Έλεγαν για τον αββά Αρσένιο ότι το βράδυ του Σαββάτου, καθώς θα ξημέρωνε Κυριακή, άφηνε τον ήλιο να δύει πίσω του και ύψωνε τα χέρια του στον ουρανό και προσευχόταν, μέχρι την ώρα που ο ήλιος ανέτελλε και φώτιζε το […]
Ο στάρετς Παρθένιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου συλλογιζόταν συχνά το μεγάλο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Κυρίου. Μια φορά, λίγο μετά τα Χριστούγεννα και έπειτα από ολονύκτια προσευχή, είχε προσηλωμένο το πνεύμα του με ευσεβή πόθο στον σαρκωμένο Θεό. Συλλογιζόταν πόσο χαριτωμένος, πόσο ωραίος θα ήταν ο μικρός Ιησούς, περισσότερο απ' όλους τους ανθρώπους. Μ' αυτές τις άγιες σκέψεις βυθίστηκε σ' έναν απαλό ύπνο. Και να! Δύο άγγελοι, που πετούσαν από την ανατολή, κρατούσαν το θείο Βρέφος στα χέρια τους. Κατέβηκαν και Το άφησαν μπροστά στον κατάπληκτο στάρετς. – Ανθρώπινη γλώσσα, έλεγε ο ίδιος, δεν μπορεί να εκφράσει την ομορφιά... Διαβάστε τη συνέχεια

