– Όταν μας στείλη κάπου ο Γέροντας και εμείς βλέπουμε ότι θα πάθουμε βλάβη σωματική ή πνευματική, πρέπει να το πούμε αυτό στον Γέροντα ή να κάνουμε αδιάκριτη υπακοή;
– Πρέπει οπωσδήποτε να το πούμε και μάλιστα δύο και τρείς φορές. Όταν όμως ο Γέροντας επιμένη, τότε να κάνουμε εκείνο που μας λέγει. Λόγου χάριν, εγώ έχω ένα πνευμόνι και ο Γέροντας μου λέγει να κάνω μια δύσκολη εργασία. Εάν δεν του πω την περίπτωσί μου και πάω, θα πεθάνω. Τότε εγώ θα πάω στον Παράδεισο, ο Γέροντας όμως θα κλαίη και θα έχη τύψεις συνειδήσεως. Θα πρέπει λοιπόν να του το πω. Εάν εκείνος επιμένη, θα πρέπει να πάω και ο Κύριος θα με δυναμώση. Εάν όμως πεθάνω, αυτό θα είναι το θέλημα του Θεού και ίσως τότε μου δώση και την Χάρι των ιαμάτων.
– Γέροντα, πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους επαίνους και τις κατηγορίες;
– Διά της υπομονής έρχεται η Χάρις του Θεού και έτσι καταπολεμείται ο διάβολος. Εκείνος όμως που δεν κάνει υπομονή, καταστρέφει τον εαυτό του. Τις κατηγορίες των ανθρώπων πρέπει να τις δεχώμαστε με χαρά, διότι αυτές μας κάνουν καλό και μετρούν ενώπιον του Θεού, ενώ οι έπαινοι μας χρεώνουν. Κάποτε περπατούσα στο δρόμο και μερικοί λαϊκοί έλεγαν για μένα: Αυτός είναι άγιος και έκαναν και το σταυρό τους. Βέβαια εγώ άγιος δεν είμαι, αλλά αυτοί έλαβαν αγιότητα από την ταπείνωσι που έδειξαν. Πηγαίνοντας πιο πέρα, ένας άλλος με ρώτησε: Έχεις ησυχία στο κελλί που είσαι τώρα; Κι εγώ του απάντησα: Εγώ όπου και να πάω, δεν μπορώ να βρω ησυχία. Και εκείνος είπε: Εάν δεν διορθώσης αυτό (κι έδειξε το κεφάλι), δεν θα ησυχάσης. Δηλαδή με έβγαλε τρελλό. Τον καημένο τον λυπήθηκα και τον πόνεσα πολύ.
Ο προφήτης Δαβίδ λέγει «Φύλαξόν με από συκοφαντίας ανθρώπων». Και ο Κύριος «Μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν». Αυτά τα είπαν για την ανθρώπινη ασθένειά μας. Βέβαια κι εμείς δεν πρέπει να επιζητούμε πειρασμούς, αλλά εάν έλθουν, τότε να τους δεχώμαστε με χαρά, διότι αυτοί μας ωφελούν παρά οι έπαινοι.
Ο Θεός δεν θέλει να έχουμε ανυπομονησία και αγωνία. Δεν πρέπει όμως και να κοιμώμαστε, αλλά να έχουμε την αγία ανησυχία. Εάν κοιμώμαστε, τότε οι εχθροί της σωτηρίας θα μας χρησιμοποιούν για να κάνουν τα σκοτεινά έργα τους. Λόγου χάριν, θα μας δίνουν ένα τσουβάλι γεμάτο και θα μας λένε ότι έχει μέσα υλικά να τα ανεβάσουμε πάνω στο βουνό για να επιδιορθώσουμε το εκκλησάκι. Αυτό όμως το τσουβάλι έχει δυναμίτες και μπορεί να είναι ο ίδιος ο διάβολος μέσα και τα κέρατά του να μας τσιμπάνε στην πλάτη. Αυτοί θα μας καθησυχάζουν λέγοντας ότι τα τσιμπήματα αυτά είναι από τις μελιτζάνες, πού είναι μέσα για να φάμε επάνω στο βουνό! Έτσι εμείς μεταφέρουμε το τσουβάλι και ανατινάζεται το εκκλησάκι στο αέρα. Πρέπει λοιπόν να έχουμε την αγία ανησυχία και συγχρόνως να μη πελαγοδρομούμε, αλλά να ελπίζουμε στη Χάρι του Θεού, διότι πάντοτε τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός.
Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 25 (2000), σελ. 82.
Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Β’)
