Ο αββάς Δανιήλ διηγήθηκε για τον αββά Αρσένιο: «Ποτέ δεν ήθελε να μιλήσει για κάποιο θέμα από τη Γραφή, παρά το ότι είχε την ικανότητα να μιλήσει, αν ήθελε· αλλά ούτε και επιστολή έγραφε εύκολα. Και όταν ερχόταν στην εκκλησία κατά διαστήματα, καθόταν πίσω από τον στύλο, για να μη δει κανείς το πρόσωπό του, ούτε και ο ίδιος να δει άλλον. Η μορφή του ήταν αγγελική σαν του Ιακώβ· ολόλευκος, με ωραίο παράστημα, αλλά λιπόσαρκος. Είχε μακριά γενειάδα που έφτανε ως την κοιλιά. Οι τρίχες από τα βλέφαρά του είχαν πέσει από τα δάκρυα. Ήταν ψηλός, αλλά κύρτωσε από τα γεράματα. Έγινε ενενήντα πέντε ετών. Στο παλάτι του Θεοδοσίου του Μεγάλου που άφησε μνήμη αγίου έκανε μέχρι τα σαράντα του, ως παιδαγωγός των υψηλοτάτων πριγκίπων Αρκαδίου και Ονωρίου. Στη Σκήτη έκανε σαράντα χρόνια, και δέκα στην Τρώη της άνω Βαβυλώνας (σημ. Καΐρου) απέναντι από τη Μέμφιδα· τρία χρόνια στον Κάνωπο της Αλεξάνδρειας, και τα τελευταία δύο χρόνια ήρθε πάλι στην Τρώη και εκεί κοιμήθηκε, τελειώνοντας με ειρήνη και με φόβο Θεού τον δρόμο του, γιατί ήταν αγαθός άνθρωπος, γεμάτος άγιο Πνεύμα και πίστη. Σ’ εμένα άφησε τον χιτώνα του τον δερμάτινο και ένα τρίχινο πουκάμισο λευκό και σανδάλια σεβένινα (από ίνες φοινικόφυλλων). Και εγώ ο ανάξιος τα φόρεσα για να ευλογηθώ».
Ο αββάς Δανιήλ διηγήθηκε και το εξής για τον αββά Αρσένιο: «Κάποτε κάλεσε τους πατέρες μου, τον αββά Αλέξανδρο και τον αββά Ζώιλο, και ταπεινώνοντας τον εαυτό του είπε σε αυτούς· “Επειδή με πολεμούν οι δαίμονες και δεν ξέρω αν με νικούν στον ύπνο χωρίς να το καταλαβαίνω, τη νύχτα αυτή κοπιάστε μαζί μου και προσέξτε αν νυστάζω στην αγρυπνία”. Κάθισαν λοιπόν αποβραδίς σιωπηλοί ένας στα δεξιά του και ένας στα αριστερά. Και έπειτα οι πατέρες μου έλεγαν· “Εμείς αποκοιμηθήκαμε και ξυπνήσαμε, αυτόν όμως δεν τον καταλάβαμε να νυστάξει. Και το πρωί – ο Θεός ξέρει αν το έκανε επίτηδες, για να νομίσουμε ότι νύσταξε, ή αν πραγματικά του ήρθε ο ύπνος – ανάσανε τρεις φορές, και αμέσως σηκώθηκε και ρώτησε: ‘Νύσταξα, ναι;’ ‘Δεν ξέρουμε’, του αποκριθήκαμε”».
Έλεγαν για τον αββά Αρσένιο ότι κανείς δεν μπόρεσε να φτάσει τον τρόπο της ασκητικής του ζωής.
Από το βιβλίο: Το Γεροντικό, τόμος Α’, μετάφραση. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 44 (§§ 42, 43, 45).
