Όσο, αγαπητοί μου, προχωρεί η ακολουθία και πλησιάζει η στιγμή της σταυρώσεως του Χριστού, τόσο οι ύμνοι και τα τροπάρια γίνονται γλυκύτερα. Προκαλούν συγκίνηση· μόνο χυδαίες ψυχές παραμένουν ασυγκίνητες. Παγκόσμιος θρήνος. Ο εκκλησιαστικός ποιητής καλεί να συμμετάσχουν στο θρήνο και […]
«Χαίροις ο ζωηφόρος Σταυρός… η θύρα του Παραδείσου, ο των πιστών στηριγμός, της Εκκλησίας το περιτείχισμα», ψάλλει ο υμνωδός κατά την μεσονηστίσιμο Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Ζωηφόρο αποκαλεί τον Σταυρό και η Εκκλησία του Χριστού, διότι χάρη στον καρπό του Σταυρού, στην γεύση δηλαδή του «ξύλου της ζωής», του Χριστού, γευτήκαμε όλοι εμείς, οι απόγονοι των πρωτοπλάστων, όχι την πικρή γεύση του θανάτου αλλά την γλυκιά ηδονή της ζωής. Ο Σταυρός, λοιπόν, με την άνοδο του Κυρίου πάνω Του, ανανοηματοδοτείται και από σύμβολο θανάτου γίνεται σύμβολο της ζωής, από σύμβολο εσχάτης ταπεινώσεως και εξευτελισμού γίνεται σύμβολο ανορθώσεως και τιμής, από φονικό... Διαβάστε τη συνέχεια

