Ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης πάντοτε τόνιζε ιδιαιτέρως την μεγάλη σημασία της υπακοής στην μοναχική πορεία μας, όσα δε έλεγε ήταν αποτέλεσμα προσωπικού του βιώματος, «φαρμακερής πείρας», όπως χαρακτηριστικά έλεγε: «Όποιος δεν κάνει υπακοή, δεύτερος Ιούδας γίνεται, όποιος υπακούει σώζεται. Η υπακοή είναι η βάση στην οποία θα στηριχθούμε για να αποκτήσουμε προσευχή. Νοερά προσευχή και ανυπακοή δεν συνδυάζονται. Υπακοή όμως όχι μόνο στον Γέροντα, αλλά και σ’ όλους τους αδελφούς. Όποιος υποτακτικός φθάσει στην τελειότητα της υπακοής δεν φοβάται Θεό, ούτε Κρίση ούτε Δευτέρα Παρουσία. Η υπακοή είναι ζωή, η παρακοή θάνατος. Δεν ωφελεί ούτε η συχνή Θεία Μετάληψη, ούτε η φιλοξενία, ούτε η νοερά προσευχή. Όλα αυτά μπροστά στην υπακοή καταργούνται. Όποιος δεν κάνει υπακοή, και δέκα φορές την ημέρα να μεταλαμβάνει, προορίζεται για την κόλαση».
Ομιλώντας περί του αυτού θέματος στην αδελφότητα της Ι. Μονής μας, όταν το έτος 1987 μας είχε επισκεφθεί, ανέφερε ότι όταν κάποτε θέλησε να φυτέψει μια βερικοκιά, με το οποίο δεν συμφωνούσε ο Γέροντάς του, αυτή δε πρόκοψε, στα επτά χρόνια μόνο ένα λουλούδι έβγαλε.
«Εάν ολιγοπιστούμε ή δεν έχουμε πίστη στον Γέροντα, πρέπει να βιάσουμε τον εαυτό μας, για να αποκτήσουμε. Διότι η ευχή του Γέροντα θα μας σώσει. Εάν αυτός παύσει να προσεύχεται για μας, είμαστε για την κόλαση. Εάν δε αυτή η ολιγοπιστία διαρκέσει δύο-τρία χρόνια, τότε θα το ξεχάσουμε το μοναστήρι. Κινδυνεύουμε να φύγουμε από την Μονή, οπότε στο εξής θα την βλέπουμε από μακριά. Εάν αρχίζουμε κάποιο έργο, καλό είναι να βάζουμε κάποιον Άγιο αρωγό στην εκτέλεσή του, προηγείται όμως η ευλογία του Γέροντα. Τότε ας ξεκινούμε το έργο λέγοντας: «Δι’ ευχών του αγίου Γέροντά μου».
Τόνιζε επίσης την ευλάβεια και πίστη που πρέπει να έχουμε στον Γέροντα:
«Όσο περισσότερη ευλάβεια έχουμε στον Γέροντα, τόσο μεγαλύτερη ευλογία θα λαμβάνουμε. Είναι μεγάλη υπόθεση να αναπαύουμε την ψυχή του Γέροντα. Όταν λέμε το «Νάναι ευλογημένο» αναπαύεται η ψυχή του Γέροντα, αλλά και ο Χριστός. Ανέπαυσες τον Γέροντα, ανέπαυσες τον Χριστό. Λύπησες τον Γέροντα, λύπησες τον Χριστό. Το στόμα του, είναι το στόμα του Χριστού.
Στο Μοναστήρι που ήλθαμε, η Παναγία μας έφερε. Εδώ πρέπει να παραμείνουμε μέχρι τέλος και εδώ θα σωθούμε.
Η ψαλμωδία στην εκκλησία πρέπει να γίνεται προς δόξαν Θεού. Είναι απαράδεκτο να θέλουμε να ψάλλουμε μόνο τα πρώτα στις ακολουθίες. Αυτό είναι πάθος. Όποιος ψάλλει έτσι, δεν ψάλλει προς δόξαν Θεού αλλά προς δόξαν του εαυτού του.
Τον πόθο που είχαμε όταν πρωτοήλθαμε στο Μοναστήρι, να προσπαθήσουμε να τον διατηρήσουμε και να τον αυξήσουμε. Αν έχουμε κακή αρχή, θα έχουμε και κακό τέλος».
Δεν δεχόταν την θέση: «Εγώ αυτός είμαι, αυτός είναι ο χαρακτήρας μου, δεν μπορώ να κάνω έτσι ή αλλιώς στην συγκεκριμένη περίπτωση». «Όχι», έλεγε. «Ο καθένας μας μπορεί να αλλάξει»
Όταν αδελφοί εξέρχονται του Αγίου Όρους για υποθέσεις της Μονής, συνιστούσε οι υπόλοιποι να κάνουν από ένα κομποσκοίνι και πέντε μετάνοιες, ώστε να τους σκεπάζει η θεία Χάρις. Όταν προ ετών ο ίδιος εξήλθε, διηγούνταν ότι έβλεπε ορατά μία νεφέλη να τον σκεπάζει, διότι άλλοι προσεύχονταν γι’ αυτόν.
Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 23 (1998), άρθρο «ΠΑΠΑ-ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ (Προσωπικές αναμνήσεις)», σελ. 97 (απόσπασμα).
