Καθώς διαβάζαμε αυτά που λέει το συναξάρι για τον άγιο Ευλάμπιο και την αδελφή του Ευλαμπία, ήρθαν κάποιες σκέψεις, και είπαμε δυο λόγια: με τι προθυμία πηγαίνει στο μαρτύριο η Ευλαμπία, και πώς προσεύχεται στον Θεό ο αδελφός της Ευλάμπιος […]
Τριάντα οκτώ χρόνια περίμενε ο παράλυτος στην ιαματική κολυμβήθρα της Βηθεσδά, μήπως βρεθεί κανένας άνθρωπος να τον βάλει στο νερό, όταν ερχόταν ο Άγγελος και ετάραττεν το ύδωρ. Και όποιος έμπαινε θεραπευόταν από όποια αρρώστια και να είχε. Αλλά αυτός ο καημένος δεν είχε κανένα να τον βάλει μέσα. Οι άλλοι είχαν τους συγγενείς τους, τους φίλους τους κι έτσι έμπαιναν και γίνονταν καλά. Αλλά ο παράλυτος αυτός έμενε αθεράπευτος. Όταν πήγε ο Κύριος και τον συνάντησε, του είπε ο παράλυτος: «Άνθρωπον ουκ έχω, ίνα, όταν ταραχθή το ύδωρ βάλη με εις την κολυμβήθραν». Δεν έχω άνθρωπο. Αλλά ο Άνθρωπος... Διαβάστε τη συνέχεια

