Αγαπώντας εκ νεότητος τον ισάγγελο βίο, ο όσιος Αδριανός εκάρη μοναχός στην Μονή του αγίου Γενναδίου στην περιοχή Ιαροσλάβλ [23 Ιαν.]. Λίγα χρόνια αργότερα, διψώντας για ησυχαστικό βίο, ξεκίνησε για την περιοχή Βολογκντά. Διέμεινε για κάποιο διάστημα κοντά στην Μονή του Σωτήρος, πλησίον της λίμνης Κουμπένσκοε και εν συνεχεία στο ερημητήριο που ίδρυσε στο δάσος του Κόμελ ο άγιος Παύλος ο εν Ομπνόρα [10 Ιαν.], μαθητής του αγίου Σεργίου. Εκεί συνδέθηκε με βαθειά πνευματική φιλία με τον στάρετς Παφνούτιο, στον οποίο και δήλωσε την επιθυμία του να εντοπίσει την τοποθεσία που ο Θεός του είχε αποκαλύψει σε όνειρο κατά την νεότητά του, ενώ ήταν βαριά άρρωστος, λέγοντάς του ότι έπρεπε να κατοικήσει στον τόπο αυτό.
Μετά από σημείο εξ ουρανού, ο όσιος ανακάλυψε την τοποθεσία αυτή, όπου βρισκόταν μια εγκαταλελειμμένη εκκλησία, κοντά στον ποταμό Μόνζα, είκοσι βέρστια απόσταση από το Κοστρομά. Καθώς ο Παφνούτιος είχε γίνει αρχιμανδρίτης της Μονής Χουντώφ στην Μόσχα (1595), ο Αδριανός, μαζί με τρεις μαθητές που ήλθαν κοντά του σύντομα, ίδρυσε εκεί την Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Οι κίνδυνοι όμως από τους ληστές τους υποχρέωσαν γρήγορα να μεταφέρουν το καθίδρυμά τους σε μέρος ασφαλέστερο (35 χλμ από το Γκάλιτς και 20 χλμ. από το Κοστρομά).
Λίγο αργότερα, ο Θεράπων [12 Δεκ.], ένας ερημίτης που ζούσε επί πολλά χρόνια στην άσκηση, ήλθε να υποταχθεί στην πνευματική καθοδήγηση του Αδριανού και πολιτεύθηκε εκεί εποικοδομητικά για όλους τους αδελφούς επί δύο χρόνια, έως την μακαρία κοίμησή του. Ο όσιος Αδριανός επέμενε οι μοναχοί του να ζουν από την εργασία των χεριών τους. Κατά τον λιμό του 1601, χάρη στην βοήθεια του Θεού, μπόρεσαν να συνδράμουν τους λιμοκτονούντες διανέμοντας τα αποθέματα της μονής.
Μετά από άσκηση ευάρεστη στον Θεό και έχοντας οργανώσει την αδελφότητά του σύμφωνα με τις επιταγές των αγίων Πατέρων, ο όσιος Αδριανός εκοιμήθη εν ειρήνη, στις 5 Μαΐου 1619.
Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος ένατος, Μάιος, σελ. 66. Ίνδικτος, Αθήναι 2007.
