Ως ηγούμενος ο γέροντας Ιερώνυμος συνεχίζει τους ασκητικούς του αγώνες και βοηθά στα διακονήματα, νουθετώντας έτσι κυρίως με το παράδειγμά του. Δοκιμάζεται όμως, όπως και κάθε άγιος. Συκοφαντίες, πειρασμοί έξωθεν και έσωθεν της μονής. Ο δίκαιος δεν δικαιώνεται, ο αφιλάργυρος κατηγορείται για οικονομική κακοδιαχείριση, ο κανονικός κρίνεται αντικανονικός, ο πιστός διώκεται και στο τέλος εξορίζεται. Έλεγε ο ίδιος για τους πειρασμούς: Είναι απαραίτητοι σαν την αναπνοή μας. Κύματα θαλάσσης είναι οι πειρασμοί, χωρίς κύματα θάλασσα δεν ταξιδεύεται και χωρίς πειρασμούς ο άνθρωπος δεν σώζεται. Οι πειρασμοί κουράζουν μόνον τους σαρκικούς ανθρώπους. Απαίδευτοι ψυχαί επλανήθησαν.
Εξορίζεται στην ιερά μονή Κουτλουμουσίου για έξη μήνες. Οι πατέρες της μονής Κουτλουμουσίου γράφουν στους Σιμωνοπετρίτες πατέρες: «Αυτός είναι άγιος άνθρωπος, πάρτε τον από εδώ, τι τον έχετε εξόριστο τον Ιερώνυμο».
Τελικά μετά από τέσσερις μήνες διακόπτεται με απόφαση της Ιεράς Κοινότητος η εξορία και τον προκρίνουν «ως πεπειραμένον Πνευματικόν, ίνα δια του καλού αυτού παραδείγματος πολλάς ψυχάς παραστήσει τω Χριστώ σεσωσμένας», και τον στέλνουν στο Μετόχι της Αναλήψεως στον Βύρωνα. «Πτωχός εκ πτωχών γονέων», όπως έλεγε ο ίδιος, πλούσιος όμως σε πνευματικές εμπειρίες, με γνώση, διάκριση και πείρα, βγαίνει από το Άγιον Όρος όχι με δική του θέληση, αλλά με απόφαση των Πατέρων και με το θέλημα του Θεού. Έτσι βρέθηκε στην Αθήνα της φτώχειας και της προσφυγιάς.
Στο μετόχι της Αναλήψεως πρωτοκατέβηκε ως παρακοικονόμος το 1910 για ένα εξάμηνο. Συνδέθηκε πνευματικά με τον Άγιο Νεκτάριο ήδη από το 1898, όταν ο Άγιος Νεκτάριος επισκέφθηκε την Σιμωνόπετρα, αλλά και τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά, τον Άγιο Σάββα της Καλύμνου, τον Άγιο Αμφιλόχιο της Πάτμου και τους μακαριστούς γέροντες Φιλόθεο Ζερβάκο και Αθανάσιο τον Χαμακιώτη.
Με την παρουσία, την διακονία και την προσευχή του συμβάλλει στην ανασύσταση του μοναχισμού, και δη του γυναικείου, στηρίζει, ελεεί, εξομολογεί ακούραστα τους προσερχομένους, συμβουλεύει και διορθώνει με σοφία και διάκριση. «Σαν Πνευματικός δεν αποδείκνυε. Αποκάλυπτε. Δεν μιλούσε με επιχειρήματα. Σε ειρήνευε και σε πληροφορούσε με αγάπη», όπως γράφει ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος για τον γέροντα Ιερώνυμο.
Μεγάλοι οι πειρασμοί, αλλά και πολλά τα χαρίσματα, γι’ αυτό έγινε οδηγός πολλών ιερέων και μοναχών.
Μετά από 26 χρόνια διακονίας στο Ιερό Μετόχι, ως ήτο φυσικόν και πλήρης ημερών γενόμενος 86 χρόνων, έφτασε η προσδοκώμενη κοίμησή του. Τον θάνατό του τον προείδε και τον προμήνυσε. Πριν κοιμηθεί, τρεις μέρες και βαριά ασθενής, ζήτησε να τον μεταφέρουν στην Αίγινα για να προσκυνήσει τα άγια λείψανα του φίλου του, του Αγίου Νεκταρίου. Δύο μέρες πριν, κάλεσε όλα τα πνευματικά του παιδιά να λάβουν για τελευταία φορά την ευχή του.
Ήταν Κυριακή, εορτή των Θεοφανείων, 6.1.1957 ν. ημερολόγιο, και μετά την θεία λειτουργία και τον Μέγα Αγιασμό, αφού ήπιε από αυτόν, έκανε τον Σταυρό του λέγοντας το «ω μακαρία ταπείνωσις» και παρέδωσε το πνεύμα του.
Η κηδεία έγινε πάνδημος στον λόφο της Αναλήψεως, όπως και η ανακομιδή των ιερών λειψάνων στις 8 Μαΐου του 1965. Η μνήμη του ως αγίου ανθρώπου, ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια.
Ακοίμητο το κανδήλι στον απέριττο τάφο του, πίσω από το Ιερό βήμα του ναού. Πόθος όλων η αγιοκατάταξή του, η οποία, δόξα τω Θεώ, πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 2019, μετά από υποβολή των συλλεγέντων στοιχείων υπό της Ιεράς Μονής της Σίμωνος Πέτρας, σχετική εισήγηση της Κανονικής επιτροπής και Απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου.
Η μνήμη του θα εορτάζεται στις 9 Μαΐου, ημέρα πρώτης προσκυνήσεως μετά την ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του.
Θα κλείσω το κείμενο αυτό με λίγα λόγια του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου για τον γέροντα Ιερώνυμο. Διηγείται: «Ένας μεγαλέμπορος πήγε να εξομολογηθεί στον γέροντα Ιερώνυμο για πρώτη φορά. Μόλις τον είδε του είπε: Καλώς τον π. Ιωάσαφ. Όταν μετά από χρόνια έγινε μοναχός στην Μονή Φιλοθέου και πήρε το όνομα αυτό, εθαύμασε. Άλλη ηλικιωμένη μοναχή μου έγραφε πως ό,τι της έλεγε ο Άγιος Νεκτάριος συμφωνούσε με αυτά που της έλεγε αργότερα ο πατέρας Ιερώνυμος. Το μεγαλύτερο θαύμα ήταν ότι έσωζε ψυχές».
Κάτι το οποίο εκφράζουν και τα ποιητικά λόγια κάποιας ψυχής που έγραψε κάτω από την φωτογραφία του:
Στην ψυχή μου θα μιλάει η ουράνια φωνή σου και στην μνήμη μου θα μένει η γλυκειά σου η μορφή.
Πάντα θα σ’ ευγνωμονώ ως Σωτήρα της ψυχής μου, που απ’ το βαθύ σκοτάδι με οδήγησε στο φως.
Από το περιοδικο ΕΡΩ, τ. 54, Απρίλιος – Ιούνιος 2023 (μέρος Β’).
