«Άφραστον θαύμα! …εν τάφω νεκρός άπνους κατατίθεται εις σωτηρίαν ημών των μελωδούντων» (Καταβασία ζ’ ωδής του Κανόνος), ακούσαμε στον Όρθρο του Μεγάλου Σαββάτου, που ψάλλεται την Παρασκευή το εσπέρας. Και στην ασματική ακολουθία των Εγκωμίων, την λυρικώτερη στην εκκλησιαστική μας […]
Ο Χριστός, η ζωή και η ανάσταση ημών, «ηγέρθη». Η Ανάστασή Του μάλιστα συμπαρασύρει τα πάντα γύρω μας, «τον ουρανό, την γη και τα καταχθόνια», τα οποία είναι όλα λουσμένα στο φως του Χριστού, πλημμυρισμένα στο φως της Αναστάσεώς Του. Η κυριώτερη συνέπεια της Αναστάσεως είναι ακριβώς αυτή: Εκεί που πρώτα κυριαρχούσε ο θάνατος, η θλίψη, ο πόνος και η οδύνη, τώρα πλέον κυριαρχεί η αναστάσιμη χαρά, η χαρά εκείνη που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Γι’ αυτό ο Χριστός προεξαγγέλλει στους μαθητές Του ότι, όταν θα τον ξαναδούν μετά από την Ανάσταση, η χαρά τους θα είναι «πληρωμένη»,... Διαβάστε τη συνέχεια

