Η αγία Παρθένα ήταν νέα χριστιανή από την Έδεσσα της Μακεδονίας και διακρινόταν για τις αρετές και την υποδειγματική ευλάβειά της. Το 1375 ο οθωμανικός στρατός που κατέκλυσε την Μακεδονία πολιόρκησε και την Έδεσσα, οι κάτοικοι της οποίας αντιστάθηκαν με γενναιότητα, διότι ο ιερομόναχος Σεραφείμ τους ενθάρρυνε παροτρύνοντάς τους να υπερασπισθούν όχι μόνο την ζωή τους και την πόλη, αλλά και ό,τι απέμεινε από την χριστιανική παράδοση.
Μετά από οκτάμηνη πολιορκία, ενώ οι εχθροί ήσαν έτοιμοι να αποσυρθούν, ο Πέτρος Κασσιδάρης, πατέρας της Παρθένας, πρόδωσε την πόλη στους Τούρκους, οι οποίοι εισέβαλαν από ένα νοτιοανατολικό προάστιο. Άρχισαν αμέσως να λεηλατούν τα πάντα και να σφάζουν τους κατοίκους. Συνέλαβαν τον ιερομόναχο Σεραφείμ, την ψυχή της αντιστάσεως, και τον βασάνισαν. Μετά από μήνες, αφού δεν κατόρθωσαν να τον κάνουν ν’ αρνηθεί τον Χριστό, τον σκότωσαν ρίχνοντάς τον στον καταρράκτη.
Μετά την άλωση της Έδεσσας, ο πατέρας της Παρθένας αρνήθηκε την πίστη του και αποφάσισε να προσφέρει την κόρη του δώρο στον Τούρκο πασά για το χαρέμι του. Η Παρθένα αντιστάθηκε με γενναιότητα, έλεγξε τον πατέρα της για την αλλαξοπιστία του και δήλωσε ότι κανένα μαρτύριο δεν θα την κάνει ν’ αρνηθεί τον Χριστό. Ο πατέρας της την έδειρε βάναυσα και την παρουσίασε γυμνή μπροστά στους Τούρκους στρατιώτες. Εκείνοι καταλαβαίνοντας πως τα βασανιστήρια θα ήταν ανίκανα να την καταβάλουν, την περιέφεραν γυμνή στους δρόμους της πόλεως μέχρι έναν λόφο όπου την έθαψαν ζωντανή. Ο λόφος αργότερα ονομάστηκε «Λόφος της Παρθένας».
Η Αγία Παρθένα σύντομα τιμήθηκε από τους χριστιανούς της Έδεσσας, αλλά κατά την ροή του χρόνου χάθηκαν τα ίχνη του τάφου της. Η τιμή της αποκαταστάθηκε από το 1957 και την ημέρα της εορτής της, μετά την αγρυπνία και την θεία Λειτουργία, γίνεται λιτάνευση της εικόνας της ανά τους δρόμους της πόλεως.
Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος πέμπτος, Ιανουάριος. Εκδόσεις Ορμύλια, σελ. 107.
