Επειδή στην περίοδο της χάριτος η μετάνοια έχει θαυμαστά αποτελέσματα, γι’ αυτό ακριβώς ο εχθρός της σωτηρίας διάβολος την πολεμεί, παρεμβάλλοντας σ’ αυτήν μεγάλα εμπόδια.
Μέσα στο κλίμα της γενικής αθεοφοβίας και απιστίας, σε πολύ λίγους γεννιέται η συναίσθησι της αμαρτωλότητος, ο νυγμός της συνειδήσεως, και ελάχιστοι νιώθουν την ανάγκη να εξιλεωθούν απέναντι του Θεού με τη θυσία του «συντετριμμένου πνεύματος» της μετάνοιας.
Σ’ αυτούς πάλι που δεν έχουν απορρίψει την πίστι ο πονηρός ματαιώνει πολλές φορές τη μετάνοια με δύο τρόπους. Άλλοτε με την παραπλανητική ελπίδα, ότι το έλεος του Θεού θα σώση στο τέλος όλους και επομένως δεν χρειάζεται περισσότερο να αγωνιούν, ή με την ψευδαίσθησι, ότι λέγοντας τα αμαρτήματά τους εμπρός σε μια εικόνα, αυτά συγχωρούνται δήθεν. Άλλοτε δε, αντιθέτως, με το φόβο της αβεβαιότητος και αμφιβολίας, που τους κάνει να διστάζουν από ντροπή με τις σκέψεις: «Άραγε συγχωρούνται τα τόσα και τόσο σοβαρά αμαρτήματά μου; Και αν συγχωρούνται, πού να βρω το θάρρος να τα πω; Και αν τα πω, ποιος μου εγγυάται ότι τα μυστικά μου δεν θα κοινολογηθούν;»
Σ’ αυτούς δε που ξεπερνούν όλα αυτά και δεν έχουν άλλο λόγο να αρνούνται τη μετάνοια, ο πονηρός χρησιμοποιεί το τελευταίο του όπλο, την αναβολή, η οποία συχνά οδηγεί στη ματαίωσι της μετανοίας. Η αναβολή έχει σχέσι με τις διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες, με τις οποίες το βήμα της μετανοίας διαρκώς μετατίθεται για «κάποια άλλη φορά».
Εκείνοι όμως που ποθούν αληθινά τον Κύριο και έχουν γνήσια μετάνοια, ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και φθάνουν στο εξομολογητήριο, στο πετραχήλι του ιερέως. Γιατί μόνο εκεί παρέχεται η άφεσι των αμαρτιών.
Όλοι οι άνθρωποι αμαρτάνουν, μικροί και μεγάλοι, επίσημοι και άσημοι, αξιωματούχοι και απλοϊκοί, άνδρες και γυναίκες. Η αμαρτία είναι η κοινή ασθένεια του ανθρωπίνου γένους. Γι’ αυτό και όλοι έχουν ανάγκη του φαρμάκου και της ιάσεως της μετανοίας.
Και όλες οι αμαρτίες γιατρεύονται με τη μετάνοια. Όχι μόνο οι μικρές, αλλ’ ακόμη και οι μεγαλύτερες και οι βαρύτερες. Δεν υπάρχει αμαρτία αθεράπευτη για τη μετάνοια. Κι αυτός ο Ιούδας που επρόδωσε τον Κύριο, αν μετανοούσε αληθινά και συντετριμμένος ζητούσε συγχώρησι από τον Εσταυρωμένο, θα είχε συγχωρηθή και αποκατασταθή στο αποστολικό αξίωμα.
Από το βιβλίο: ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ. Αρχιμανδρίτου Λ.Μ.Γ. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη.
