Όλα όσα έκανε ο Θεός – που ήρθε και έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε – τα έκανε, ώστε να έρθει στη συνέχεια το Πνεύμα το Άγιο, για να αγιάζει τους πιστούς, να αγιάζει τις ψυχές. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η εορτή η σημερινή της Πεντηκοστής είναι από κάποια πλευρά η μεγαλύτερη όλων.
Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.
Σε όλα τα άλλα θέματα από την επιτυχία του σκοπού καταλαβαίνουμε αν καλά αρχίσαμε και καλά προχωρήσαμε και καλά φθάσαμε στο τέλος. Αλλιώς, αν δεν φθάσουμε στον σκοπό, πήγαν χαμένοι και οι κόποι, πήγαν χαμένες και οι προσπάθειες και τα όποια, ας πούμε, έξοδα και οι όποιες δαπάνες. Έτσι και εδώ. Αφού ο ειδικότερος σκοπός στη θεία Λειτουργία είναι να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να λάβουμε το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μορφώνει μέσα μας τον Χριστό, αν αυτό δεν γίνεται σ’ εμάς, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει μ’ εμάς, και θα πρέπει να προβληματισθούμε.
Βλέπετε, θεία Λειτουργία γίνεται, κοινωνούμε και στο τέλος λέμε: «Είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον». Διότι ο Χριστός μέσα μας έρχεται ως χάρη, ως φως, ως Πνεύμα επουράνιο. Έχω την ταπεινή γνώμη ότι, όταν το καθετί το δούμε σωστά, το σκεφθούμε, το μελετήσουμε σωστά, θα ωφεληθούμε και ανάλογα. Δεν φθάνει απλώς να πούμε ότι σήμερα είναι Κυριακή, να πάμε στην εκκλησία ή ότι σήμερα είναι Πεντηκοστή, να πάμε στην εκκλησία και να μείνουμε κατά έναν τρόπο ακαθόριστο σ’ αυτό, και τελείωσε. Εάν δεν μελετήσουμε ως λογικά όντα – ο Θεός μας έδωσε νου – το όλο θέμα, το όλο περιεχόμενο, την όλη σημασία της εορτής, εάν δεν δώσουμε την καρδιά μας να βιώσει το μεγάλο νόημα που έχει αυτή ή κάποια άλλη εορτή, δεν ωφελούμαστε απλώς με το να φέρουμε τον εαυτό μας ως την εκκλησία.
Το Πνεύμα το Άγιο ήρθε στην Εκκλησία, ήρθε για όλους, και είναι απορίας άξιο πώς δεν μας απασχολεί αυτό το πράγμα και δεν μας βάζει σε ανησυχία. Πήραμε Πνεύμα Άγιο; Έχουμε Πνεύμα Άγιο; Ζούμε όπως μας οδηγεί το Πνεύμα το Άγιο; Είμαστε πνευματέμφοροι; Είμαστε δοσμένοι στο Πνεύμα το Άγιο; Αφήνουμε τον εαυτό μας στο Πνεύμα το Άγιο; Είμαστε όργανα του Αγίου Πνεύματος, όπως έγιναν οι απόστολοι και όλοι οι άγιοι; Ή μήπως ζούμε τη ζωή μας και αυτό το αφήνουμε στην άκρη; Σκεπτόμαστε δηλαδή ότι αυτό έγινε στους αγίους· γιατί να γίνει και σ’ εμάς; Σαν να είμαστε εμείς πιο έξυπνοι, σαν να τα ξέρουμε εμείς καλύτερα και σαν να ανακαλύψαμε ότι κάτι άλλο είναι καλύτερο, και όχι αυτό που έκαναν εκείνοι, οι οποίοι απαρνήθηκαν τα πάντα, οι οποίοι πίστεψαν με όλη την καρδιά τους στον Χριστό, παρέδωσαν τον εαυτό τους στον Χριστό, οπότε τους εμπιστεύθηκε ο Χριστός και τους έδωσε το Πνεύμα το Άγιο· όπως είπαμε, και στους αποστόλους και σε όλους τους αγίους.
Έρχεται το Άγιο Πνεύμα και έρχεται και για μας· και εμάς δεν μας πολυενδιαφέρει. Μπορεί να μην το λέμε, επαναλαμβάνω, αλλά με τη στάση μας δείχνουμε ότι δεν μας νοιάζει, δεν μας ενδιαφέρει· το περιφρονούμε. Τι θα πει ο Θεός, τι γνώμη θα έχει για μας και τι θα κάνει μ’ εμάς ο Θεός, όταν εμείς παίρνουμε μια τέτοια στάση και έχουμε πρόχειρες τις δικαιολογίες, πρόχειρα τα επιχειρήματα; Και είναι ένα καθολικό φαινόμενο. Κάνει εντύπωση ότι σήμερα καθένας έχει τη γνώμη του, καθένας έχει τον ατομισμό του, τον εγωισμό του. Κανένας δεν υποχωρεί, δεν υπακούει στον άλλο. Και γι’ αυτό δεν μπορούν καθόλου να ταιριάξουν οι άνθρωποι ούτε μέσα στην οικογένεια ούτε τα ανδρόγυνα· καθένας του κεφαλιού του. Και κάνει εντύπωση ότι, ενώ από το ένα μέρος έτσι είμαστε, από το άλλο μέρος όλοι αφήσαμε τον εαυτό μας να μπει μέσα μας και να μας επηρεάζει το πνεύμα αυτό το κοσμικό, το πνεύμα το δαιμονικό, το πνεύμα το οποίο δεν μας αφήνει να αγαπήσουμε το Πνεύμα του Θεού, δεν μας αφήνει να ζητούμε το Πνεύμα του Θεού, να έχουμε λαχτάρα για το Πνεύμα του Θεού.
Ακούμε για το Άγιο Πνεύμα, κάνουν λόγο το Ευαγγέλιο, τα εκκλησιαστικά βιβλία, αυτές τις ημέρες έχουμε μια γιορτή αφιερωμένη σ’ αυτό. Από κει και πέρα, άλλου πνεύματος άνθρωποι είμαστε. Άμα δεν έχεις μέσα σου το Πνεύμα του Θεού, άλλο πνεύμα θα έχεις. Το κοσμικό πνεύμα θα έχεις, που σε τελευταία ανάλυση είναι δαιμονικό πνεύμα.
Όμως, όποιοι κι αν είμαστε εμείς, ό,τι κι αν κάνουμε, όποιο πνεύμα κι αν μας παρασύρει, όποιο δρόμο κι αν πάρουμε, η αλήθεια του Θεού μένει. Ο Θεός μένει στον αιώνα, το θέλημά του μένει στον αιώνα, το έργο του μένει στον αιώνα, η αλήθειά του μένει στον αιώνα. Και ένας να βρίσκεται κάθε εκατό χρόνια, ας πούμε, που να θέλει να βρει την αλήθεια του Θεού, να πιστέψει στην αλήθεια του Θεού, να αγαπά το Πνεύμα του Θεού, η όλη οικονομία του Θεού για τον άνθρωπο πραγματοποιείται. Οι άλλοι, άμα δεν θέλουν, δεν θέλουν. Αναγκαστικά δεν γίνεται.
Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “…ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον…”, Β’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2016, σελ. 32 (αποσπάσματα).
