοτικές θλίψεις και συμφορές και αυτός τους βοηθούσε ολοπρόθυμα.
Έτσι, κάποτε έφθασε τρέχοντας στο μοναστήρι απλοϊκός χωρικός με το καπέλο στο χέρι, με ακατάστατα μαλλιά και όλος απόγνωση ερώτησε τον πρώτο μοναχό που συνάντησε: «Πατερούλη! είσαι μήπως ο π. Σεραφείμ;» Και όταν αυτός του εξήγησε πού είναι ο π. Σεραφείμ, έτρεξε μέχρις αυτόν, έπεσε στα πόδια του και άρχισε πειστικά να του λέει: «Πατερούλη! Μου έκλεψαν το άλογο και εγώ τώρα, χωρίς αυτό, δεν έχω απολύτως τίποτε. Δεν ξέρω με τι θα θρέψω την οικογένειά μου. Και λένε ότι συ μαντεύεις».
Ο όσιος Σεραφείμ τον έπιασε στοργικά από το κεφάλι και αφού το έφερε κοντά στο δικό του, του λέει: «Μη πεις σε κανένα τίποτε· τρέξε μόνο στο τάδε χωριό· όταν μπεις σ’ αυτό, στρίψε στον δρόμο δεξιά, πέρασε τέσσερα σπίτια και θα δεις μια πορτούλα· μπες μέσα, λύσε το άλογό σου από το κούτσουρο και βγάλε το σιωπηλά».
Ο χωρικός σύμφωνα με τις οδηγίες που πήρε, έτρεξε αμέσως με πίστη και χαρά, χωρίς να σταματήσει πουθενά. Κατόπιν μαθεύτηκε στο Σάρωφ ότι αυτός βρήκε όντως το άλογό του στο μέρος που του είχε υποδειχθεί.
Άλλη παρόμοια περίπτωση διηγήθηκε ο π. Παύλος, μοναχός του Σάρωφ. «Κάποτε, είπε, έφερα στον π. Σεραφείμ νεαρό χωρικό με τα γκέμια στα χέρια· έκλαιε γιατί είχε χάσει τα άλογα· τους άφησα μόνους.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ξανασυνάντησα τον χωρικό αυτό και τον ρώτησα αν βρήκε τα άλογά του. «Βεβαίως, πατερούλη, τα βρήκα», απάντησε ο χωρικός. «Πού και πώς;» τον ερώτησα. Και απάντησε: «Ο π. Σεραφείμ μου είπε να πάω στην αγορά και εκεί θα τα δω. Πήγα και πράγματι τα είδα τα αλογάκια μου, τα πήρα και τα πήγα στο σπίτι».
Επίσης, ο όσιος θεράπευε συχνά τους ασθενείς αλείφοντάς τους με λάδι από τη κανδήλα που κρεμόταν ενώπιον της εικόνος της Θεοτόκου, στο κελλί του. Παρ’ όλα όμως αυτά ο όσιος δεν είχε ακόμη εγκαταλείψει τελείως τον έγκλειστο βίο. Αν και έπαυσε την απόλυτη σιωπή και δεχόταν τους επισκέπτες, ο ίδιος δεν έβγαινε πουθενά έξω από το κελλί του.
Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ Βίος, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 49.
